Shorties.nl  -

700. Broedende duif

700. Broedende duif

1 september 2009
©2009, copyright: John Piek

Het is bijna ongelooflijk, maar pal voor mijn keukenraam, op slechts een meter of twee afstand zit een duif te broeden. Ik had die duiven daar ook wel bezig gezien, maar door de vele bladeren is het nest zodanig aan het gezicht onttrokken dat het gewoon niet opvalt.

Kennelijk is het vertrouwen van het duivenstel in de sterkte van mijn ramen zodanig dat het ze niet deert dat op die korte afstand mijn katten regelmatig proberen naar andere vogels of insecten te springen of anderszins de paljas uithangen. Misschien is dat laatste het ook wel. Natuurlijk zijn mijn katten geen watjes, maar het zijn wel dieren die op een incidenteel binnengevlogen motvlinder na nooit hebben hoeven doden om aan voer te komen. Duif begrijpt dat. 

Meteen nadat ik het zag heb ik een serietje foto's gemaakt. Om het broedproces niet te verstoren heb ik niet geflitst, ben niet op stoelen of ladders geklommen en heb alle foto's in heel korte tijd vaak met gestrekte armen uit de losse hand genomen. Dat komt de kwaliteit van de foto's natuurlijk niet ten goede. Net als mijn pas drie weken geleden gezeemde ramen (twee keer kort achter elkaar, vanwege het webcambeeld; de laatste keer dáár weer voor was jaren geleden), die nu door kattensnuiten en kattenpoten alweer een tamelijk mistig beeld laten zien. Ik zeg het er maar bij omdat ik normaal toch een ietwat hogere standaard voor mezelf aanhoud.

In ieder geval is nu wel duidelijk waarom die duif zo hard klonk toen ik buiten nog de microfoon van mijn webcam-pagina had hangen.

Duif zag wel degelijk dat ik aan het fotograferen was. Ik schrok
al even, maar het was kennelijk niet in het minst bedreigend.
(foto's zijn aanklikbaar)

(foto's zijn aanklikbaar)

Van wat verderaf en als je het niet weet nauwelijks zichtbaar.
(foto's zijn aanklikbaar)

(foto's zijn aanklikbaar)

(foto's zijn aanklikbaar)

Categorie: life-log - plusminus 260 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

George Michael playlist

699. Boeman

Vervolg op de column 'Het recht op mededogen'
699. Boeman

30 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik moet nog even terugkomen op mijn column 'Het recht op mededogen' van 23 augustus. Toen ik de column schreef dacht ik dat het jongeren waren die gewapend naar het festival Sunset Grooves in Hoek van Holland gekomen waren en daar geschoten hadden. In de dagen erop wisselden mijn emoties over de zaak mee met het nieuws dat vrijkwam. "Mooie boel," zo dacht ik toen bleek dat het vooral de politie geweest was die had geschoten.

Sindsdien komt de waren toedracht van het incident boven en het lijkt een trend, mensen die zich tegen de politie keren. Ik heb van nabij wel eens de willekeur van een paar jonge politie-agenten meegemaakt die totaal zonder aanleiding een jong stelletje beschuldigden van belediging, waarbij deze twee alleen maar verliefd en daardoor lacherig waren geweest. Boos was ik, maar niet zo boos om het voor de twee, die meteen teleurgesteld het concert op een plein in Utrecht verlieten, op te nemen. Ik vermoedde ook dat dat toch niet gewerkt zou hebben. Ook liet ik het na om achteraf mijn beklag te doen over het gebeurde, zoals ik in het verleden nog wel eens gedaan heb. Ik schreef er wel een column over.

Hoewel ik zelf niet zo heel goed tegen gezag kan, denk ik toch dat de meeste dienders gewoon ok zijn. En ze zijn ook nodig, doen voor een rotloontje hun werk zodat gewone mensen in de meeste gevallen over straat kunnen zonder door ongure types te worden lastiggevallen.

Ik snap ook wel dat mensen die het financieel minder hebben traditioneel ook wat minder gezagsgetrouw zijn. Ik ken dat ook wel omdat ik vrienden heb gehad, en nog steeds heb die in prachtwijkachtige buurten wonen. Mensen zijn daar soms financieel zo slecht af dat ze geen andere mogelijkheid zien om rond te komen dan er bijvoorbeeld een beetje bij te beunen of andere dingen te doen die zich in het grijze grensgebied tussen wat wel en niet mag van de wet bevinden. En in zo'n geval zijn wetshandhavers dan traditioneel uiteraard de boeman. Dat hoeft nooit tot grote problemen te leiden. Er mag een gezonde dosis wantrouwen zijn. Als er daarnaast ook maar respect is. Dat laatste lijkt echter steeds meer te verdwijnen.

Vandaag werd bekend dat dit weekend bij het Mega Piraten Festijn in Wapenveld opnieuw agenten door het achterblijvende publiek (dat na sluiting niet weg wilde) belaagd zijn. Mogelijk betreft het hier een incident dat uitsluitend in het kielzog van de gebeurtenissen in Hoek van Holland tot nieuws verheven is. Piratenliefhebbers zijn daarbij vanwege de door de wetshandhavers verleende assistentie bij het oprollen van zenders traditioneel natuurlijk ook niet erg geliefd bij het piratenluisteraarspubliek.

Waardoor dat respect voor gezagsdragers nou afneemt? Ik hoorde gisteren een expert op de radio beweren dat het zou komen doordat mensen op internet ook steeds meer ongeremd hun mening kwijt willen. Feit is dat op internet mensen van gelijke mening elkaar treffen en juist ophitsen, terwijl dat in de niet-virtuele maatschappij juist eerder wordt afgeremd doordat je in dit soort dingen (in je omgeving) juist met verschillende meningen te maken hebt. Of het nou door bepaalde politici komt die hiervoor de toon zetten, of juist vanuit de samenleving waar politici dan weer op inspelen, de afgelopen jaren heerst in toenemende mate het beeld dat het met de politiek en het gezag tot nu toemaar een zooitje is. Hoge salarissen, weinig doen, de mensen maar laten creperen, corrupt zijn. Of het beeld nou klopt of niet, het heeft natuurlijk wel zijn weerslag.

Maar goed, dan nog. Om met een bekende foute uitspraak uit de Amsterdamse politiek af te sluiten: je blijft hoe dan ook natuurlijk wel gewoon met je rotpoten van onze rotagenten af!

Categorie: opinie - plusminus 618 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

698. De kamikazestoplichten van Amersfoort-Noord

698. De kamikazestoplichten van Amersfoort-Noord

28 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik heb er al eens eerder over geschreven, al noemde ik ze toen anders: de kamikazestoplichten van Amersfoort-Noord. Lange tijd heb ik in Nijmegen vertoefd. Dat is een studentenstad met overmatig veel fietsers, en dat was te merken. Fietsverkeerslichten springen er veelvuldig en relatief lang op groen, en bij veel verkeerslichten in de stad is er een vak waar fietsers over de gehele breedte vóór het autoverkeer op groen licht mogen wachten. Ik zeg met opzet maar verkeerslichten want 'stoplichten' is een pessimistischer term: alsof je er vanuit gaat dat je altijd wachten moet. Wat in mijn huidige woonplaats Amersfoort als fietser toch wel vaak standaard het geval is.

De (verkeers)wegen die de gedachtenkronkels van de verkeersplanners van Amersfoort volgen zijn in hoge mate ondoorgrondelijk. Vlak bij mij in de buurt bevindt zich een T-spitsing waar een weg met op enige afstand ernaast een fietspad, aansluit op een drukke, brede verbindingsweg. Een belangrijk deel van het verkeer op die weg komt vrijwel rechtstreeks van de snelweg, dat wil zeggen de mannen en vrouwen bestuurders hebben de daar gebruikelijke snelheid nog in de voet zitten die het gaspedaal bedient.

Als ik bij mijn huis vandaan kom, dan moet ik bij die stoplichten fietsend een weg over met eerst drie banen van links, vervolgens een vluchtheuvel ter breedte van één baan, en meteen daarop nóg twee rijstroken waarop het verkeer van rechts komt. Rechts van mij voor ik de stoplichten bereik is parallel met het fietspad een vierbaansweg, die in de T-splitsing dus op de weg aansluit die ik zelf moet kruisen om op het fietspad aan de andere kant te komen, waar ik ofwel links ofwel rechtsaf kan.

Deze verkeerslichten zijn voor fietsers om twee redenen vervelend. De eerste en minst erge reden is dat je vaak lang moet wachten. Het autoverkeer krijgt gewoonlijk meerdere malen groen, terwijl de fietsers dat één keer krijgen. Ook wordt aan de wachttijden voor fietsers nog wel eens gesleuteld. Het is al iets langer geleden, maar het langst dat ik terwijl ik het getimed heb bij een andere kruising op dezelfde weg als fietser gewacht heb was zeven minuten. In de tussentijd kregen de auto's naast mij diverse malen hun licht op groen gezet.

Terug naar de vervelende verkeerslichten waar ik hierboven al over vertelde. Het is voor mij al nagenoeg onmogelijk om op tijd al die banen over te komen voordat, terwijl mijn licht soms nog op groen staat, de horde auto's vol gas je richting op probeert te komen. Ik heb in het verleden deze oversteek wel eens geprobeerd samen met mijn moeder (toen achterin de zeventig) over te steken, maar dat is echt een onmogelijke actie.

Als ik dezelfde route terug neem, dan is de situatie helemaal hachelijk. Het verkeer dat de fietsersoversteek als je bijna de weg over bent van rechts moet kruisen, staat slechts een paar meter bij die oversteek vandaan voor rood. En wat doen gehaaste automobilisten die net van de snelweg af komen en groen licht krijgen als fietsers dan nog bezig zijn hun oversteek te voltooien? Juist, die concluderen dat die stomme fietsers wel zullen hebben zitten slapen en te laat aan hun oversteek zijn begonnen. Nou die zullen we eens flink de schrik aanjagen! Althans, dat is het gunstige geval.

Een jaar of wat geleden zag ik eens dat een schooljongen door een boos uit zijn auto gesprongen automobilist van zijn fiets gesleurd werd en nog net niet helemaal werd mishandeld. Toegegeven de stoplichten staan tegenwoordig wel iets minder krap dan toen, maar ik vind de tijden nu in een aantal gevallen toch ook nog steeds wel degelijk onverantwoord.

In de tijd van de hierboven genoemde schooljongen belde ik er nog wel eens over. Ik kreeg dan een welwillende maar zeer formeel redenerende meneer aan de telefoon. "Goed dat u zoiets meldt. Ik kan het vanaf de computer hier op mijn bureau zo veranderen. Maar dat ga ik niet doen, want daar moet ik eerst aan rekenen want anders raakt de groene golf verstoord." Ach ja een in elkaar geslagen of een doodgereden fietser is inderdaad ook een heel stuk minder erg dan dat het verkeer niet mooi doorstroomt. Hoe lang gaat het duren dan? "Nou, over drie weken moet het toch wel gebeurd zijn."

Ik heb er destijds diverse keren over gebeld, en inderdaad was het dan na een paar weken ineens een heel stuk beter. Maar vaak na drie of vier maanden was de situatie vervolgens weer als vanouds. Zodat ik er na meerdere keren zo'n poging maar de brui aan heb gegeven. Misschien zijn er daar meerdere mensen die zich ermee bemoeien, of misschien is het systeem tegenwoordig ook wel adaptief. Bij precies dit verkeerslicht is het lange wachten nog vrijwel steeds een drama, maar bij lichten verderop komt het ook wel voor dat ik (hoera) soms een keer gewoon kan doorrijden.

Beleidsmatig is er in mijn woonplaats wel het nodige veranderd. Zo is er tegenwoordig een Meldpunt Woonomgeving waar je ook over verkeerslichten klagen kunt. Ik heb een tijdje geleden toch maar weer eens het nummer van de betreffende verkeerssignaleringspalen opgeschreven om het daar te proberen, alleen zakte me toen de moed alsnog weer in de schoenen. Misschien moet ik het toch nog eens oppakken.

Verkeerssituatie op Google Maps (Ik kom op de fiets van het fietspad dat boven op de Henry Dunantstraat aansluit. Op het fietspad langs het water naar beneden vervolg ik dan mijn weg. Terug gaat precies andersom. De fietspaden zijn tweerichtingverkeer.)

Categorie: life-log/opinie - plusminus 873 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Een hekel aan mooi weer

697. Martine antenne-freak

697. Martine antenne-freak

27 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Mijn katten zijn hele lieve beesten. Maar soms... De kleinste van de drie, Martine, is geweldig. Ze zit vol met streken die meestal gewoon heel grappig zijn. En tussendoor maakt ze het ruimschoots goed. Er is volgens mij geen kat ter wereld die als je haar oppakt zich zo overtuigend tegen je aan kan drukken om aan te geven dat ze je wel lief vindt.

Grappig is ook dat ze tot op de gekste plekken weet te klimmen. De eerste keer dat ze, buik plat op de draden over de waslijnen op mijn overloop schuifelde vond ik dat geweldig. Vlak bij mijn oor maakte ze - ik had haar in het halfdonker niet gezien - ineens een klein mauwgeluidje. Ik heb minutenlang in een lachstuip gelegen over hoe ze daar lag, haar hulpeloze blik (hoe kom ik hier weer af?), en dat ik haar in eerste instantie niet gezien had.

Minder is dat ze dat sindsdien veel vaker doet, en dat ze net als bij het droogrek boven mijn trapgat, regelmatig zowat alle was op de trap weet te gooien, waarna er niet veel anders overblijft dan om bijvoorbeeld zwarte T-shirts vol met kattenhaar opnieuw in de was te doen.

Helemaal verzot is ze op antennedraad. De twee kortegolfantennes van dun draad die van mijn keukendeur naar twee bomen op respectievelijk 8 en 15 meter afstand buiten gaan (zie ook de foto met microfoon bij de column van een paar dagen geleden) zijn al meermalen aan de binnenzijde van dat raam door haar verruïneerd. De apparatuur die eraan vast zat was met een harde klap tegen de kast geslagen, en was op wat krassen na gelukkig toch nog heel. De apparatuur (antennetuner + SWR-meter voor de kenners) heb ik tegenwoordig met het sterkste dubbelzijdig plakband dat ik kon krijgen aan de kast geplakt en er staat een stevig PVC boodschappenmandje op de kop overheen, waar mevrouw regelmatig bovenop wenst te zitten als was ze gefrustreerd dat ze de gewilde buit niet meer kan bereiken. Het dunne antennedraad aan de binnenzijde van het keukenraam is nu vervangen door coaxkabel van zo'n 6 mm diameter, met een gepantserde buitenmantel waar ze ondanks de vele tandafdrukken nog niet doorheen is weten te komen. Met verschillende andere soorten coaxkabel bleek ze geen enkele moeite te hebben met die miniatuurzijkniptangetjes van 'r die bij katten snijtanden heten.

Afijn vanochtend toen ik uit mijn bed kwam had ze mij verblijd met een grote voorraad zwarte sokken die met de knijpers er nog aan op de overloop op de grond lagen. Twee ook zwarte T-shirts, waar ze kennelijk haar vreugderoes over zoveel baldadigheid op had uitgeslapen lagen er, vol haren, bovenop. Slaperig ruimde ik de boel op. De inmiddels droge T-shirts weer in de wasmand, de deels harige sokken toch maar in de kast. Kennelijk had ze er van een paar toch ook het zwarte elastiek uit getrokken. Overal lagen stukjes van dat zwarte gummidraad van zo'n 2 cm lang. Nooit geweten dat er van dat dikke zwarte elastiek in die sokken zat.

Vanmiddag vond ik op de trap wat stukjes coaxkabel. Jawel, de twee antennes van zwart draad die ik op de overloop tegen het schuine houten dak had hangen en waar ik een jaar geleden een hele middag werk van heb gehad, lagen in een hoekje op de overloop. Niks geen zwart elastiek was het dus geweest. De meeste stukjes draad waren slechts één of anderhalve centimeter lang. De langste die ik vond was 8 cm. Dat moet nog flink wat werk geweest zijn voor dat beestje. Ik ga haar voorlopig maar even uit de weg, het beest begrijpt toch niet meer waar ik boos om ben, maar niet nadat ik haar voor de vorm toch nog ervoor gestraft heb en vermanend toegesproken. Maar goed, zo lang na de daad is dat zo verwacht ik toch ook nog nauwelijks effectief.

Categorie: life-log - plusminus 645 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Niet voederen!

De tafel van 5

696. Kerstverhalen in de zomer

696. Kerstverhalen in de zomer

26 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Hebben jullie dat nou ook? Als het weer echt zonnig is, en de mussen vallen gewoon van het dak, dan krijg ik ineens de onbedwingbare neiging om de kerstboom op te zetten. Het is niet het warme weer, hoewel het me heel leuk lijkt om op het zuidelijk halfrond eens een kerstfeest te beleven. Maar de geur van dennengroen, een mooie volle boom en kerstliedjes zingen, prachtig. "I am dreaming of a white christmas" in de versie van Bink Rosbief, of van Rudolf het rendier met de rode neus.

Ik vraag me af waar het vandaan komt. Het is van mij een soort  van dwarsheid, waarom zou het niet gewoon kunnen, de kerstboom nu al neerzetten? Waarom moet je altijd netjes tussen de lijnen lopen en je aantrekken van wat anderen erover denken?

Er is een tijd geweest dat ik een paar keer per jaar in Scheveningen kwam. Daar had je in het overdekte winkelcentrum ergens verscholen toen nog - net als ze in Engeland wel hebben - een all year round christmas shop. Daar kon ik dan mijn hart ophalen. Vooral in juli of augustus. Prachtig. De geur van dennenbomen, zij het uit een busje. Kerstklokjes. En ze hadden kerst-CD's.

Thuis behielp ik me dan maar met het neurieën van bovengenoemde liedjes boven de afwas. Niet te hard, dat de buren het niet konden horen. Maar dit jaar doe ik het anders. Al een paar keer heb heb ik boven de afwas en bij het was ophangen luidkeels jingle bell's georeerd, en zodra het mooie weer weer daar is zet ik dat verdomde ding (excusez le mot) gewoon neer ook. Nee vandaag nog. Ik heb toch een kunstboom dus dat kan gemakkelijk. En straks de slingers nog voor de ramen en een ster. Met dat donkere weer van vandaag denk ik de sneeuw er ook gewoon reuzemakkelijk bij.

Categorie: satire - plusminus 310 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Littlest Things

695. De politie kent geen 'sorry'

695. De politie kent geen 'sorry'

25 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Een poosje terug ging burgemeester en korpsbeheerder Job Cohen pal voor zijn mannen staan. Nee, sorry kwam er niet. De zaak was voor de onterecht gearresteerde betrokkenen uiterst pijnlijk maar de politie had zich binnen de wet bewogen en had zich aan alle procedures gehouden en dus was er geen plaats voor sorry. Dat er binnen die procedures soms mensen tussen de tandwielen van de wet vermalen dreigen te worden en dat na afloop de mensen last ervan hebben dat ze hierdoor zijn benadeeld, tsja formeel standpunt en daar handelen we dus naar.

Nationale Ombudsman Brenninkmeijer laakt de houding van de politie, en spreekt in 2008 van toenemende verruwing bij het optreden van die organisatie. Mensen die onterecht gearresteerd zijn geweest krijgen daarover doorgaans geen uitleg. Het aantal mensen dat na onterechte opsluiting een schadevergoeding eist nam echter sinds 2000 met zo'n 94% toe. Bert van Roermund, hoogleraar rechtsfilosofie aan de Universiteit Tilburg schrijft in het radioprogramma Goedemorgen Nederland deze toename toe aan de houding van de politie, die de mensen vrijlaat en daarmee meteen de kous af laat. Ombudsman Brenninkmeijer vindt dat de politie in zo'n geval gewoon zijn excuses moet aanbieden.

Woordvoerder van de Raad van Hoofdcommissarissen Jelle Egas zegt vandaag in hetzelfde radioprogramma dat de politie best zou kunnen uitleggen wat er is gebeurd. En natuurlijk als de procedures niet zijn gevolgd of zelfs de wet is overtreden dan moet dat consequenties hebben. Dat is ernstig. Maar ook als de procedures wel gevolgd zijn komt het binnen de wet voor dat mensen soms onterecht worden vastgezet. Collateral damage is dat, onvermijdelijke bijproducten van de rechtsstaat. En als de politiemensen daarbij binnen de wet gebleven zijn, en de geldende procedures hebben gevolgd dan past daar dus geen sorry. In de woorden van Egas: "Excuus is dan een stap te ver."

Maar waarom is dat nou zo moeilijk? Hallo meneer achter mij in de rij. Ik stond met mijn hakken vol op uw tenen. Ja nee, ik bleef in mijn rij keurig binnen de wet, en ik volgde de procedure voor naar voren schuifelen precies zoals het hoort. Dan past daar dus geen sorry, nee echt niet. Ik ga u uitleggen hoe uw nu zo pijnlijke tenen onder mijn hakken zijn beland. Eerst de linker- en later met veel meer kracht van de schrik ook nog de rechtervoet zodat u nu naar de dokter moet. Maar het gebeurde allemaal binnen de wet en binnen wat in zo'n rij gebruikelijk is, en sorry vind ik hier dus echt niet op zijn plek. Ja echt!

Categorie: opinie - plusminus 426 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

694. Het recht op mededogen

694. Het recht op mededogen

23 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Met name in Engeland en in de VS is grote commotie ontstaan over het uit humanitaire overwegingen vrijgelaten voormalig lid van de Libische geheime dienst Abdel Basset al-Megrahi, die mede verantwoordelijk wordt gehouden voor het opblazen van een vliegtuig boven Lockerbie.

Vandaag hoorde ik over een schietpartij tijdens het festival Sunset Grooves in Hoek van Holland. Pas toen ik enkele YouTube-filmpjes van het gebeuren zag werd ik ongelooflijk boos. Je ziet jonge knullen bij wie de kogels over het hoofd vliegen, en die angstig een van hen ervan proberen te overtuigen dat het echt kogels zijn. Hij gelooft het niet. "Dat kan niet. Dat mág niet. Dat mag gewoon niet. Het zijn beanbags," hoor je hem tegen zijn vrienden waaronder die met de camera zeggen, die allemaal op de grond liggen. "Het is echt mattie het is echt, ik zweer het je op mijn eigen moeder, toe!"

In een ander filmpje zie je de hele menigte die zich, er is gelukkig genoeg ruimte op het strand, golvend van de ene naar de andere kant van het terrein beweegt. Daartussen zie je mensen met gestrekte arm met pistolen schieten, en de witte rook van het kruit die dat oplevert. En ik weet niet helemaal of ik het goed zie, maar ik denk dat het kogels zijn die als helverlichte punten kris-kras in een boog over de menigte vliegen. Het zijn er vele. Een wonder dat er één dode is, en 'slechts' enkele gewonden. Je zult je kinderen er maar tussen hebben lopen.

Ik ben altijd iemand voor begrip, en voor milde straffen. Streng straffen als middel om te voorkomen dat iemand opnieuw in de fout gaat werkt bovendien niet of averechts. In dit geval is er wat anders aan de hand. Ik wil het dan nog niet hebben over de menigte die zich naderhand tegen de politie die het festival stopzet keert, waardoor die ook al kogels af moet vuren.

Wanneer je met een vuurwapen op zak naar een popconcert of ander grootschalig evenement gaat ben je in mijn ogen al behoorlijk gek. Fout bezig! Wanneer je een vuurwapen afvuurt met willekeurige anderen erbij vind ik dat je daarvoor stevig straf verdient. Wanneer je in een menigte van enkele tienduizenden mensen in de lucht vuurt dan neem je willens en wetens het risico dat grote aantallen mensen door paniek of door verdwaalde kogels het leven zullen laten. En is er wel alleen in de lucht geschoten?

Mensen die dat doen zijn gek en zullen zich tijdens hun leven zo goed als zeker nooit verbeteren. Ik hoop dat de politie het grootste team rechercheurs bij elkaar brengt dat ooit in Nederland bij elkaar is gebracht, en dat de mensen - alle mensen - die met of zonder geestverruimende middelen dit risico hebben genomen levenslang in een TBS-kliniek worden opgesloten. Zonder recht op vrijlating. Niet voor verlofdagen af en toe, en ook niet over dertig jaar of zo. Zo'n zware straf is in dit geval niet uit genoegdoening, om ze het af te leren of als afschrikwekkend voorbeeld voor anderen, maar gewoon om te voorkomen dat deze types hetzelfde nog een keer zullen doen. Soms kun je ieder recht op mededogen gewoon verspelen.

Categorie: opinie - plusminus 530 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

693. Een grens over

Be without you

Time

Gesproken columns

We Are Golden

Bijzondere plaatjes van de webcam

Bomba Relogio

De Groot, buitengeluiden!

De Shorties FM podcast

692. Mindworkouts

692. Mindworkouts

9 augustus 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik heb nou toch iets geweldigs ontdekt. De methode Is over komen waaien uit de VS. Ik had van mijn diëtiste al eens gehoord dat om je hoofd intensief te gebruiken ook calorieën nodig zijn. In de VS is nu een methode bedacht onder de naam 'mindworkouts' of 'mindslimming' waarmee je door simpelweg mantra's op te zeggen in korte tijd vele kilo's kwijt kunt raken. En het werkt! Niet een beetje maar gewoon fantastisch!

De gedachte is eenvoudig: mindworkouts zijn in feite niet anders dan body workouts: door veel te denken verbrand je calorieën, en door dat op een speciale manier te doen verbrand je niet je calorie-voorraad, maar gewoon direct je lichaamsvet.

De methode is deels geïnspireerd op heel oude oosterse meditatiemethoden, gecombineerd met de resultaten van recent wetenschappelijk onderzoek. Het speciale zit hem in de mantra's. Deze blijken als ze een bepaald ritme hebben de hersenactiviteit heel veel meer op te jagen dan bij andere relatief passieve bezigheden. Met deze kennis is de Amerikaanse Chinees Tao Tsji' Lai Mong een aantal bekende percussionisten bij langs gegaan om zo het optimale ritme te vinden. Telkens wanneer Mong bij enkele percussionisten langs was geweest en zo tot mogelijk verbeterde mantra's was gekomen, dan liet hij op de medische afdeling in New York van de Ivy League Cornell universiteit een aantal van 15 proefpersonen in de MRI-scanner de vernieuwde mantra's uitproberen.

Het resultaat van dat onderzoek en de stapsgewijze optimalisering van zijn mantra's heeft Mong gepubliceerd in een boek 'Mindworkouts, the alternative approach', dat in de VS binnen een week in een eerste oplaag al was uitverkocht. De resultaten liegen er ook niet om. Zelf ben ik altijd heel sceptisch over dit soort nieuwe methoden. Ik stond verder altijd op het standpunt dat lichaamsgewicht de som was van calorieën die je door te eten binnenkrijgt, en die door te bewegen weer verbrand. Ik geloofde dan aanvankelijk ook niet dat de methode werkte.

Zo'n drie weken geleden ben ik een beetje lacherig en vol ongeloof met de methode van Mong begonnen, en wie schetst mijn verbazing: twee keer tien minuten per dag mantra's opzeggen en ik ben bijna acht kilo kwijt. Ongelooflijk! En het gaat me ook veel te hard. Voor je het weet sla je aan het jojo-en en dat is ook weer niet de bedoeling. Hoe dan ook, dit is een spektakel! En een spektakel dat ik iedereen kan aanraden. Hier gaan we nog veel van horen. Er is overigens nog geen Nederlandse versie van het boek, en de uitgever zegt ook nog niet te weten of die er op korte termijn aankomt. Maakt ook niet uit. De Engelse versie is voor mij al mooi genoeg!

Categorie: life-log - plusminus 446 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Un-Break My Heart

An Engineer's Guide to Cats

Foto 4/8