620. Een nieuwe Ixus (3)
27 maart 2008
©2008, copyright: shorties.nl
Zo maakte ik vervolgens een aantal jaren interviews met bijbehorende foto's. Geen uitblinkertjes, die foto's, maar wel van voldoende kwaliteit. Er was een revolutie voor nodig om mij opnieuw fotogek te maken, een gekte waar ik als zesjarige al aan had mogen ruiken.
Die revolutie kwam in 1999. In september van dat jaar besloot ik om een (toen nog vrij primitieve) digitale camera te kopen. Hij was slechts 0,3 megapixel of zo, en in de hoogste kwaliteit konden er niet meer dan vijftien foto's op het meegeleverde geheugenkaartje. Later kocht ik er nog een tweede kaartje bij, zodat het totale aantal foto's dat ik op één tocht kon maken 38 was, soms 39. Omdat de kleuren van het cameraatje altijd onvoorspelbaar uitpakten besloot ik om geheel in de stijl van de lomografie mijn foto's te maken. Dat wil zeggen redelijk in het wilde weg te klikken, zonder al te veel acht te slaan op of alles wel het bedoelde effect heeft. Voor het eerst lette ik daarbij meer op de vorm van de foto's dan op de techniek. Nóg herinner ik me hoe ik destijds altijd bijna letterlijk naar huis rende om snel mijn foto's uit de camera op de PC te zetten om ze te bekijken, want het goedkope cameraatje beschikte nog niet over een eigen beeldscherm. Toch zorgde die enigszins vertraagde terugkoppeling in combinatie met het feit dat ik niet op de kosten van het fotomateriaal hoefde te letten ervoor dat mijn vaardigheid als fotograaf er flink op vooruit gingen.
Tegelijkertijd bleef ik voor mijn werk op film fotograferen en de tocht met het digitale cameraatje naar de eigen computer werd vaak voorafgegaan door een tocht naar de fotograaf om na een reportage eerst mijn film ter ontwikkeling aan te bieden. Zo ging dat met het maken van de plaatjes ook vaak: eerst de foto's van mijn werk, en dan op de plek of elders in de plaats waar ik was tevens voor mijzelf een aantal digitale foto's maken.
Categorie: life-log - plusminus 324 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Dusty of Duffy?
Zo noemde Wim de Bie een artikel op zijn weblog. (zie eventueel hier) Inderdaad, de muziek van Duffy doet erg jaren zestig aan (hoewel ik ook rap-invloeden hoor). Daarbij hoor ik de muziek net zo graag als die van Dusty Springfield, een van mijn absolute favorieten. Het fragment hieronder is geweldig. Ook al omdat Jools Holland (van de mega-lange pianosolo in het nummer the Uncertain Smile van The The uit 1982) aan de piano zit.
619. Een nieuwe Ixus (2)
26 maart 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
De foto's die ik in die tijd maakte waren vooral nog technisch van enige kwaliteit. Van vormgeving had ik nog niet heel veel gehoord en ook niet veel begrepen, behalve dan wat basisregels.
In de jaren daarop verslapte de aandacht voor de fotografie opnieuw, op een korte periode waarin ik een Teleac-cursus over het onderwerp volgde na, en het feit dat ik in een aanbieding goedkoop een Praktika-camera kocht. Die waren op dat moment heel goedkoop omdat vrijwel ieder merk vervolgens overging op een bajonetkoppeling voor de objectieven, als ik me niet vergis het systeem van Canon. De Praktika's uit de DDR beschikten over een minder handige schroefkoppeling die nu dus in de ban gedaan werd.
De camera van Praktika werd door mij echter slechts sporadisch gebruikt, hooguit voor wat dia's op vakantie, maar vaak ook nam ik bij dat soort dingen een veel lichtere compactcamera mee. En alle foto's die ik maakte beperkten zich in die tijd eigenlijk toch nog tot de kiekjes die de meeste mensen op vakantie maken.
Een kentering in die situatie vond plaats niet door mijzelf maar door een opdracht. Ik schreef op dat moment zo'n twee jaar voor het blad RAM, en de meeste artikelen die door de eindredactie goed gewaardeerd werden schreef ik zonder enig onderzoek vooraf gewoon uit mijn hoofd op. Het beeldmateriaal tekende ik zelf of werd uit de archieven bij de redactie opgevist. Ik begon echter na zo'n vijftien à twintig verhalen een beetje aan het einde van mijn inspiratie voor dit soort stukjes te raken, en dat had Marcel Roozeboom die mij in die tijd regelmatig geholpen heeft klaarblijkelijk haarfijn gezien. Of ik niet eens wat interviews wilde doen. Ik, interviews? Ik had daar overigens al wel ervaring mee, toen ik als vrijwilliger redactiewerk deed aan de universiteit in Nijmegen. Ik had eigenlijk niet zo heel veel zin om dat opnieuw te gaan doen, maar ik wilde het uiteindelijk toch wel eens proberen. Of ik dan mijn camera mee wilde nemen. Hé ho. Maar welke eisen stellen jullie aan die foto's? In Nijmegen ging er altijd een professionele fotografe speciaal voor de artikelen op pad. De redacteuren daar waren vrijwilligers, want die moesten het vak nog leren. De fotografen niet. Afijn, na enig aandringen wilde ik het wel proberen.
618. Een nieuwe Ixus (1)
23 maart 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Sinds 2001 heb ik als dagelijkse foto zo'n 1700 foto's op mijn website en in mijn blog geplaatst. Fotografie is bij mij iets dat komt en gaat. Soms ben ik er lange tijd bloedserieus mee bezig, en dan soms een half jaar of zelfs vele jaren nauwelijks. Wel ben ik door de jaren heen steeds beter gaan fotograferen.
Fotograferen heb ik in eerste instantie geleerd door mijn vader. Hij had een dure Zeis Ikon balgcamera, en had ooit zelf van oude camera's zijn eigen doka-uitrusting bij elkaar gebouwd. Zo leerde ik in de kelder onder de flatwoning van mijn ouders als zesjarige al hoe je zwart-wit-foto's moest afdrukken. Tegelijk ik leerde op die jonge leeftijd werken met diafragma en belichtingstijd van de camera en wat scherptediepte is. Mijn vader had een belichtingsmeter van een principe dat we ons met alle technologie van nu nog nauwelijks kunnen voorstellen. Het was een soort mini-verrekijkertje met een klein dopje erop dat je oog afdekte zodat het licht van buiten de meting niet kon verstoren. Door met het kijkertje naar het licht te kijken zag je een aantal getallen, en op het kijkertje kon je dan door door draaien op een ringetje de filmsterkte invullen. Door vervolgens bij het nog niet leesbare diafragmagetal dat door het kijkertje zichbaar was op het ringetje te kijken kon de belichtingstijd worden afgelezen.
Na een aanvankelijke enthousiasme voor deze hobby verloor ik voor het eerst de interesse, of misschien was het mijn vader die het geduld ervoor niet meer opbracht. In ieder geval ontsnapte de fotografie een aantal jaren aan mijn aandacht. Toen ik een jaar of tien was kreeg ik door toeval een boek over fotografie in handen en hernieuwde ik de kennismaking met belichting en diafragmagrootte. Om het vervolgens weer een aantal jaren aan mijn aandacht te laten ontslappen. Toen ik zestien werd kreeg ik een Russische camera voor mijn verjaardag van het welsprekende merk Lubitel. Het was een zes bij zes twee-oog spiegelreflex, en ik vroeg erom nadat ik gezien had dat een aangetrouwde neef zo'n camera had. Het ding kostte weliswaar slechts 49 gulden, maar hij beschikte over een ongelooflijk goed objectief. Een van de grote successen van het communisme is de grote opbloei van de fotografie onder het volk, en daarmee de wijde verbreiding van betaalbare camera's, ook hier, afkomstig uit veel van die totalitaire landen. Je moest de Lubitel trouwens niet laten vallen, want hij was gemaakt van hetzelfde ouderwetse en uiterst breekbare bakeliet waar ook 78-toerenplaten van gemaakt zijn .
Met een geleende belichtingsmeter (een ingebouwd exemplaar ontbrak ook aan dit toestel), maakte ik in die tijd vele foto's, en omdat mijn aangetrouwde neef beschikte over de sleutel van een vormingscentrum waar lesgegeven werd in fotografie kon ik de zwart-witfoto's die ik maakte aldaar ook zelf afdrukken.
Categorie: life-log - plusminus 463 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.617. Vaste kracht
19 maart 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Al jaren heb ik dezelfde diëtiste. Ze heeft zich weleens laten vervangen door een invalster, een enkele keer wat langer. Dat was prettig, meestal dezelfde persoon om mee te praten, want bij mij is eigenlijk alleen af en toe wat bijsturen nodig.
Mijn gewicht is een beetje vreemde kwestie. Ik zal niet uitweiden over het waarom, maar ik heb periodes waarin ik (te) sterk afval en periodes, ook van meerdere maanden meestal waarin ik zwaarder word. Ooit woog ik vrij constant rond de 60 kg wat voor iemand van mijn lengte (1,88m) veel te licht is. Tegenwoordig is mijn streefgewicht tussen de 78 en 80 kg, maar in de praktijk is dat meestal enkele kilo's meer. Het is dan ook een streven.
Eind vorig jaar hield 'mijn' vaste diëtiste ermee op. Althans, ze had een andere baan gevonden. De nieuwe diëtiste die ik in januari voor het eerst sprak was een goedlachs iemand, die er grotendeels dezelfde ideeën op nahield als de vorige. We bleken een gemeenschappelijke kennis te hebben wat een grappig toeval was. Een tweede afspraak met haar werd echter via een brief afgezegd. Toen ik op de in dezelfde brief genoemde nieuwe datum bij haar op kantoor verscheen was er weer een andere diëtiste, die vertelde dat degene die ik daarvoor gesproken had niet meer kwam. Zij was een invalkracht, en omdat er capaciteit teveel was zat ik nu tegenover iemand met een vast dienstverband. OK. Soms gaan die dingen zo.
Het gesprek verliep al zowat vanaf het begin niet goed. Hoewel ze aardig was, en begrijpend, deugde het brood dat ik at om te beginnen al niet. Mijn volkoren hing te dicht tegen bruinbrood aan, en was dus niet goed voor de spijsvertering. Donkerder moest het zijn. Ook mijn ontbijt was niet in orde. Het fruitontbijt dat ik met mijn slaperige kop naar binnen lebber, en dat de overtuigde instemming genoot van mijn 'oude' diëtiste was niet goed. De 'nieuwe' had liever dat de mensen die bij haar kwamen als ontbijt iets namen waar ze flink op moesten kauwen. Verder schrok ze van mijn vitamineconsumptie. Ondanks dat ik vertelde dat die in samenspraak met mijn apotheek én met de vorige diëtiste tot stand was gekomen. Dat moest ik maar zo snel mogelijk afbouwen.
Veel aandacht was er voor de verkeerde vetten. Hoewel ik aangaf dat ik elke keer dat dat gemeten werd een extreem laag cholesterol had, was het uit den boze dat ik op mijn brood geregeld een laagje smeerkaas eet. Omdat ik als vegetariër beducht ben voor een vitamine B12-tekort eet ik een keer per één of twee weken toch nog vis. Fout! Veel beter als ik twee of drie keer per week vis zou eten. Bovendien is het de verkeerde vis. Ik eet voornamelijk vis die wit is, daar zitten die vetten dus niet in.
En toen ging het verhaal over omega3-vetzuren. Als journalist beschouw ik dat als een hype-product. Weliswaar werden die eerder gepropageerd, eskimo's en Japanners leven veel langer en eten inderdaad veel vis met omega3 erin. Sinds een artikel in het gerenommeerde British Medical Journal in 2006 is bekend dat die langere levensduur vrij zeker niets met visconsumptie of omega3 te maken heeft. Dat dingen tegelijkertijd gebeuren wil niet zeggen dat ze met elkaar verband houden. Deze wetenschap bij mij maakte echter niet zo heel veel indruk. Ach ja, de grote merken in deze wereld verkopen natuurlijk ook nog steeds goed door met het omega3-gehalte in hun producten te koop te lopen.
Een paar dingen kwamen bij het gesprek, zo realiseerde ik me toen ik thuis was, niet aan de orde. Zo hebben we het volgens mij helemaal niet over de beweging die ik krijg gehad. In my humble opinion is het lichaamsgewicht een simpele optel-/aftreksom van de inname van calorieën en de hoeveelheid energie die je door bewegen (of door denken!) weer verbruikt. Niet anders dan dat. En daarnaast moet je in de gaten houden dat je wel de juiste vitaminen, mineralen, vezels noem maar op naar binnen krijgt. Heel eenvoudig eigenlijk. Ook over mijn soms te grote koffieconsumptie hebben we het in tegenstelling tot de gesprekken met andere diëtisten niet gehad. Sinds die afspraak zit ik dus enorm te dubben of ik zal vragen of deze organisatie misschien nog meer vaste krachten in dienst heeft.
Categorie: life-log - plusminus 707 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Mercy!
Uit Wales: Duffy live bij Jools Holland. Gaan we nog veel van horen deze dame.
Smooth
Carlos Santana ft. Rob Thomas. Prachtige clip ook!
#616, Rotcolumns
18 maart 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Die verdomde columns ook. Al bijna een jaar wil het niet zo lukken met ze. Ik heb er wel geschreven hoor. Nee, daar niet van. Maar of ik nou kritischer ben geworden of slechter ben gaan schrijven; ik vond ze steeds niet goed genoeg. Of ik heb het onderwerp al gehad. Ja wat wil je na 615 columns in zeven jaar tijd. Dan doe je weleens wat opnieuw.
Toch word ik ongelukkig als ik geen columns schrijf. Althans niet die door de beugel kunnen. Mensen die heel dichtbij me staan vragen wel eens, wat ben je nu eigenlijk? Techneut? Fotograaf misschien? Of een gewiekste vlijende prater? Als ik die vraag eerlijk moet beantwoorden, dan ben ik toch heel echt een schrijver. Dat raakt het wezen van mijn ziel.
Als zeventienjarige wilde ik ooit gaan schilderen. Deed dat al, maar mijn omgeving vond het niets. Mijn, toen, aanstaande schoonfamilie zag het sowieso niet zitten. En mijn vader zei het niet maar trok bij het idee toch ook een heel erg raar gezicht. Hoezeer mijn schoonbroer, zijn moeder en ook mijn vriendin toen het niet begrepen blijkt eruit het dat schoonbroer toen ik tot de MTS was toegelaten met een baantje voor me aankwam bij een ver familielid, een aannemer. Ik wilde toch graag schilderen? Nou neef Jaap zocht schilders... Kunstacademie kwam toen zelf ook gewoon niet bij mij op. Of ik voldoende drive had om het schilderen echt wat te laten worden weet ik achteraf natuurlijk ook niet.
Toen ik 22 was ben ik gaan schrijven. Compensatie denk ik achteraf. Die creativiteit moest er toch op één of andere manier weer uit. Ik deed het graag, maar de echte passie kwam pas na een schriftelijke cursus schrijven door onder andere Heinz Poltzer, drs. P. Die liet zien hoe verschrikkelijk flexibel je met de Nederlandse taal kan spelen, en wat dat allemaal dan oplevert. (Het moet haast wel een buitenlander zijn die zoiets opmerkt.) En door de komst van de tekstverwerker, die dat sleutelen aan teksten met knip- en plakwerk vervolgens heel veel makkelijker maakte, was ik definitief verkocht.
Nou die verdomde rotcolumns nog gewoon opschrijven. En een beetje goede zoals deze, als het kan. Zoals ik me ruim een jaar geleden dus al voorgenomen had.
Categorie: opinie - plusminus 374 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Maybe tomorrow
Sommige nummers zijn zodanig goed en monumentaal dat je die gerust een tweede keer in je weblog kunt plaatsen. De Stereophonics!
Foto 9/3
The female of the species is more deadly than the male...
Fragmenten van dit nummer van de groep Space zijn zeer bekend. Delen van het nummer werden bij verschillende TV-series gebruikt (o.a. bij de comedy-drama Cold Feet van Granada Television), en het stond begin van deze eeuw een tijdlang onder een erg leuk reclamespotje van deodorant Impulse ('men can't help acting on Impulse'). Het liedje zelf is echter nooit een fenomenale hit geworden.
De titel van 'The female...' is een citaat uit een gedicht van Rudyard Kipling, de Britse schrijver die ook Jungle Book schreef.
Foto 8/3
Rehab live
Amy Whinehouse
Back to Black
Amy Whinehouse nogmaals
Foto 7/3
De lente
Overal in de bomen zit van die bloemenzooi
Zelfs een enkele anarchist staat alweer in blooi
Ow wat is die lente mooi
Valerie live
Amy Whinehouse, in mijn ogen een van de meest getalenteerde mensen binnen de popmuziek op het moment. Ongelooflijk hoe iemand zo kan zingen en tegelijkertijd zo kan worstelen met haar verslavingsproblematiek. Talent lijdt kennelijk dus maar weinig onder dat soort dingen. Hopelijk weet ze die problemen snel te overwinnen.
