Dagelijkse foto (soort van) 28/12
#613, De Grote Schrijver
28 december 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Een van de grootste verworvenheden van het afgelopen jaar vind ik de zender Het Gesprek (www.hetgesprek.nl). Zopas op tweede kerstdag zag ik daar een interview dat Ursul de Geer had met de schrijver A.F.Th. van der Heijden. Ik heb Adrie ooit de hand geschud bij een signeersessie bij Dekker vd Vegt in Nijmegen. Van der Heijden had dat jaar het boekenweekgeschenk geschreven, en het exemplaar dat ik heb is door hem gesigneerd. Ik had nog een tweede exemplaar om te lezen en als een kostbaar kleinood heb ik het door hem getekende werkje nog altijd in mijn boekenkast. Mijn toenmalige vriendin, ook een Van der Heijden-adept, verbaasde de grote ijdele schrijver door hem een boek voor te leggen dat gezien de met potlood geschreven prijs voorin, bij V&D voor een veel lagere prijs tussen de voordeelboeken was aangeschaft, wat haar een van een glimlach vergezeld gaande schamper verbaasde opmerking opleverde.
In de tijd dat ik zijn Slag om de Blauwbrug las en vooral het schitterende duo Vallende Ouders, en de Gevarendriehoek uit de cyclus de Tandeloze tijd, woonde ik nog part-time in Nijmegen waar grote delen van deze twee boeken uit de cyclus zich afspelen. Het was in een tijd dat dames in de leeftijd dat ze veel lezen tijdens dagtochten met autobussen langs de locaties uit deze boeken werden gevoerd. In die tijd maakte ik er zelf een sport van om alle plekken die te fietsen waren uit deze monumentale werken op te zoeken en te bezichtigen.
Zo kwam ik erachter dat in een van zijn romans een kliniek voor psychiatrisch gestoorden voorkwam waar paarden in een wei achter liepen en een huis aan de Berg en Dalseweg, op de grens van Berg en Dal en Nijmegen met het huisnummer 963. In werkelijkheid voldeed een huis met nummer 369 aan dezelfde weg precies aan de beschrijving uit het boek. Het lag echter niet op de grens tussen Nijmegen er Berg en dal, maar de wei met de paarden was er wel degelijk, en lag er zelfs vlak tegenaan. Zij het dat de kliniek voor psychiatrisch gestoorden de St. Maartenskliniek was, een ziekenhuis gespecialiseerd in orthopedie en revalidatie.
In het interview dat ik vandaag zag vertelde Adrie van der Heijden over de band die hij met zijn vader had. Een band, dat wist ik maar ten dele, die getekend was door het verleden van zijn vader als soldaat in Nederlands Indië, waar deze verschrikkelijke dingen meemaakte die hij in Nederland met overmatig drankgebruik probeerde te verwerken. Een parallel met mijn eigen verleden drong zich op. Weliswaar had mijn vader geen last van groot drankmisbruik, maar mijn vader leed ook sterk onder vreselijke dingen die hij als soldaat in Nederlands Indië had meegemaakt, wat ook mijn jeugd in behoorlijk prominente mate heeft bepaald. Van der Heijden vertelde verder een opmerkelijk maar niet zo heel belangrijk detail, dat hij door zijn vader eens op de brommer naar familie in Dordrecht werd gebracht. Ook hier raakt zijn leven dat van mij: in die tijd woonde ik namelijk zelf in Dordrecht.
Het meest frappante is, dat ik sinds een tijdje weet dat Van der Heijden net als ik aan slaapapneu lijdt. En net als ik heeft hij daarbij met name sterk te lijden heeft onder het zuurstoftekort dat dat overdag lange tijd opleverde. Ook dat is voor mij maar al te zeer herkenbaar.
Enige bescheidenheid siert mij verder natuurlijk wel een beetje. Want hoewel ik enorm graag schrijf, doe ik dat natuurlijk bij lange na niet zo goed en eminent als de grote meester, in een aantal opzichten zeer zeker mijn idool.
Categorie: opinie - plusminus 602 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Vanmiddag in de bouwmarkt...
Isobel
De prachtige poëtische woorden van Björk Guðmundsdóttir, met die onheilspellende percussie daaronder. Het nummer is al een jaar of tien oud, maar het weet me nog altijd te raken.
Dagelijkse foto (soort van) 26/12
Just hold me
Het Skandinavische geluid van Maria Mena doet in de verste verte wel een beetje aan Björk denken. Het is hartstikke onterecht dat dit nummer van begin dit jaar in Nederland niet veel bekender is geworden.
#612. 17 broodjes
24 december 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
De kerstperiode, én op je gewicht letten, dat gaat nou eenmaal niet samen. Tijdens de hele evolutie heeft het mensenras het nu eenmaal vaker schaars gehad dan vet, vandaar dat wij nu tegen ons genoeg en onze overvloed niet goed zijn opgewassen. Zo'n week of vier voordat de decemberperiode aanving was ik bij de diëtiste. Daar vertelde ik eerlijk dat ik enkele malen had toegegeven aan het verlangen dat ik soms heb naar grote hoeveelheden lekker slagroomijs. Heerlijk vind ik dat. Ik krijg er nooit genoeg van.
Toen ik daarvan vertelde pakte ze terwijl we verder praatten een boekje met tabellen erbij, en Excel met wat voorgeprogrammeerde scripts. Even later onderbrak ze het gesprek met de mededeling "17 broodjes". 17 broodjes? He? Huh, ho wat? "Ja, zeventien broodjes. Met smeerkaas. Dát is wat je in een keer aan energie met zo'n hoeveelheid ijs naar binnen werkt." "Maar dat is toch niet erg", zo wierp ik tegen, en ik verloor daarbij alles wat praktisch haalbaar is uit het oog, "dan eet ik toch gewoon die hoeveelheid broodjes minder." "Ja, maar je mist bij dat ijs wel de waardevolle en soms essentiële bouwstoffen en mineralen, die in je brood wel voorkomen."
Niets menselijks is mij vreemd. Zo stel ik mij berouwvol vast. Ik had het dit jaar goed voor elkaar, zo dacht ik. Mijn kerstboodschappen liet ik met Albert.nl aanrukken. Niks geen gesjouw. Ja, voor wat extra verse dingetjes, die niet zwaar zijn zoals rauwkost. Alleen kwam de grootste hoeveelheid dus donderdag al. En probeer je dan maar eens te beheersen, met in de diepvries volop heerlijk slagroomijs (ja met de kerst moest dat toch voor een keertje mogen...) Ik moet hierbij bekennen: het is al grotendeels op. Met de echte kerst ga ik dus mager doen. Om nog enigszins goed te maken wat er de afgelopen dagen dus misging.
Die rauwkost haal ik zeker, misschien wel extra veel, maar ik geloof niet dat ik het gat dat in de ijsvoorraad ontstaan is nog aanvul, want anders moet ik mijn broekriem straks twee gaatjes in plaats van één losser doen, want het was niet alleen het ijs waaraan ik me de afgelopen dagen tamelijk ongemerkt tegoed heb weten te doen...
Op één van de kerstdagen sta ik mezelf trouwens wel een wat meer calorierijke maaltijd toe, maar geen blauwschimmelkaasjes meer, geen lekkere Zaanlander, roomkaas en zo dus veel meer. Het is niet dat ik klaag of zo. En mijn karakter zal er vast ook sterker van worden.
Als ik me nou morgen bij de supermarkt maar niet bedenk...
Categorie: life-log - plusminus 428 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.De kattenflat
Er is de laatste tijd een hoop te doen over de
varkensflat. Maar het lijkt erop dat er ook een kattenflat is. Een heel wat
onschuldiger variant van het fenomeen. (Ze bestaan uit twee of eventueel meer
omgekeerde statiegeldkratten van albert.nl
)
Fetisj-vlinder
Vrijdagnacht is gewoonlijk heel laat het programma 'Nachtegiel' op televisie te zien. Tegenwoordig heet het zeer interactieve programma geloof ik Freaknacht. Van oorsprong is het een radioproramma, maar ze hebben er een keer een webcam bij gezet, en dat was zo'n succes dat het nu iedere vrijdagnacht tot een uur of zes te zien is. Het programma hangt van vrolijke meligheid aan elkaar, en dat kan ik erg waarderen. Er vliegen op gepaste momenten in tekenfilmvorm blikken met juichende bejaarden of met Teletubbies door het scherm en aan alle meisjes die het programma durven te bellen worden impertinente vragen gesteld ('Heb je tattoo's of piercings?') Ook maakt aan de telefoon gewoonlijk woordkunstenaar SoDimitriOp zijn opwachting net als de Ranzige Dichter.
Regelmatig (als haar drukke programma dat toelaat) schuift model voor het showen van fetisj-kleding Ancilla Tilia aan. Behalve wereldberoemde vamp met bijbehorende maten is Ancilla een vrolijk giechelmeisje dat de melige humor van Giel Beelen, Gerard Ekdom en soms Michiel Veenstra haarfijn aanvoelt. Tegelijk blijft Ancilla hartstikke serieus en wordt hoewel ze heel ver gaat nooit echt reuze-ordinair. Natuurlijk zijn er ondertussen ook voor Ancilla passende onderdelen van het programma. Zo mag ze voor het decor van het NOS Journaal na het echte radionieuws het 'Sexy Nieuws' presenteren. Ook leidt de aanwezigheid van Ancilla regelmatig tot incidenten, zoals bijvoorbeeld deze:
Michiel slaat Ancilla (en ze slaat terug!)
Lisa geeft Ancilla een lapdance
Ancilla siert deze maand de cover van het blad FHM, waar ik geen groot liefhebber van ben (en het ooit nog eens mee aan de stok kreeg). Toch ben ik hartstikke blij dat ze me ook dit keer weer een paar promotiefoto's van hun sexy meisje van de maand gestuurd hebben. Ancilla dus...
Roses (really smell like pooh pooh pooh)
Videoclub van de fantastische Outkast van het hip-hop-duo André 3000 en Big Boi. De clip is bijna een kleine speelfilm, dus het duurt even voordat het echte 'werk' begint...
Tristan da Cunha (herschreven)
| Tristan da Cunha kwam begin december
2007 in het nieuws doordat vrijwel alle 275 bewoners van het eilandje door een
virus geveld waren, waarbij vooral gevreesd moest worden van het leven van de
allerjongsten en de alleroudsten. Doordat de bewoners vrijwel allemaal een familieverwantschap met elkaar hebben, komen met name astma en glaucoom er zeer veel voor. Met name die eerste verergert een virusinfectie natuurlijk snel. De eilanders wonen daarbij in de meest schone lucht die er op aarde te vinden is. Dat is niet goed om de menselijke afweer te trainen. Niet veel meer dan vijf keer per jaar is er daarbij een boot die aanlegt, en veel bewoners zijn door dat contact met nieuwe ziektekiemen de eerste dagen dan ook ziek. Dit keer lijkt het of er meerdere soorten virussen tegelijk dan anders mee van boord kwamen. De afgelegen plek van het eiland maakt de aanvoer van medicijnen moeilijk. Er kan immers geen vliegtuig landen, en een boot vanaf het dichtstbijzijnde vaste land doet er afhankelijk van weer en seizoen zes tot acht dagen over om er te komen, en het lukt daarbij ook niet altijd om het eiland te bereiken. Reden voor de enige dokter op Tristan om begin december alarm te slaan. |
Mini-staatjes 6: Tristan da Cunha
(herschreven)
Over 'Mini-staatjes'
De serie Mini-staatjes en de website
micro-nation.info gaan - in ruime zin - over het ontstaan van vooral kleine
landen, voorzover dat ontstaan niet met veel recent (militair) geweld gepaard is
gegaan. Speciale belangstelling is er daarbij voor landen die om een of andere
reden niet helemaal een land zijn. Daarnaast schuwt deze serie artikelen zeker
geen rare dwarsstraten. Zo werd in de serie al eens Svalbard (ook bekend als
Spitsbergen) beschreven, dat eigenlijk helemaal geen apart land is, en voor een
toekomstige aflevering staat er zelfs een gebouw in de planning.
Mini-staatjes 6: Tristan da Cunha
16 december 2007
De afgelegen plek en het lage inwonertal
leiden tot, naar onze maatstaven bizarre ongemakken. Zo bestaat op het eiland
niet de mogelijkheid om enig televisiestation te ontvangen, ook niet via de
satelliet. De programma's die de mensen kijken worden op videoband of DVD per
post naar het eiland gestuurd, en die zijn zodoende vaak drie maanden oud. Het
eiland heeft één politieagent, die die functie overigens in zijn vrije tijd
uitoefent. Doordat het eiland ontstond in de tijd van de Franse revolutie zijn
in de samenleving van nu, waar gelijkheid een hoofdrol vervult, nog altijd heel
belangrijk.
In 1815 werd Tristan door de Britten
geannexeerd, omdat het verhaal ging dat de Fransen vanuit de eilandengroep een
poging zouden ondernemen om Napoleon van St. Helena te bevrijden. Daarom werd er
toen een legergarnizoen gestationeerd. Toen het risico van een bevrijding was
geweken werd het garnizoen weer van het eiland gehaald. Enkele manschappen uit
het garnizoen wilden echter blijven, en een groot deel van de huidige bevolking
stamt van dat handjevol mannen af. Omdat het merendeel van de mannen vrijgezel
was, werd er op een gegeven moment een boot op uit gestuurd om te kijken of er
op St. Helena vrouwen bereid waren om hun geluk te beproeven met een
Tristan-man. Opmerkelijk genoeg kwamen zo vijf vrouwen naar het eiland toe.
Volgens de officiële website van Tristan waren dit wellicht de eerste
succesvolle blind-date's ter wereld. Binnen zes jaar kwamen er vervolgens 22
kinderen ter wereld, uit deze huwelijken, en uit dat van één bewoner wiens vrouw
destijds al naar het eiland meegekomen was.
In de jaren erop was er vervolgens enige
industrie op het eiland in de vorm van walvisvaarders die het eiland als
uitvalsbasis gebruikten. De eilanden werden voor hen echter minder interessant
na de komst van de stoomschepen, waardoor het eiland niet meer als tussenstop
tussen Europa en het verre oosten nodig was. De eilanden werden door de Britten
in eerste instantie vanuit de Kaapkolonie in Zuid-Afrika bestuurd.
De belangrijkste bron van inkomsten voor
het eiland zijn tegenwoordig de eigen postzegels die het uitbrengt en daarnaast
de visserij op kreeften. De meeste bewoners werken zowel voor de overheid als
voor zichzelf, als bijvoorbeeld landbouwer of visser. Toerisme is er vanwege de
grote afstand en de moeilijke toegankelijkheid bijna niet, hoewel het eiland
onregelmatig door (kleine) cruiseschepen wordt bezocht.
Pas in 1950, toen zich een
kreeftverwerkingsbedrijf op het eiland vestigde, maakten de bewoners voor het
eerst kennis met geld. Tussen 1961 en 1963 was Tristan da Cunha vervolgens
onbewoond, omdat vanwege een grote vulkaanuitbarsting de volledige bevolking van
het enige dorp, Edinburg of the Seven Seas, naar Engeland werd geëvacueerd. De
huizen bleven bij de uitbarsting gelukkig onbeschadigd, en ook de voor het
plaatsje belangrijke zoetwaterbron werd niet aangetast. Een visconservenfabriek
ging echter wel door de uitbarsting verloren en die werd daarna ook niet meer
opgebouwd. De inwoners konden in het drukke Engeland niet aarden, en wilden
hoewel de Engelse overheid daar vanwege bijvoorbeeld de kosten van de postboot
niet om stond te springen terug, en alle inwoners verhuisden inderdaad ook toen
het veilig was weer terug..Het verblijf in Engeland heeft de samenleving op
Tristan echter wel veranderd.
Tristan beschikt over een eigen school, en
kinderen die daarna hun vervolgopleiding willen doen, kunnen dit op kosten van
de staat in Engeland doen. Door het kleine aantal inwoners, en de
onvermijdelijke huwelijken tussen familieleden in de tweede graad komen er
diverse erfelijke ziekten bij de bewoners voor, zoals astma en glaucoom
(verhoogde oogboldruk die tot blindheid kan leiden).
Officiële website
Vergelijking grondgebied mini-staten en
mini-naties (klik
hier)
Wat ik
met de verhaaltjes probeer te schilderen is niet zozeer het landje zelf, hoewel
de vorm en omvang daar natuurlijk wel van belangrijk is (of en hoeveel grond en
inwoners ze hebben, en of ze en paspoort uitgeven en postzegels), maar ik vind
veel interessanter hoe zo'n landje ontstaat. Hoe excentriek moet je zijn om een
koninkrijk of prinsdom te stichten? Met gewoonlijk natuurlijk jezelf als
monarchistisch en vaak best wel autoritair
leider.
©2007, copyright:
shorties.nl
Tristan da Cunha is eigenlijk geen apart land.
Het is aan de andere kant wel een onafhankelijk gebiedsdeel met bijvoorbeeld een
eigen administrateur. Deze administrateur is weer een afgevaardigde van de
gouverneur van het eiland St. Helena, dat behoort tot de overzeese gebiedsdelen
van het Verenigd Koninkrijk. Ik wil bij de serie Mini-staatjes eigenlijk het
eilandgevoel, zoals Boudewijn Büch dat bijvoorbeeld aan de man bracht, een
beetje proberen te mijden. Maar toch wil ik aandacht besteden aan het bijzondere
eilandgroepje waarmee Tristan da Cunha een bestuurlijke eenheid vormt.
De
eilanden spreken vooral tot de verbeelding omdat Tristan da Cunha het meest
afgelegen bewoonde gebied ter wereld is. Op een Zuid-Afrikaans weerstation
binnen dezelfde eilandgroep na, zijn de eilandjes verder allemaal onbewoond,
behalve het hoofdeiland, waar 272 mensen wonen met de Britse nationaliteit.
Vrijwel iedereen is er familie van elkaar. Er zijn maar zeven families, en er
komen dus ook slechts zeven achternamen op het eiland voor.
Tristan da Cunha ligt ten noorden van Antarctica
en het dichtstbijzijnde bewoonde eiland is St. Helena op 2429 km afstand. Als je
een lijn trekt tussen Buenos Aires in Argentinië, en Kaapstad in Zuid-Afrika,
dan ligt Tristan da Cunha vrijwel precies in het midden. Napoleon Bonaparte zat
ooit op St. Helena gevangen en Tristan da Cunha valt sinds 1938 onder het
bestuur van de gouverneur van dat eiland. Tristan ligt verder op 2805 km afstand
van Kaapstad in Zuid-Afrika (dat is ongeveer anderhalf keer zo ver als van hier
naar Zuid-Italië) en 3353 km vanaf Rio de Janeiro. Verder ligt het ruim 3903 km
van de Falklands en 9881 km van het moederland Engeland. Vliegtuigen kunnen op
Tristan da Cunha niet landen omdat het er te rotsachtig is om tegen redelijke
kosten een landingsbaan aan te leggen, en het is te ver van de bewoonde wereld
om er met een helikopter te komen. Kaapstad is ongeveer zes dagen varen met de
boot die het eiland op onregelmatige tijden, maar volgens een vast schema
vijfmaal per jaar aandoet. Deze schepen kunnen niet bij Edinburgh of the Seven
Seas aanleggen, maar mensen, post en goederen moeten met kleine bootjes over de
doorgaans ruwe oceaan aan wal gebracht worden. De lijndienst vanaf Kaapstad is
samen met de boot vanaf St. Helena die, voorzover ik het heb kunnen vinden, niet
volgens een dienstregeling vaart, de enige reguliere manier om het eiland te
bereiken.

Regeringsgebouw in Edinburgh
of the Seven Seas
Het eiland van vulkanische oorsprong (eigenlijk is het een
klein groepje eilanden waarvan het verst gelegen bijna 400 km van het bewoonde
eiland zelf ligt), werd in 1506 ontdekt door de Portugese zeeman Tristão da
Cunha. Deze ging er echter niet aan land. Dat is sowieso heel moeilijk, nog
regelmatig lukken er pogingen door potentiële bezoekers van de eilanden om aan
land te komen niet. De eerste permanente bewoner was in 1810 ene Jonathan
Lambert uit Massachusetts in de VS. Hij riep de eilanden uit tot zijn eigendom
en gaf ze de naam the Islands of Refreshment. Hij overleed echter al in 1812 bij
een bootongeluk, waarmee een einde kwam aan zijn bewind. De Verenigde Staten
hebben Tristan tijdens de oorlog van 1812 gebruikt als uitvalsbasis, maar het is
ze niet gelukt om Tristan te koloniseren, omdat het eiland zo ontoegankelijk
is.

Edinburgh of the Seven
Seas
De valuta die op het
eiland wordt gebruikt is het St. Helena pond, dat gekoppeld is aan het Britse
pond. Tristan kreeg pas in 2005 een eigen Engelse postcode. Hierdoor werd het
via internet bestellen bij postorderbedrijven door de eilandbewoners mogelijk.
Het eiland heeft als internetdomein .sh

(Klik op de kaart voor een
vergroting)
www.tristandc.com
Tristan da Cunha nieuws
www.sartma.com/country_TDC.html
Foto's van Tristan da
Cunha
http://home.swipnet.se/~w-17282/tristan
Bronvermelding:
diverse bronnen, Nederlandse en Engelse Wikipedia, officiële website Tristan da
Cunha, OVT.
Foto's (inclusief de kaart) vallen onder het British Crown
copyright.
Categorie:
mini-staatjes - plusminus 957 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten
en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen
rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor
jonge lezers.
Meer
mini-staatjes op www.micro-nation.info
Liber tango
De Maëstro himself! Astor Piazzolla met Liber tango, het nummer dat later heel bekend werd door Grace Jones.
She's My Man
Nóg zo'n mooi nummer van Scissor Sisters
Drank maakt meer kapot...
Vaya en Beau (15)
I Just Don't Know What to do With Myself
Om te laten zien dat sommige muziek uit de jaren zestig tijdloos is (Dusty Springfield uit 1964)
Vaya en Beau (14)
I don't feel like dancing
De naam Scissor Sisters komt van een standje met die naam uit de lesbische liefde, die ook bekend staat onder de naam tribadisme of tribbing. Scissor Sisters is een van oorsprong Amerikaanse band die vooral in het UK bekend is geworden. De band heeft grote aanhang in de gay-scene en die invloeden zie je vaak ook in de stijl van hun optredens en videoclips terug. Dit nummer werd in Nederland zeer bekend door de fantastische Sky Radio-reclame die hier te vinden is http://www.youtube.com/watch?v=IT8nrun-py0
Vaya en Beau (13)
Finally
De remix van Finally van Ce Ce Peniston, een ernstige verbetering van het origneel. Ze gaf in een interview een keer aan dat ze het beu was dat er in dat soort gesprekken altijd weer over de eerste vijf letters van haar achternaam werd begonnen.
Vaya en Beau (12)
All My Life
Krezip








