728. Buitenlanders
728.
Buitenlanders
15 augustus 2010
©2010, copyright: GoHansBrinker.com
Een
tijdje terug werd ik door een kennis gewezen op de enorme troep die het
in haar buurt was. Het bleken vooral mensen van buitenlandse komaf
te zijn die het afval lieten slingeren. Ze had er een paar
foto's van gemaakt, die me direct terugbrachten naar een eigen
soortgelijke ervaring met buitenlandse inwoners van ons land, die ook
steevast hun woonomgeving tot een ongelooflijke troep maakten.
Tussen mijn 11e en 17e woonden wij in de wijk Liendert, niet zo
heel ver bij mijn huidige woning vandaan. Over de wijk is rond het
predikaat Vogelaarwijk hier lokaal een paar jaar geleden nogal
wat commotie ontstaan. Dat
predikaat uitgedeeld door de minister ging naar een andere
achterstandswijk, Kruiskamp, waar de gemeente de zaakjes op dat moment
eigenlijk net
een heel end op orde had. Liendert daarentegen was rond die tijd
de werkelijke
Vogelaarwijk. Maar ja, als er een hap geld en aandacht op je
afkomt, dan zeg je nog helemaal niet zo makkelijk
nee, ook al omdat je vanwege de volgende verkiezingen toch ook
de Kruiskampbewoners niet helemaal
tegen je in het harnas wilt jagen.
Toen ik zelf met ouders en zussen in Liendert woonde was het nog
een
kort daarvoor opgeleverde nieuwbouwwijk, in een tijd dat de
autochtone inwoners trots waren op hun gehuurde flatwoning. Wij woonden
drie-hoog op de bovenste etage. De flats naast ons waren acht etages
hoge
flats van een iets duurdere makelij dan die van ons. Rondom die
flats zag het er ook meestal zo uit als op de foto's van mijn kennis. Op
de stoep stonden
bijna altijd oude meubels. En de brievenbussen werden doorgaans
gewoon in het trappenhuis geleegd, of als het volkje wat netter
aangelegd was en de boel niet voor de deur wilde hebben in de struiken
er tegenover of in die bij ons gekieperd.
Er woonden in die flats voor de overgrote meerderheid
buitenlanders.
Achter deze hoogbouwflats was een grasveldje aan het water waar
wij af en toe met leeftijdsgenoten stonden te praten en een paar van ons
tegen een bal aan trapten.
Ons gezellig samenzijn werd daar nogal eens verstoord doordat er
geregeld pal langs de muur volle vuilniszakken naar beneden kwamen
zeilen. Die werden door bewoners
van meerdere woningen uit het keukenraam gehouden en vervolgens
doodleuk losgelaten. Je wist zal ik maar zeggen wel waar ze
terechtkwamen dus we maakten ons er op die leeftijd
dan ook niet al teveel zorgen over. Toen er echter een keer
zonder dat er iemand ook maar even
van tevoren uit het raam naar beneden keek, met een grote boog
een complete tweepersoonsmatras van de zesde verdieping naar beneden
kieperde vonden wij het als veertienjarigen toch niet meer verantwoord
om daar nog langer bij elkaar te komen.
De buitenlandse bewoners van deze gebouwen waren vrijwel
uitsluitend Amerikaanse militairen en burgers uit datzelfde land die op
de Vliegbasis Soesterberg werkten. Het waren de mensen die net iets
beter verdienden dan de rest waardoor ze niet in de huizen vlakbij de
basis hoefden te wonen. Het meubilair dat regelmatig beneden voor de
flats stond te verregenen werd gewoon achtergelaten als men naar de
States terug-emigreerde. In de VS worden huizen in de meeste staten
gemeubileerd en wel
verhuurd en verkocht.
Categorie: opinie - plusminus 508 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.