Foto 31/7
Nieuwe zakelijke website
Ik heb mijn zakelijke website vernieuwd. Dat doe ik
maar eens in de vier jaar of zo. De meeste van mijn opdrachtgevers komen
ook niet via die weg binnen 
Simoon is bang
klik op de foto voor een
vergroting
Sinds de bolbliksem van vorig jaar die Simoon vermoedelijk van héél dichtbij heeft kunnen zien, is ze doodsbenauwd zodra er onweer in de lucht zit. Meestal zoekt ze lang voor de bui er is een ontspannen veilige plek op, liefst zo laag mogelijk in het huis bijvoorbeeld op de voordeurmat. Zodra het werkelijk onweert laat ze zich niet meer zien. Ze kruipt achter dozen of achter een kast, of zoals op de foto van gisteren ergens helemaal achteraan tussen verwarming en een paar kratten in de keuken. Pas heel lang na de bui, of heel even om te eten, komt ze weer tevoorschijn.
Wolkbreuk 26-7-2008
Foto 25/7
643. Het meest veelzijdig
643. Het meest veelzijdig
17 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Zoals mensen die mijn weblog vaker lezen wel weten ben ik vegetariër. Niet van het type dat per se anderen wil overtuigen om ook diezelfde mening aan te hangen. Die wijsheid moet iedereen voor zichzelf maar zien te verwerven. Om die reden besteed ik er vaak ook helemaal geen aandacht aan. Niet in gesprekken en niet in wat ik erover schrijf. Ik ga in mijn tolerantie zo ver dat ik er geen probleem mee heb als mijn tafelgenoot in een restaurant bijvoorbeeld spare-ribs wil bestellen.
Een van de eerste redenen dat ik vegetariër wilde worden was dat ik me stoorde aan dierenleed. Ik vond het ook onnodig dat voor mij dieren werden doodgemaakt. Nou heb ik natuurlijk makkelijk praten, want vlees heb ik al nooit het allerlekkerste van de maaltijd gevonden. Tsja, smaken verschillen zullen we maar zeggen.
Bizar genoeg was een van de eerste keren dat ik over het onderwerp nadacht een publicatie die precies het tegenovergestelde beoogde. Het was in een van de lokale krantjes die we hier vroeger hadden, Koerier en Present. Zo'n advertentiekrant waarvan ik zelf in een vakantie nog wel eens de bezorging tijdelijk van een klasgenoot heb overgenomen. Het artikel waar het om gaat handelde over de opening door een hoogwaardigheidsbekleder van een nieuwe installatie van een slachterij in Woudenberg. Het slachterijbedrijf had flink uitgebreid en had geld noch middelen gespaard om daarbij het modernste van het modernste aan te schaffen. Ik moet een jaar of vijftien geweest zijn.
Het verhaal jubelde over de efficiënte manier waarop alles in het vernieuwde bedrijf geregeld was. In het oude bedrijf bijvoorbeeld moesten de varkens via een lopende band naar binnen. De lopende band voor de zware (want vetgemeste) beesten verbruikte veel energie. Daarom liepen in de nieuwe opzet de varkens zelf achter elkaar door een lange smalle stalen kooi naar een plek vlak voor waar de verdere verwerking begon, en heel effecient werden ze terwijl ze met hun voorpoten door een transportband gegrepen werden door twee onder stroom staande kettingen in een klap van het leven beroofd. Dat betekende per jaar als mijn geheugen me niet in de steek laat voor 20.000 gulden minder stroom verbruikt. En zo ging het nog een tijdje door.
De meeste jubel werd daarbij niet vanuit de mond van iemand van het bedrijf genoteerd, maar van de burgemeester van het plaatsje, die aan alle kanten blij was dat op deze manier het dorp in de vaart der volkeren werd opgestoten en het bedrijf vol trots, dat zag je aan alle kanten, een van de meest waardevolle aspecten aan zijn woonplaats vond.
Mij trof vooral dat het daarbij nergens over die arme dieren ging. Alsof ze kant en klare carbonades waren, die dan weliswaar nog wel konden lopen, werd er over die vriendelijke beesten gepraat. Ik vond het ook een aanfluiting dat terwijl ze dood werden gemaakt, ze er dan nog zelf naartoe moesten lopen ook. Wat moest er door zo'n beest heen gaan wanneer ze daar door die honderden meters lange smalle kooi gedreven werden en steeds dichterbij hun soortgenoten voor zich (misschien was het wel familie) daar één voor één de laatste adem zagen uitblazen? Die begrepen natuurlijk niets van de situatie, en als ze het wel begrepen hadden dan maakte het nog niets uit. Toen ik het artikel voor de tweede keer las zat ik er snikkend bij met dikke tranen op de wangen.
Of het waar is weet ik niet, want zo goed ken ik het niet van dichtbij, maar de vleesindustrie komt op mij over als een meedogenloze bedrijfstak. Dat wordt nog versterkt door een krantenbericht in de Volkskrant van vandaag. Daarin staat dat organisatie Wakker Dier een klacht heeft ingediend tegen het Productschap Pluimvee en Eieren omdat deze de veelvuldige reclamespotjes van dit moment voor kippenvlees zou betalen van de drie miljoen euro die ze van de Europese Unie hebben gekregen om een campagne op te zetten over dierenwelzijn en voedselveiligheid.
Categorie: opinie - plusminus 652 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Try all you want
Opnieuw een nummer van Electronic. In het post-punk tijdperk fuseeerden New Order-zanger Bernard Sumner en The Smiths-gitarist Johnny Marr tot Electronic, waarop ook Neal Tennant (Pet Shop Boys) en Karl Bartos van Kraftwerk zwaar hun stempel drukten. Electronic maakte alternatieve rock, deels melodieus, deels elektronisch a la Kraftwerk. Ze traden ooit op samen met de Dance Metal-band Rammstein.
641. De donorrol
7 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Het lijkt wel of de duvel ermee speelt. Je kunt ook zeggen, het is pure slapstick. Maar dan écht. En ik kan er niet om lachen. Ik ben vandaag met mijn administratie bezig, en vlug moest ik even een kassabonnetje kopiëren dat na een maand (zo lang heeft het in de schoenendoos gelegen) al aan het verbleken is. Afijn, omdat mijn computer met de scanner eraan uit staat in dit geval maar even kopiëren met de fax. Helaas zitten er wat kreukels in het bonnetje waardoor de fax de eerste keer dat ik het probeer vastloopt. OK. De fax zegt dat hij uit moet en weer aan, om in de tussentijd het gecrashte bonnetje eruit te kunnen vissen. Bij het inschakelen komt er een verder leeg velletje uit de fax, waarop staat dat de netspanning is uitgevallen en dat het verder lege geheugen (want ik gebruik mijn fax nooit meer) daarbij deels verloren is gegaan.
Ik probeer het opnieuw. Nu loopt het bonnetje niet vast, maar het loopt ook niet door. Een op een soort zwarte veeg na leeg blaadje komt uit de fax. Uit ervaring weet ik dat je dat niet kunt terugstoppen in de stapel, want dan doet de fax later een keertje moeilijk. Ik draai het bonnetje een halve slag en probeer het opnieuw. Met het gelijke resultaat. Weer een leeg blaadje. Nou ja, mooi kladpapier.
Ik laat me niet uit het veld slaan, strijk het bonnetje mooi glad, dat werkt gewoonlijk, en steek het opnieuw in de fax. Piep-piep-piep zegt de fax. Oef wat nu weer. Hoe ik ook met moeite op mijn geheugen-reset en andere knopjes hamer, want sinds de fax weinig gebruikt wordt staat hij ergens achter, de fax is niet meer te bewegen om nog maar iets te doen. Waar is mijn zaklantaarntje die ik voor dat soort doeleinden heb. Die blijkt niet te vinden en met een bureaulamp kijk ik op het anders verduisterde display. Omdat dat alleen onder een bepaalde hoek gaat overstrek ik mij flink, maar dat gaat goed. De donorrol is op.
OK. Zo'n donorrol is nog een fragiel ding. Niet iets dat je moet laten vallen, en net als ik halverwege ben om het ding voorzichtig tussen alle wieltjes en rolletjes door te frummelen hoor ik een klap. En meteen daarna gepiep van meerdere katten. Het valt gelukkig mee. Een van de dames heeft een dienblad op de grond gegooid, en ze zijn daar alledrie flink van geschrokken. Maar er is niets kapot. Alleen moet ik nu wel die donorrol er voorzichtig uit halen en weer opnieuw tussen de wieltjes en de rolletjes door wrummelen. Vrolijk komt er een verder leeg blaadje uit de fax wanneer de donorrol is teruggestopt. En hetzelfde gebeurt als ik het bonnetje opnieuw probeer te kopiëren.
Nu plak ik het bonnetje op een A4-tje, dat was in het verleden wel eens de oplossing voor onwillige bonnetjes die gekopieerd moesten worden. Hoewel daar nooit zo'n lijdensweg aan is voorafgegaan als nu. Het resultaat blijft echter hetzelfde: een op wat zwarte veegjes na verder leeg blaadje, veroorzaakt doordat het bonnetje niet door de fax heen wilde. Nu doe ik een groter stuk plakband op het bonnetje. Dat gaat zeker werken. Het recht zal zegevieren! Met een onverstoorbaar vrolijke zwier laat ik het blaadje in de papiergleuf glijden. Nu is echter het papier op.
Net als ik het papier heb bijgevuld en het nog een keer wil proberen realiseer ik me dat de hele zaak zo al veel meer kost dan ik met het bonnetje voor de somma van 1,95 ooit van de belasting terug zou krijgen. Had ik daar maar eerder aan gedacht.
(Dit verhaal is voor 99% precies zo gebeurd).
Categorie: life-log - plusminus 612 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
