Shorties.nl  -

29 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Ik hoorde laatst nog wat moois in het nieuws. In het koninkrijkje Mesobamië is vorige maand in het hele land de masturbatiedetector in gebruik genomen. Volgens de strenge wetgeving van het landje is het aan iedereen verboden om te masturberen. De masturbatiedetector, die werkt op een combinatie van infraroodstraling, elektrische golven en een GPS-ontvanger werd vorig jaar voltooid aan de Amerikaanse universiteit van Minnesota. Met de detector kan de overheid van het landje nu in het hele land waarnemen zodra door iemand gemasturbeerd wordt.

Een woordvoerder van de regering van het landje spreekt van een schande. "Ondanks een verbod dat al jarenlang van kracht is, bleken sommige ongehuwden, het zijn meest jongeren, wel vier keer op een avond te masturberen." Mensen die betrapt worden op masturberen kunnen rekenen op een hoge boete die wel kan oplopen tot 75.000 krassi (ongeveer 4500 euro) per overtreding. Bovendien moeten veroordeelden een maand lang 's ochtends om vijf uur op appèl komen. "Vanwege de grootschaligheid van de overtredingen hebben we onze kazerneterreinen moeten openen om voldoende ruimte te hebben om degenen die betrapt zijn iedere ochtend weer te laten aantreden"

Het is niet bekend of meer landen overwegen om de masturbatiedetector in te zetten. De Nederlandse regering neemt vooralsnog een afwachtende houding aan. Een woordvoerder zegt namens het kabinet dat de detector pas ingezet gaat worden nadat de betrouwbaarheid ervan is aangetoond, "omdat niemand graag onterecht ergens van beschuldigd wordt."

(Deze tekst is geïnspireerd op hoogleraar computerbeveiliging Bart Jacobs van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Als een van zijn studenten in de collegezaal de veelgehoorde dooddoener bezigde van "Als je niets te verbergen hebt, dan heb je ook niets te vrezen." vroeg hij gewoonlijk ten overstaan van de hele zaal "OK, vertel dan maar eens, wanneer heb jij voor het laatst gemasturbeerd?" Dat antwoord wil lang niet iedereen gemakkelijk geven )

28 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

- Hobbelduif Moeilijk Journalistiek met John Piek

- Ja meneer, spreek ik met de heer Piek zelf?

- Jazeker dat ben ik.

- Dan wou ik het even over de lamp met u hebben, die u zogenaamd bij het nieuw door u gestoffeerde bankstel zou laten passen daar is hele....m

- Maar meneer, ik denk dat u verkeerd verbonden bent...

- Ik spreek toch met de heer Piek? Nou u heeft hier broddelwerk afgeleverd, de kleur van deze lamp is namelijk helemaal geen mediterraans beige zoals de bank en de fauteuils. Ja, nee, als de lamp uit is, ja, maar wie gaat er nou met een lamp uit zijn krant zitten lezen met een biertje erbij. Ik zeg u meneer, en als u er niks aan doet dan ga ik naar de rechter...

- Maar meneer, ik doe helemaal geen stofferen ik ben journalist en ik doe vertalingen en foto's...

- En dat de kleur nou een beetje afwijkt van de brochure, dat snap ik wel, dat kan in de foto zitten of in de inkt, maar als die lamp brandt meneer is het net alsof de kap wit is. Voor die 5600 euro had ik wel wat beters verwacht. Maar ik zeg u wel ik sleep u voor de rechter. Dat is wat ik doe. Mijn vrouw zegt ook....

- Maar meneer, luister nou eens. U hebt de verkeerde voor, het gaat hier denk ik om een andere heer Piek.

- En nou we het er toch over hebben, ik heb een soortgelijk bankstel gezien bij Honigs en Karmans in Hoorn, en dat kostte nog geen 2300 euro, en de lampen die daarbij zaten zagen er wel goedkoper uit, maar die waren wel beige als ze brandden. Het mediterraans beige dat ik en mijn vrouw graag in onze woonboerderij hebben.

- Ja maar Honigs en Karmans, daar zegt u ook zowat. Heeft u de kwaliteit gezien van die bankstellen die zij leveren? Dat kan in de verste verte niet tippen aan wat u nu in huis heeft staan. Kijk van buiten ziet dat er natuurlijk prachtig uit. Maar van binnen is daar allemaal naaldbomenhout voor gebruikt. En van het ergste soort. Moet u over twee jaar eens kijken wat daar van over is. En zeker in een woonboerderij. Daar is het toch altijd wat vochtiger dan in de huizen in de stad. Als er over twee jaar niet op verschillende plaatsen kleine schimmelplekken op zitten, dan is toch tenminste het hout gaan werken, en dan moet u op die plavuizen zoals bij u al snel met doppen of met bierviltjes onder de poten gaan werken om te voorkomen dat zo'n bank gaat wiebelen. Dat zal u bij een bank als u nu heeft nooit gebeuren.

- Zou u denken?

- Jazeker. Kwaliteit zo zult u weten dat toont zich pas echt goed op de lange termijn.

- Weet u meneer Piek, mijn vrouw doet net het zonnescherm naar beneden, en doordat het nu wat donkerder is lijkt het met de kleur van die lampen dus ineens heel erg mee te vallen...

Mooi. Wéér een klant tevreden. En niet eens een van mijzelf.

27 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Vanmiddag zei ik tegen iemand die me belde aan het begin van het gesprek ineens ter begroeting 'goeimiggel'. Het was half spontaan en half per ongeluk dat het eruit schoot. Uit meligheid gebruik ik nog wel eens het woord 'goeiemoggel', en toen dat woord al bijna half uit mijn mond was, besloot ik dat dat op dat tijdstip niet van toepassing was.

Goeiemoggel was natuurlijk ook alleen aan het begin van die gekte leuk, en al niet meer sinds er carnavalsliedjes over worden gemaakt. Maar omdat het woord ondertussen alweer bijna 'camp' is begin ik het nu dus af en toe weer te gebruiken. Misschien kunnen we trouwens ook meteen 'goeiemaggel' reserveren voor de avonduren.

Toch is het grappig hoe woordgebruik zich in onze taal kan nestelen. Koot en Bie hebben een grote bijdrage aan nieuwe woorden aan onze woordenschat toegevoegd, en Wim T. Schippers is natuurlijk helemaal vermaard om dat soort dingen. Het woord 'gekte' is waarschijnlijk nog het allerbekendst van hem, maar dat woord is zeker niet het enige dat uiteindelijk van Wim T. in de Dikke Van Dale en het Groene Boekje is beland. Omdat ik die rare woorden van hem ken, hoor ik ze nog weleens gebruikt worden en het merendeel van de mensen, soms ook te jong om het allemaal te hebben meegemaakt, heeft natuurlijk geen flauw benul dat zo'n uitdrukking van hem afkomstig is.

Sommige woorden redden het wat dat betreft overigens wel, en andere weer niet. Wie kent van Wim T. nog het woord brimstig? Wat Wim T. met taal doet is vooral het uit zijn verband halen van wat gezegd wordt. Vaak gebeurt dat doordat hij zo'n woord of uitdrukking qua betekenis verandert of zelfs omkeert. Dan neemt hij bijvoorbeeld een uitdrukking, maar neemt die letterlijk, de uitspreker van de betreffende woorden dan in verwarring achterlatend. Soms bedenkt hij nieuwe woorden, zoals het al genoemde 'brimstig' en een andere keer maakt hij een op zich eigenlijk wel begrijpelijke en taalkundig niet onjuiste vervoeging van bestaande woorden en kent daar dan een nieuwe betekenis aan toe. Het woord gek werd vóór die tijd wel vervoegd, maar dan als 'gekheid' en dat betekent toch iets anders dan 'gekte'. De huidige betekenis werd er door Wim T. direct al aan toegekend. De reden om het woord te bedenken was trouwens veel simpeler dan je zou denken: Wim zocht bij de tekst van een liedje van Gerrit Dekzeil naar een constructie om deze tekst beter te laten lopen.

Het absurdisme van verwarring ter vermaak. Nergens komt dat beter tot uiting dan in een gebeurtenis toen Wim T. nog jong was. In die tijd werden bakkerswaren zoals gebak nog door een bakkersjongen met een mand voorop zijn fiets rondgebracht. Schippers bestelde in die dagen eens een aantal overheerlijke gebakjes die hij liet bezorgen. Toen de bakkersjongen met het dienblad met de taartjes aan de deur stond leidde hij de verbijsterde hulp-middenstander direct naar zijn toilet en sprak de woorden: "Gooi ze daar maar in. Dat bespaart onze ingewanden mooi weer een flinke hoeveelheid werk."

21 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Mijn vader werd vrij plotseling dement in 1999 dus ik weet hier een beetje waarover ik praat. Wat er nu gaande is tekende zich in de vijf jaar tot aan het overlijden van mijn vader ook al af. In die tijd zaten patiënten omdat er geen voldoende personeel was ook soms al in hun stoel gekneveld. Een schrijnend beeld is dat. Het was ter bescherming van henzelf en van de andere bewoners. Zo werd gezegd. Ik heb er toen eens met de inspecteur van volksgezondheid in deze regio over gebeld, maar die bevestigde dat het een redelijk gangbare en geoorloofde methode was, ook bij voldoende personeelsbezetting.

Wat ik zelf ook erg vond om te zien was hoe veel bewoners met twee of meerdere personen een kamer moesten delen. Als ik er bij het tehuis over vroeg dan was het commentaar dat mensen die zo ver heen waren geen behoefte meer aan privacy zouden hebben. Ach ja, ook voor gezonde burgers die daar prijs op stellen is privacy een immer schaarser wordend goed.

De laatste jaren is de situatie meer en meer de spuigaten uit gaan lopen. Het personeel dat het werk moet doen wordt voortdurend nóg meer onder druk gezet, en moet voor het weinige geld dat ze er relatief voor krijgen steeds meer doen. En steeds efficiënter. Het gevolg is dat steeds meer goed gekwalificeerde krachten weglopen, en dat in steeds groter aantallen het werk door onvoldoende geschoold personeel gedaan moet worden. In schril contrast daarmee staat een steeds maar grotere laag van management in de zorg, de mensen zeg maar die met een stopwatch moeten kijken hoeveel efficiënter de ongeschoolden de bedpannen weten te legen. Die strijken voor een deel topsalarissen op. Ook wordt het geld van bewoners soms opgepot, voor bijvoorbeeld een verbouwing, waar het gros van de bewoners nooit wat van te zien krijgt omdat ze voor die tijd er al niet meer zullen zijn.

Bij een tehuis hier niet zo ver vandaan is nog een echte keuken, met kok, die maatwerk levert. Voor bewoners die alleen bepaalde soorten voedsel verdragen worden specials gemaakt. Ondanks dat deze kok zegt voor hetzelfde geld als een professionele cateraar te kunnen werken, is het waarschijnlijk dat toch de cateraar het is die over een poosje hun gestoomde gaarkeuken-eten daar mogen gaan serveren. In die aanpak is geen ruimte meer voor speciale wensen, en het laat zich aanzien wat dit bij mensen die het toch al niet te best hebben voor leed teweegbrengt.

Zelf heb ik me altijd verbaasd hoe mensen die op jonge leeftijd vaak levenslang in een psychiatrische kliniek belanden er eigenlijk aan toe zijn. Ook daar wordt behoorlijk op beknibbeld en door goedbedoelde, maar bizar uitpakkende wetgeving uit de jaren zeventig komt een belangrijk deel van die patiënten die daar eigenlijk thuishoren dus op straat terecht als zwerver. Mensen vaak die als ze maar hun medicijnen zouden nemen vrij redelijk zouden hebben kunnen leven. Zo gaat dat in een beschaafde maatschappij. Waar je niet naar kijkt, dat is er niet.

Behalve de bewoners zitten natuurlijk ook de personeelsleden in toenemende mate in de mangel. Meer en meer wordt dat bij die groep beseft. Op de werkvloer steeds minder personeel dat minder opgeleid is. En dat bij een steeds meer toenemende werkdruk en roep tot efficiëntie, en een enorme te verwachten toename van de vergrijzing die daar ook nog eens als een donkere wolk overheen hangt. Meer en meer personeel in de zorg komt daartegen =terecht= in opstand. Veel werkers in dat vak schamen zich ondertussen voor de slechte zorg die zij onder alle druk alleen nog maar met de grootst mogelijke moeite kunnen bieden. En dat vindt ondanks die topsalarissen plaats onder een zeker vanuit hun perspectief gezien zeer gebrekkig leiderschap.

Toch zegt het wel iets over een maatschappij. Een land wat zich mag rekenen tot de landen met het hoogste inkomen per bewoner. En die hebben dus toch geen geld over om fatsoenlijk voor de verdrukten in hun midden zorg te dragen. Ze maken deze zo tot tweederangsburgers van die maatschappij. Ik schaam mij er diep voor dat deze zaak zomaar door bijna iedereen wordt genegeerd.

27 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Ik houd erg van veel licht in mijn huis. En verder zet ik graag mijn verwarming hoog. Op verzorgingstehuisniveau. Dat stamt nog uit een tijd dat ik veel meer dealinestress had als nu. Als je onder grote druk in een vrij koude ruimte moet werken, dan is dat kans dat je daarbij op den duur RSI oploopt aanmerkelijk groter dan wanneer je dat in een goed verwarmde ruimte doet. Het leverde me in vroeger tijden nog wel eens kritiek op van mensen, verre kennissen vaak. En ook incidentele bezoekers maakten er nog wel eens opmerkingen over. Lange tijd bezorgde me dat toch een vaag soort schuldgevoel op. Al langer dan de meeste mensen ben ik namelijk begaan met het milieu. Het bedrijf van waaruit ik nu mijn werkzaamheden doe is ooit opgezet als bedrijf met een belangrijk milieu-oogmerk.

Maar soms ging het me ook irriteren, dat soort opmerkingen. Het was toen dat al een tijdje af en toe gebeurde dat ik me realiseerde dat ik dit soort opmerkingen vaak kreeg van doorgewinterde autorijders. Mensen die bij wijze van spreken nog voor een pakje boter in de supermarkt om de hoek de auto pakken. En zo milieu-onvriendelijk ben ik op wat slechte gewoonten na toch ook niet bezig. Sinds die tijd zit ik niet meer om argumenten verlegen.

Aan de ene kant heb ik het graag warm in mijn huis. Warmer dan de meeste mensen. Ik houd erg van douchen, en ook houd ik erg van veel kunstlicht in mijn huis, vooral in de donkere jaargetijden. Omdat ik daar nou eenmaal vrolijk van word. En ik heb een hobby die ook een beetje stroom verbruikt. Een beetje, niet heel veel.

Maar aan de andere kant van de lijn zijn de argumenten veel talrijker. Toen nog vrijwel niemand daarvan had gehoord, had ik mijn huis al vol staan en hangen met spaarlampen. Dat waren nog van die lelijke grote knollen in die tijd. Ik heb geen auto, heel soms als ik ergens zijn moet neem ik van het station een taxi, maar meestal ga ik lopen; weer of géén weer. Omdat ik vind dat ik de extra beweging wel kan gebruiken. Vaak ga ik ook op de fiets. Die hobby van mij draait voor een deel op zonne-energie. Een van de grootste bronnen van CO2-uitstoot is de vleesindustrie, en ik ben vegetariër. Ik heb vliegangst, waren maar meer mensen daarmee behept. Koken doe ik weliswaar elektrisch, maar gewoonlijk in de magnetron (heel kort) of in de oven (zo ontsnapt er niet warmte zoals bij pannen dikwijls het geval). Wassen gaat hier meestal koud of op 40 graden en mijn was drogen doe ik nog gewoonweg aan de lijn. En zo kan ik dus nog wel even doorgaan. Nee, mijn mondiale footprint is, hoewel ik niet echt op kleine voet leef toch echt heel behoorlijk klein.

19 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Ooit schreef ik in mijn blog over hoe ik om te proberen eens bij Albert.nl bestelde, gewoon om eens te kijken hoe dat zou gaan. Het werkte inderdaad best goed en toen ik een tijd daarna eens geen zin had om meerdere keren kort na elkaar naar de winkel te gaan omdat ik de hoeveelheid boodschappen niet ineens op de fiets mee zou kunnen krijgen besloot ik om in ieder geval af en toe de zwaarste spullen op die manier te bestellen. Zaken als wasmiddel en kattenbakvulling en zo. Als ik eenmaal in de vier tot vijf weken op die manier zou bestellen, dan zou mij dat aanzienlijk ontlasten, terwijl het hooguit zes euro per maand of zo extra kost.

Maar goed, je hebt het wel eens druk, en de geest is wel gewillig en dus werd het allengs vaker dat ik bij de mobiele tak van Albert Heijn mijn spulletjes laat aanrukken. Ik heb gemerkt dat wanneer ik in iets meer dan eenmaal per twee weken op die manier mijn spullen koop, dat ik dan, op enkele verse spullen zoals fruit en rauwkost na, geheel in mijn boodschappenbehoefte kan voorzien. Tegen de tijd dat de verse groentes op zijn kan ik overgaan op geconserveerde varianten in glas of blik (volgens de diëtiste waar ik kom door moderne stoomtechnieken vaak zelfs beter en gezonder nog dan zelf gekookt).

Wel maakte ik me nog enigszins zorgen over de kosten, want ik ben per maand door dit gedrag toch zo'n tien tot achttien euro kwijt doordat ook voor het bezorgen betaald moet worden. Daarbij is het wel zo dat ik de tweede week van zo'n periode vaak best zuinig met mijn dingen omga, wat niet negatief is, want niet alleen wil ik zuinig op mijn centen zijn, ook op het lichaamsgewicht moet in beperkende zin worden gelet.

Omdat ik vond dat ik vanwege de kosten toch wat meer en beter zelf weer eens naar de supermarkt zou kunnen gaan heb ik een maand of drie geleden maar eens de rekenmachine erbij gepakt. Ik houd sowieso af en toe bij wat ik per maand aan boodschappen kwijt ben. En wat dacht je wat? Ik blijk ondanks extra uitgaven voor bezorgen per maand zeker dertig euro minder uit te geven dan wanneer ik bijna dagelijks zelf met boodschappentassen zwoeg!

Hoe kan dit? Ik dacht eerst natuurlijk aan die tweede week waarin de lekkere dingen die ik koop dus al allemaal zijn opgebruikt. Maar dat is het niet alleen. Toevallig vond ik bij het kranten weggooien een paar weken geleden een paar kassabonnen van een jaar of twee geleden. Ik blijk veel minder dus dan destijds toe te geven aan impulsaankopen. Pakken extra vla en ijs, en snoep soms. Een plak chocola, ontbijtkoek, bokkenpoten, kaas. Allemaal natuurlijk ook dingen die een gezond gewicht enigszins bemoeilijken. Heel goed dat ik dat dus minder doe.

Nu is het natuurlijk wel zo dat ik minder beweging krijg doordat ik niet steeds naar de winkel loop. Maar aan de andere kant is het op een toevallige ontmoeting na toch een vrij saai soort van activiteit, en omdat ik thuis werk zorg ik toch wel dat ik er in ieder geval elke dag een keertje 'uit' kom. Afijn ik schreef ook dit al eens eerder: ik heb geen aandelen bij die club, maar ik kan er niettemin uit enthousiasme over schrijven

17 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Je moet geen column schrijven als je woedend bent. Ik heb de laatste jaren echter al veel gezien in Nederland waar ik mijn wenkbrauwen van moest fronsen. De afgelopen dagen is echter een grens overschreden die eigenlijk niet overschreden had mogen worden. Wat hier is voorgevallen is sinds het verslaan van de Duitsers aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland dus niet meer gebeurd.

Laten we even duidelijk zijn. Ik vind de cartoons van Gregorius Nekschot in een aantal (misschien zelfs wel de meeste) gevallen walgelijk, en misschien zijn ze voor mij ook wel niet nodig. Maar ze vallen ontegenzeggelijk nog altijd onder de vrijheid van het uiten van je mening. Nekschot maakt cartoons waarvoor je in Nederland door sommigen wordt bedreigd. Serieus bedreigd. Om die reden werkt Nekschot onder een pseudoniem en vindt hij het zeer belangrijk om zijn anonimiteit te bewaren.

Afgelopen week stonden er tien man bij hem voor de deur, die indringend belden. Nekschot had niet meteen in de gaten dat het om politie ging, maar het was snel duidelijk. De cartoonist werd gearresteerd, en naar het politiebureau gebracht waar hij anderhalve dag, inclusief dus een nacht moest blijven. Hij werd verhoord, en geïntimideerd met het feit dat nu was opgepakt zijn anonimiteit dus spoedig opgeheven zou zijn. Verder werden zijn mobiele telefoon en zijn digitaal archief in beslag genomen. In dat archief bevindt zich nog ongepubliceerd werk, dat niet strafbaar is. Niemand heeft zich eraan kunnen storen zolang mensen er geen kennis van hebben kunnen nemen. Maar goed, misschien geldt in de ogen van het OM ook bij dit 'ernstige' misdrijf wel dat ook de voorbereiding al strafbaar is.

Voor alle duidelijkheid, het gaat hier dus om een cartoonist, die zijn cartoons behalve voor zijn eigen website, maakt voor gerenommeerde bladen als de Groene Amsterdammer, HP/De Tijd en Propria Cures.

Na thuiskomst kreeg de tekenaar niet alleen zijn computers (uiteindelijk nodig voor zijn broodwinning) niet terug, ook werd hem aangezegd dat hij een achttal tekeningen van zijn website diende te censureren. Daarbij dient men zich te bedenken dat in de afgelopen jaren de straffen voor mensen die anderen kwetsen mensen aanzienlijk zijn verhoogd. De cartoonist hangt dus ondanks dat hij de te censureren tekeningen onder druk, maar wel vrijwillig heeft verwijderd nog steeds gevangenisstraf boven het hoofd.

Wat is hier aan de hand in dit land van ons? Had de overheid niet gewoon eerder bij de man aan de bel kunnen trekken, van volgens ons doe je iets wat misschien volgens de wet niet mag. Nee, er wordt eerst drie jaar gewacht terwijl men de man in alle openbaarheid zijn cartoons laat maken, en rekent hem vervolgens af over die afgelopen drie jaar. De smoes dat je iemand die dagelijks via internet publiceert als overheid niet kunt vinden, behoort namelijk al sinds begin jaren negentig tot het rijk der fabelen.

Er zijn kennelijk mensen of krachten werkzaam die willen dat het uitdelen van krenten opnieuw met blanke sabel en met bullepees wordt afgestraft.

Toen ik zelf in 2001 begon met het schijven van columns voor mijn eigen website, leefden wij in een totaal andere wereld. Vrijwel iedereen kon op zijn website schrijven wat hij wou, zonder daarbij door de overheid gehinderd te worden. Tegenwoordig is het terug naar de jaren vijftig. En diegene die zijn kop zij het positief, zij het negatief boven het maaiveld uitsteekt, die kan rekenen op intimidatie door de overheid, of op gevangenis. Een gemiddelde oostblokdictator van voor die Wende zou er enthousiast van worden. Wat is hier in dit voormalig tolerante land toch gaande?

Niettemin denk ik dat het OM geen poot heeft om op te staan.  Mark Rutte zei in het programma Nova al dat hij wilde dat het OM onmiddellijk stopt met deze nodeloze verkwisting van belastinggeld. en ik ben het roerend met hem eens. Het is dat Nekschot ineens koude voeten krijgt, maar als hij zijn cartoons gewoon laat staan, en uitvecht tot aan de allerhoogste instantie toe, dan kan hij als opiniemaker gewoon blijven publiceren. Al in de eerste artikelen in onze grondwet namelijk worden de vrijheden van de burger beschreven die ook staan in het door ons land al in het begin van de jaren zestig geratificeerde Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), en daarin staat met zoveel woorden net als in een aantal andere door ons land onderkende internationale verdragen dat wat het OM hier heeft uitgehaald zolang Nederland die verdragen niet opzegt voor de hoogste Europese gerechtelijke instanties nooit zal standhouden. Ook al is de meerderheid van de Nederlandse bevolking (inclusief mijzelf) het met die vermaledijde cartoons van Gregorius Nekschot dus heel erg vaak niet eens.

Wordt het niet eens hoog tijd dat er een nieuwe generatie Roel van Duinen, Luud Schimmelpennincks, Rob Stolks en Robert Jasper Grootvelds opstaat? Zoiets lijkt gewoon hoognodig!

15 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Ik lijd al vele jaren aan slaap-apneu. Ik heb daar al eerder in mijn columns aandacht aan besteed. Slaap-apneu is een vrij vervelende ziekte als hij niet behandeld wordt. Je kunt er onder andere aan doodgaan. Door nachtelijk zuurstofgebrek en hormonale veranderingen namelijk, kun je bijvoorbeeld een hartkwaal ontwikkelen en daar vrij jong aan overlijden maar apneu is ook op andere manieren schadelijk voor het lichaam.

Wordt slaap-apneu voor, zeg, je veertigste levensjaar ontdekt dan heb je vaak de secundaire schade nog niet opgelopen en kun je met de juiste behandeling een normaal leven met een normale levensverwachting hebben. De meest succesvolle behandelmethode is even simpel in haar opzet als lastig in de uitvoering. De meeste apneupatiënten hebben last van obstructieve slaapapneu, ook wel OSAS genoemd. Door een vrij kleine keelopening sluit, in het slaapstadium waarbij alle spieren verslappen, de huig de ademopening van de keel af.(Dat verslappen van de spieren gebeurt om te voorkomen dat je gaat slaapwandelen als je droomt). Het gevolg is zuurstofgebrek. En een vele malen per nacht in volstrekte paniek wakkerschrikken en daardoor vaak veel adrenaline, die pas in de loop van de dag weer uit je bloed verdwijnt.

De behandeling bestaat hieruit dat mensen een apparaat naast hun bed krijgen, dat via een slang en een masker overdruk van de omgevingslucht in de neusgaten blaast. Hierdoor wordt een primitieve reflex in gang gezet waardoor je bij het slapen, ook tijdens droomslaap, de huig krachtig in de juiste positie houdt. De overdruk versterkt daarbij dat effect nog. Het moeilijke van de therapie bestaat eruit dat het vrij lastig is om in eerste instantie aan het masker te wennen, en daarom haken ook veel mensen af. Onterecht want als het allemaal eenmaal goed werkt en goed is ingesteld dan voel je je letterlijk als herboren.

Behalve dit opgeloste slaapprobleem had ik nog een slaapprobleem. Als ik namelijk niet precies de eerste keer als de wekker gaat mijn bed uit kom, dan voel ik me zo'n dag volstrekt gebroken. Vooral als ik meerdere keren tussen waken en slapen heen en weer ga, dan voel ik me ongelooflijk rot. Overal pijn, het voelt als spierpijn, en ik ben iedere vorm van concentratie kwijt. Bij het wakker worden en als een blok weer terugvallen in slaap heb ik daarbij vaak zeer heftige herinneringen aan droomfragmenten. Soms de meest absurde. Het vervelende is dat het me, ondanks meerdere wekkers die ik regelmatig op andere plekken in de slaapkamer zet, maar niet lukt om iedere ochtend meteen als de wekker de eerste keer gaat uit bed te blijven. Ik heb dit probleem al vele jaren.

Een tijdje terug zei ik daarover iets tegen een medicus die ik ken. Die vertelde, hoewel hij niet in slaapproblemen gespecialiseerd is, dat dit een bekend probleem is. Philips blijkt er een soort van lichttherapielampen voor te maken, die door enkele ziektekostenverzekeraars in Nederland worden vergoed. De lampen gaan geleidelijk aan meer licht geven rond de tijd dat je wilt opstaan, en zo word je langzaamaan vanuit de diepe droomslaap naar een lichtere manier van slapen gebracht, van waaruit je makkelijker en minder heftig wakker wordt. Hij kende enkele voorbeelden van mensen die daar erg veel baat bij hadden.

We praatten even over het onderwerp door, toen hij zei dat zintuigen heel verschillend functioneren tijdens slaap. Je ogen bijvoorbeeld doen het vrijwel geheel niet, je oren doen het al iets beter, maar je geurvermogen, dat blijft tijdens slaap volledig open staan. Om die reden waren er ook mensen die een vorm van geurtherapie gebruikten om geleidelijk uit de droomslaap terug te keren naar de realiteit. De geur van koffie en broodbakmachientjes passeerden daarbij de revue.

Ik besloot, daadkrachtig als ik soms nieuwe plannen kan omarmen, om het direct uit te proberen. Zo kocht ik nog dezelfde dag bij Scheer en Foppen het allergoedkoopste campingkoffieapparaatje dat er te krijgen was voor slechts 13 euro of zoiets. Thuis sloot ik dat aan op een timer, zo eentje die je in het stopcontact steekt, en ik stelde hem een kwartier in voor de wekker ging. Ik zette het apparaatje in de buurt van mijn CPAP, dat is het overdrukapparaat dat ik ter bestrijding van de slaapapneu gebruik. Dat ding zuigt namelijk de lucht aan die ik inadem, en die lucht wordt daarin gefilterd, waardoor de koffiegeur voor ik die te ruiken krijg enigszins wordt verzwakt.

Het effect van deze eenvoudige methode was direct spectaculair. Ik heb het inmiddels zo'n tweeënhalve maand in gebruik en ik voel mij vele malen beter. Twee keer ging het nog mis en voelde ik mij als vanouds beroerd. De ene keer was ik vergeten om het water in het reservoir van het koffie-apparaatje te doen. De andere keer bleek de stekker naast de timer te liggen. Die was ik de dag ervoor vergeten er weer in te stoppen. Jarenlang een probleem gehad dat behoorlijk vervelend was. En nu ineens is het over.

Wat deze geur-'therapie' doet is ervoor zorgen dat ik goed wakker word. Allereerst is het hierdoor geen enkel probleem meer om als de wekker gaat meteen uit bed te gaan. Wanneer ik echter langer blijf liggen heb ik daar doordat ik veel minder diep in slaap ben nagenoeg geen last meer van. Hoe eenvoudig oplossingen voor schijnbaar onoplosbare problemen soms toch kunnen zijn. Overigens lust ik geen filterkoffie uit een apparaat, en bovendien hoef ik 's ochtends zo vroeg ook echt geen koffie. Ik zeg dit met schroom en enig schuldgevoel, maar de koffie die me met zoveel geuren goed laat opstaan gooi ik nog voor ik onder de douche ga door de wasbak. Aan de andere kant zet ik omdat ik de koffie toch niet drink tamelijk slappe koffie. Die geurt namelijk vrijwel net zo sterk en is dus even effectief.

14 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Ik heb lang geleden in een column al eens aandacht aan het onderwerp besteed, maar ik houd dus niet van mooi weer. Geef mij maar een lekkere frisse regenbui of desnoods een flink pak sneeuw. Van mooi weer word ik depressief.

Het is een riskant gespreksonderwerp, waar ik gewoonlijk liever in een boog omheen ga. Vooral op feestjes krijg je makkelijk de hele horde over je heen als je zoiets sociaal onaanvaardbaars zegt, en ik doe daar dus gewoonlijk ook maar liever het zwijgen toe.

Door de jaren heen en met name de laatste jaren via e-mail ben ik echter een aantal medestanders annex lotgenoten tegengekomen. Rond periodes met mooi weer voer ik met verschillende van hen samenzweerderige e-mail-conversaties. Dat het best een graadje minder mag. En ook wel tien. En dat het best OK is om op dagen als de afgelopen week 's middags met de gordijnen dicht in plaats van op een terras achter de PC te zitten, en meer van dat soort dingen.

Het heeft ook wel iets dubbels. Natuurlijk ga ik ook graag met een glas koel drinken op een terrasje zitten. Het makkelijkst zou nog zijn als er een schakelaar op het weer zou zitten, of nog beter: een thermostaatknop. Zodat je er gedoseerd gebruik van zou kunnen maken. Met mate dus. Ook veel makkelijker met werk plannen en zo. En altijd koele nachten, tenzij je zin hebt in een zwoele.

Alleen doet de vraag zich dan natuurlijk wel voor wie de knop bedienen mag. Als het geen persoonlijke weerknop wordt, met het individuele weer voor één persoon (en dat lijkt lastig) dan zal het wel weer de meeste stemmen worden. Dan delven wij als liefhebbers van bewolkt weer vanzelfsprekend weer het onderspit. Misschien dat we het hooguit nog een beetje redden als we een pakt sluiten met een organisatie van agrariërs of tuinbouwers.

13 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Een paar weken terug was het de eerste dag na een periode van vrij hard werken dat ik het weer eens rustig aan kon doen. Afijn, eerst de post maar eens uit mijn postbus gehaald. In de ruimte met postbussen stond het blauw van de sigarettenrook. Roken op de werkvloer is verboden, dus roken de TNT-ers in het halletje achteraan de sorteerruimte, met de deur open. Open naar de ruimte met de postbussen dus. De paffende TNT-ers trokken er zo'n vriendelijk gezicht bij dat ik maar niet wat heb gezegd. Ondanks een reëel aanwezige lichte tabaksdampenallergie.

Toen ik naar buiten ging begon het dus te regenen. Nou ja, vlakbij is een Praxis-filiaal met broodjeshoek. Zo'n bui regen is een uitstekende smoes voor het even eten van een broodje. Oh ja, ik moest nog een bespaarlamp hebben. Leuk, zag ik, die waren dus in de aanbieding voor 1,99 de helft van de prijs. Dat is toch niet gek, en dan wilde ik er ook wel drie.

Even het broodje gegeten, en dan toch vlug maar weer naar huis gegaan. Thuis wachtten nog een paar dingen die echt niet konden wachten. Bij de kassa stond een korte rij. Nou ja, kort. Twaalf minuten duurde het voordat ze eindelijk aan mij toe kwamen. Iemand had iets gekocht waar geen complete prijssticker op zat. De mensen in de rij naast mij (die was veel langer) waren slim of hadden domweg veel geluk. De rij was twee keer zo lang, maar schoof in de tijd dat ik wachtte zo snel door dat ik daar voor mijn gevoel drie keer aan de beurt had kunnen komen. Maar ja, je zult zien, zodra je van rij gewisseld hebt...

Ik had nog wat meer spullen die ik af moest rekenen, en bij die afrekening viel het me op dat het bedrag dus enigszins aan de hoge kant uitviel. Ze waren toch wel 1,99 die bespaarlampen, vroeg ik terwijl ik het laatste geldstuk, een briefje van vijf aan de caissière overhandigde. Nee, meneer 3,99. U heeft niet goed gekeken. Nou dan hoef ik ze niet. Nee meneer, ik kan u geen geld teruggeven. Dan moet u naar de klantenservice. (grrr!)

De klantenservicemevrouw was toen ik aan kwam lopen telefonisch in gesprek. Het bleek voor de klant te zijn die vóór mij was. Tien minuten later was ik eindelijk aan de beurt. Dat is inderdaad gek als dat erbij staat. Meneer ik kan hier niet weg. Gaat u maar naar de lampenafdeling dan vraag ik of mijn collega daar ook heen gaat.

Acht minuten later kwam collega. Die had ik net daarvoor van de afdeling lampen, waar ze stond, naar de klantenservice langs zien lopen. Nu kwam ze dus weer terug.

Die bordjes waren we vergeten. Die hadden daar dus niet mogen hangen. Maar u krijgt ze wel voor 1,99 hoor. Ze liep met me mee naar de kassa. Gaat u hier maar in de rij staan.

Ik sputterde tegen. Lange rij. Kon ik niet even voor, ik had net daarvoor ook 12 minuten moeten wachten. Oh had u ze al betaald? Nee dan moet u bij de klantenservice wezen.

Ik zal verder maar niet vertellen dat ze bij de klantenservice zelf geen kassa hebben, en dus ook geen contant geld. In totaal heeft de aankoop van die spaarlampen los van broodje eten en andere zaken dus zo'n 40 minuten in beslag genomen. Maar ja, punt is: als je eenmaal bezig gaat, dan wil je alle tijd die je daarvoor aan de kwestie hebt besteed niet zomaar weggooien. Dan geef je pas echt toe dat je al die tijd voor niets gestaan hebt. Maar eigenlijk had ik dat natuurlijk wel gewoon moeten doen.

Toen ik thuiskwam bleek dat het spaarlampen met een dunne fitting waren. Ik heb precies één lamp waar ze in kunnen. Maar die gebruik ik dus niet vaak.

11 mei 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Sinds kort zit er 1% verpakkingsbelasting op bepaalde producten, en sinds begin van de afgelopen week rekenen enkele supermarkten deze zogenaamde verpakkingstaks door in hun producten. Het gaat om 1% belasting die bedoeld is om met name fabrikanten ertoe te bewegen minder verpakkingsmateriaal te gebruiken. Iemand in mijn omgeving zei dat ze bij de supermarkt had gevraagd: "Kan die boterhamworst niet met een vetvrij papiertje ertussen, net als vroeger." Dat kon niet. De worst was alleen voorverpakt te krijgen.

Op de radio hoorde ik vanmiddag iemand klagen dat hij onlangs een beitel had gekocht, en dat hij zowat een tweede beitel nodig had gehad om de verpakking open te krijgen. Die zogenaamde clamshells, verpakkingen waar tegenwoordig vooral elektronica als USB-sticks en MP3-spelers in verpakt zitten, en waar niet eens een gebruiksaanwijzing voor bestaat om ze zonder de inhoud te beschadigen open te krijgen zijn inderdaad een grote ergernis.

Toch behoeft tegenstand tegen alle verpakking enige nuancering. In hetzelfde radioprogramma vanmiddag stelde iemand voor om miljoenenhoge boetes uit te delen aan bedrijven die andere producten dan bier en gekookte erwtjes in verpakkingen verkopen. De waarheid is echter een andere. Veel verpakkingen, ik ben er geen voorstander van, hebben een reden. Bij de gesneden vleeswaren bijvoorbeeld komt de noodzaak om dit soort verpakkingen te gebruiken mede voort uit de toenemende behoefte om voedingsmiddelen ultra-hygiënisch en veilig te behandelen. Die regels komen overigens van dezelfde overheid die nu ook de verpakkingstaks heeft ingevoerd. Maar goed, er is natuurlijk wel wat voor te zeggen.

In andere gevallen hebben verpakkingen te maken met het vervoer van de artikelen. Die vermaledijde clamshells bijvoorbeeld, worden op zo grote schaal gebruikt omdat de merkartikelen die erin zitten in havens waar een tussenstop  wordt gemaakt anders vaak worden geroofd worden. Of nog vaker: vervangen door een namaakproduct. Omdat fabrikanten niet willen dat hun goede naam te grabbel wordt gegooid met een namaakproduct, dat door de fabrikant zelf in originele verpakking voor echt wordt verkocht, kiezen ze dus massaal voor de clamshell. Het duurt voor de dieven bij die verpakkingen zodanig lang om stuk voor stuk de gewilde apparaten te vervangen, dat hun handel daardoor dus niet meer rendabel is. Om diezelfde reden zal het hoogstwaarschijnlijk ook wel niet gebeuren dat er clamshells komen die op een gemakkelijke manier te openen zijn.

Toch is er ook een hoop verbeterd. Tot in de jaren zeventig toe werden verse vis en Chinees afhaaleten in oud krantenpapier verpakt. Iets wat mensen nu wel uit hun hoofd laten, terwijl de lood die er toen in krantenpapier zat tegenwoordig zwaar verboden is. Niettemin was die manier van verpakken toch ook een mooie ouderwetse wijze van recyclen. En een jaar of tien, vijftien geleden zaten alle tubes tandpasta elk nog in een eigen kartonnen doos. Tubes die gemaakt waren van het metaal tin. En dat in een tijd dat afval nog nauwelijks werd gescheiden. Veel van die zogenaamde dubbele verpakkingen zijn in de loop der jaren verdwenen.

Maar goed, of die verpakkingsbelasting nou wel effectief zal zijn? In ieder geval niet als de bedrijven de last ervan op hun klant gaan afwentelen. De taks is juist bedoeld om de fabrikanten ertoe te bewegen om minder verpakkingsmateriaal te gebruiken. Zolang de klant niet eens kan zien over welk product wel en over welk product niet extra betaald moet worden, zal deze door de taks hoe dan ook niet in koopgedrag beïnvloed worden.