Foto 29/3
Enkele licht ergerniswekkende computermeldingen...
Enkele licht ergerniswekkende computermeldingen als je druk aan het werk bent omdat je vlak voor een deadline zit.
1. De updates van uw antivirussoftware zijn geïnstalleerd. Om veilig verder te kunnen werken dient u uw computer nu opnieuw op te starten.
2. De cartridges van uw printer zijn bijna op. Klik hier voor bestelinformatie. (Grrrr. Ik weet dat cartridges opraken. Ik heb zelfs meerdere nieuwe in voorraad. Ik heb twee printers, eentje voor mooi en eentje voor snel, die me soms meerdere keren per dag op dit soort meldingen trakteren. Ze beginnen daarmee al als een cartridge nog lang niet half leeg is. En er zit in zitten in die printers tegenwoordig vaak diverse cartridges. Hoe krijg je die meldingen uit????)
3. En de ergste van allemaal. Heb ik tot nu toe een paar keer meegemaakt doordat ik in een popup die tijdens het typen ineens tevoorschijn kwam vermoedelijk inderhaast een vakje aangeklikt heb: Het scannen naar virussen is voltooid. Uw computer zal nu worden uitgeschakeld.
Foto 27/3
661. Bench-paniek
661. Bench-paniek
27 maart 2009
©2009, copyright:
shorties.nl
Het leek zo leuk. Drie katten, drie benches. Gezellig de hele dag bij mij in het kantoor. En zo was het ook. Frederique, die zodra ik wakker werd haar eerste brokjes opat, en dan luidkeels voor de kantoordeur stond te schreeuwen: ze wilde naar binnen. Als ik een poosje later begonnen was met werken kwamen de andere twee erbij. Soms gaven ze aan er even uit te willen. Voor een plasje of wat drinken. Alleen Frederique niet. Sterke blaas kennelijk, maar die was van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in haar vaste bench te vinden: de grootste. Soms waren ze ook vervelend. Wanneer ik zat te bellen, en ze daar wakker van geworden luidkeels brokjes begonnen te eisen. Idyllisch was het. Tot bijna twee weken geleden.
Wat er gebeurde weet ik niet. Ik zat op het toilet. Was het een roofvogel, of een grote meeuw van bij het Randmeer? Die zitten hier af en toe. Het kan ook dat er een van de drie dames gewoon vervelend wakker is geschrokken, en de anderen daarmee aan het schrikken heeft gemaakt. Ik hoorde een geluid alsof er duizend winkelwagentjes van een helling reden. Het bleef maar doorgaan. Eerst dacht ik dat het bij een van de buren was, maar in tweede instantie dacht ik dat het bij mij geweest moet zijn. Toen ik het kantoor in ging was het alweer stil. Wel waren de drie benches van hun plek geschoven. Gelukkig had ik de bovenste met tyre-raps vastgezet. Wat vermoedelijk is gebeurd dat is dat er eentje -geschrokken- tegen de rammelende bench-tralies is gesprongen., door het lawaai daarop door de anderen gevolgd. Springen, springen, springen. Arme beesten wat waren ze geschrokken. Diepe schrammen leverde het bij mij op toen ik ze één voor één de benches uit haalde. Weg wilden ze. Weg uit dat kantoor waar die vreselijke benches staan. En dat bleef zo.
Een hele week miste ik ze vreselijk. Frederique en Simoon zaten boven. Martine in de keuken. En in een boogje bleven ze om de kantoordeur heen lopen. De bak die niet heel ver van die deur vandaan staat bleef ongebruikt. Dan die andere maar gebruiken. Frederique vergiste zich de eerste twee dagen nadat het gebeurde, door uit gewoonte 's ochtends vroeg na haar brokjes voor de kantoordeur te gaan staan. Pootje al tegen de deur. 'Oh, nee', zag je haar denken. En weg naar boven was ze weer.
Pas sinds eergisteren of de dag ervoor verlangde Frederique toch naar haar oude plekje. De eerste keer hield ze het er tien minuten uit. Maar later kwam ze toch terug. Vandaag is het voor haar weer bijna als vanouds. En ook Simoon, altijd heel cool, zet zich ondertussen af en toe over haar tegenzin heen. Alleen Martine nog niet. Piepend klemt ze zich met twee pootjes over mijn schouder op mijn schouderblad vast zodra ze door mij enigszins in de buurt van de benches wordt gebracht. Wel was ze er vandaag vijf minuten in eentje binnen, nadat ik twee keer een normale maaltijd brokjes in de bench had gegooid. De geur van lekkere brokjes was, gek als ze is op eten toch te sterk. Maar toen ze op waren begon ze weer te piepen. Weg wilde ze. Weg. Weg van die vreselijke bench. Ik heb het gevoel dat dat met haar voorlopig niet meer goed gaat komen...
Categorie: life-log - plusminus 559 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 26/3
Circus Custers
Ik vind dit ineens zo'n geweldig leuk liedje dat ik nadat het me vandaag in gedachten schoot maar niet uit mijn hoofd krijg. Zou ik soms nu al het voorjaar in mijn bol hebben?
Hilarisch
Foto 26/3
Foto 25/3
660. Gestraft om mededogen?
660. Gestraft om mededogen?
22 maart 2009
©2009, copyright:
shorties.nl
Als je als journalist werkt, heb je vaak een betere kijk op hoe je berichten van collega's moet lezen, en in welk perspectief je berichten moet plaatsen. Dan kom je er wel eens achter dat berichten, bewust of uit onkunde gewoon niet helemaal kloppen. Vaak kom je daar pas achter als een bericht jou persoonlijk heel erg raakt. Zelfs dan kun je vaak ook niet met zekerheid zeggen in hoeverre wat er staat niet klopt, omdat je gewoonweg alle feiten niet kent.
Ik heb er wel eens vaker over geschreven, maar ik lijd aan slaapapneu. Dat is een lastig ziektebeeld, waarbij je terwijl je slaapt zonder het te weten je adem inhoudt. Hoewel je daar niet direct aan doodgaat, een primitief mechanisme zorgt ervoor dat dat niet meteen gebeurt, is het wel een heel vervelend ziektebeeld, dat in een aantal gevallen de mensen die eraan lijden volledig invalideert. Onbehandeld gaat een belangrijk deel van de mensen er - meest door hartfalen - tussen hun vijftigste en zestigste eraan dood, en dat is wat er in Nederland tot een jaar of vijftien geleden gewoonlijk ook gebeurde. Slaapapneu is een soort volksziekte. Als je de cijfers uit de VS naar Nederland extrapoleert, dan moeten er enkele honderdduizenden zijn die in Nederland in enige mate aan de ziekte lijden. Tussen de 50 en 100.000 daarvan hebben behandeling nodig, omdat ofwel hun leven gevaar loopt, of vanwege de gevolgen waardoor mensen vaak niet meer kunnen werken, hun relatie uit onbegrip stukloopt, en zij zelf dikwijls een grote kans op ongelukken lopen. Er zijn verschillende behandelwijzen mogelijk, maar de behandeling die bij de meeste mensen werkt en die de meeste kans op succes biedt, is te slapen met een apparaat dat 's nachts via de neus via een luchtpompje de ademhaling op gang helpt. Bij de meeste mensen zijn hiermee de verschijnselen waar ze last van hebben al dan niet grotendeels verdwenen. Wat deze behandeling in ieder geval doet, is zorgen dat mensen weer een normale levensverwachting hebben, zij worden gemiddeld net zo oud als andere Nederlanders.
Slaapapneu werd pas tussen de 20 en 25 jaar geleden in de VS als ziekte onderkend, en sinds pas een jaar of vijftien is dat in Nederland ook het geval. Door een toevalligheid was ik vanaf dat allereerste begin op de hoogte dat ik zelf dat ziektebeeld had. Het was nog niet makkelijk om vervolgens naar de juiste specialist te worden doorverwezen. Er was in die tijd één centrum dat zich met de materie bezighield. Dat was een zich in ziektebeelden rond slaap en epilepsie specialerend groot medisch centrum in het Brabantse Heeze. In Den Haag was in die tijd verder nog een ziekenhuis bezig om ook een afdeling op dit gebied op te zetten. Via huisarts en neuroloog, die me eigenlijk niet wilde laten gaan omdat hij het zelf zo'n intrigerend ziektebeeld vond, kwam ik uiteindelijk veertien jaar geleden na een paar maanden in Heeze terecht. Daar waren toen twee mensen die zich hierin specialiseerden, een Belgisch arts die naar mijn weten inmiddels met pensioen is, en een jonge bevlogen arts, met wie het vanaf de eerste seconde geweldig klikte, en die inmiddels ook internationaal grote faam op het gebied van onderzoek naar slaapapneu heeft opgebouwd.
Ik heb een beetje rare variant van het ziektebeeld, en in het begin bestond er daarom ook de nodige twijfel over behandelvorm en ook over de noodzaak van zo'n behandeling. Gelukkig bleek ik na een poosje niet de enige te zijn die met deze variant te maken heeft. Ik heb begrepen dat er inmiddels een handvol mensen is bij wie dit ook geconstateerd is. Voorzover ik kan nagaan heb ik op zijn minst vanaf mijn vroege middelbare schooltijd hinder van de verschijnselen die door slaapapneu veroorzaakt worden. Ik heb er tussen mijn achttiende en mijn achtentwintigste door in de WAO gezeten, en ruim de helft van die periode heb ik zware medicijnen moeten slikken vanwege een onterechte diagnose van epilepsie. Het EEG van een apneupatiënt kan namelijk makkelijk verward worden met dat van iemand met epilepsie.
Gelukkig bleek de bovengenoemde arts toen ik bij hem kwam bereid om al in een vroeg stadium dat ik er kwam zijn nek uit te steken. Ondanks dat de klachten die ik had deden vermoeden dat ik misschien niet slaapapneu had, was hij toch bereid om me aan zo'n onderzoek te onderwerpen. Ik voldeed daarbij niet aan de criteria maar bij een later opnieuw uitgevoerd onderzoek bleek dat ik naar nieuwe inzichten dus wel degelijk aan de criteria voor slaapapneu voldeed, zij het dat uit dat onderzoek ook kwam dat ik er niet heel veel last van zou moeten hebben, wat niet helemaal klopte.
Vervolgens kreeg ik zo'n apparaat mee naar huis, waarmee ik ondanks wat moeilijkheden om eraan te wennen in het begin, iedere nacht geslapen heb. De gevolgen waren direct vanaf het begin merkbaar. Mensen die mij vaker zagen, merkten op of ik soms op vakantie was geweest en anderen die ik een tijdje niet had gezien riepen 'het lijkt wel of jij alleen maar jonger wordt in plaats van ouder'. Ik was altijd notoir mager, bij mijn bijna 1,90 m wees de weegschaal steevast 60 kg aan of iets net daarboven. Na het slapen met dit apparaat nam in de eerste zes maanden mijn gewicht direct met 10 kg toe. Ik durf rustig te zeggen dat het feit dat ik bij deze arts terechtkwam een van belangrijkste dingen is die mij in mijn leven overkomen zijn. Het heeft niet alleen in de afgelopen tien, vijftien jaar mijn leven totaal veranderd, vermoedelijk is de kans ook groot dat ik er zonder deze behandeling helemaal niet meer was geweest of in de komende paar jaar aan de gevolgen van slaapapneu zou zijn overleden.
Samen met deze arts zijn in de jaren daarop proberenderwijs steeds kleine aanpassingen in de behandelwijze geweest, soms in combinatie met medicijnen, waardoor er telkens kleine verbeteringen kwamen, die samen bij elkaar natuurlijk ook weer veel hebben uitgemaakt. Door dit alles kan ik nu in elk geval een redelijk normaal leven leiden.
In de afgelopen week ontstond er in een aantal nieuwsmedia in het zuiden van het land grote commotie over een arts die onterecht mensen een apparaat voor slaapapneu zou hebben voorgeschreven. Ronduit geschokt was was ik toen ik vernam dat het hier om 'mijn' arts ging, die zoals ik al schreef internationaal grote faam heeft verworven. en die toch al die tijd het boegbeeld van de betreffende instelling was. Het zou gaan om tussen de 600 en 700 mensen, en als je de berichtgeving in eerste instantie tegenkwam, dan doemde al snel de associatie op met een arts in het oosten van het land die onlangs patiënten en hun familieleden zeer ernstig dupeerde door deze op grote schaal onterecht te vertellen dat ze aan ernstige ziektebeelden als dementie leden.
Ik begrepen dat 'mijn' apneu-arts ondanks zijn aan het betreffende centrum vast verbonden grote naam, naar aanleiding van deze kwestie meteen op non-actief gesteld is, en er wordt verder in de pers gewag gemaakt van mogelijk ontslag en een al langer slepend arbeidsconflict. Het hoeft geen betoog dat het bericht bij de enkele tienduizenden mensen die door deze arts, meest tot grote tevredenheid behandeld zijn is ingeslagen als een bom. Dit is bijvoorbeeld te zien op het forum van de patiëntenvereniging.
Enige nuancering is bij de berichtgeving echter op zijn plek. Als je wat verder leest dan is er namelijk helemaal geen sprake van een echt onterechte diagnoses. Het behandelcentrum in Heeze heeft weliswaar bijna 700 mensen aangeschreven die sinds 2003 van de betreffende arts apparatuur voorgeschreven hebben gekregen. Het is duidelijk dat die mensen daar niet alleen géén schade van hebben ondervonden, maar dat ze zo goed als zeker zonder uitzondering met de behandelmethode erg gebaat zijn. De zorgverzekeraars leggen bepaalde criteria aan waarbij de vrij dure apparatuur wel of niet nog mag worden voorgeschreven. Mensen die weliswaar last hebben van het ziektebeeld waaraan zij lijden, maar bij wie de kans op gezondheidsschade of overlijden hierdoor niet groot is, moeten in een aantal gevallen maar leren leven met deze hinder. Naar het zich laat aanzien heeft de betreffende arts bij meerdere van die 700 gevallen toch bij mensen deze apparatuur voorgeschreven, hoewel dit volgens de criteria van de zorgverzekeraar in dat geval dus een te dure behandelingsvorm zou zijn.
Het is overigens niet ongewoon dat artsen in het belang van patiënten anders handelen dan het beleid dat door de overheid bedoeld wordt. Hierbij wordt de eed van Hippocrates door de arts belangrijker geacht dan wat de wetgever vindt, of begrijpt of wil. Enkele jaren geleden werd bijvoorbeeld het anti-hooikoorts en anti-allergiemiddel Cetirizine afgevoerd van de lijst van middelen die de zorgverzekeraars vergoeden. Dit leverde mij persoonlijk op jaarbasis een extra kostenpost van 300 euro op, wat ik ook betaald heb want ik heb veel baat bij het middel. Veel artsen schreven vervolgens bij allergiepatiënten middelen voor die erg op Cetirizine lijken en die hoewel vaak duurder en bij veel mensen minder effectief nog wel werden vergoed. Bijvoorbeeld het verwante Levocetirizine. Omdat de overheidsmaatregel door dit gedrag van artsen zinloos was geworden en contraproductief kwam ceterizine zonder dat er een arts bestraft werd het jaar erop terug in het pakket van te vergoeden medicijnen.
Ik heb mijn snufferd natuurlijk niet bovenop de zaak zitten, en ik kan als relatieve buitenstaander uiteraard ook niet oordelen over een mogelijk arbeidsconflict, maar als je een medisch centrum bent dat zichzelf respecteert, dan slachtoffer je in zo'n geval niet het boegbeeld dat in een vijftiental jaren je organisatie internationaal op dit gebied op de kaart heeft gezet, en die bovendien door patiënten op handen wordt gedragen. Kom op Kempenhaeghe doe nu eerst eens iets aan de reputatieschade door de foutieve berichtgeving waar de organisatie zelf natuurlijk ook flink door geraakt is, en probeer daarnaast het conflict met deze uiterst kundige dokter op te lossen, al is het maar vanuit de filosofie dat genieën nou eenmaal vaak erg lastig zijn om mee te werken. Dit genie heeft daarbij zijn hart duidelijk op de goede plek zitten, en ik kan mij zelf niet aan de indruk onttrekken dat het juist dat is waarvoor hij nu wordt gestraft.
Categorie: opinie - plusminus 1710 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 21/3
Shantel
659. Het alternatief
659. Het alternatief
21 maart 2009
©2009, copyright:
shorties.nl
Nederland is gewoon stedelijk gebied. Er is geen stukje "natuur" in het land dus laten we daarom ook niet halfslachtig doen alsof. Alle dieren die een beetje nut hebben, hup naar de dierentuinen. De hele vrije ruimte verder asfalteren, heb je gelijk ook het fileprobleem opgelost. En planten en bomen... ach dat beetje groen kun je ook prima op zondag in de tuincentra gaan bekijken.
Of....?
Categorie: satire - plusminus 66 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 21/3
658. Mugshot
658. Mugshot
18 maart 2009
©2009, copyright:
shorties.nl
Gisteren moest ik pasfoto's laten maken. Ik heb dat maar meteen gecombineerd met een hoognoodzakelijk kappersbezoek. Ik heb er altijd een hekel aan als ik op de foto kom. Dat komt omdat ik er zo goed als nooit flatteus op sta. In het verleden heb ik nog wel eens mijn eigen pasfoto's gemaakt, maar met de huidige bizarre regels die eraan gesteld worden heb ik maar besloten om dat aan een gespecialiseerde collega-professional over te laten. Ik wil niet dat ik aan het loket sta en vervolgens alsnog vlug ergens foto's moet laten maken.
Die strenge pasfotoregels zorgen ervoor dat je 
voorzover mogelijk nog veel lelijker dan anders op de foto komt. Je
moet recht in de camera kijken, flaporen breeduit, en probeer dan maar eens je
gezicht in de plooi te houden. Want je mag niet lachen, zelfs niet licht
zichtbaar glimlachen. Een beter recept voor de slappe lach is er natuurlijk
niet. Ik zei nog tegen de piepjonge fotograaf: volgens mij zijn deze regels
vooral bedoeld om ons er allemaal alvast als criminelen uit te laten zien. Zo
hoeft er als er een probleem ontstaat helemaal geen nieuwe mugshot gemaakt te
worden.
Categorie: life-log - plusminus 195 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 17/3
Foto 16/3
SIRE
Foto 9/3
Foto 8/3
Foto 7/3
Foto 6/3
Foto 5/3
Foto 4/3
Foto 4/3
Foto 3/3
Foto 2/3
Hah!
Vandaag is de meteorologische lente
begonnen!