Just a little bit
Voormalig Sugababe Mutya Buena zingt sinds zij en haar vriend een baby hebben alleen. Niets ten nadele van de 'babes, integendeel zelfs, maar ik vind het een grote vooruitgang.
Dagelijkse foto 27/11
#611 Column kwijt
26 november 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Drie dagen geleden heb ik een leuke column geschreven. Toen hij bijna af was ging de telefoon. En tegen de gewoonte in nam ik die aan. Ik neem vrijwel nooit de telefoon aan op het tijdstip dat ik normaal aan het schrijven ben, en dat had ik beter ook dit keer niet kunnen doen. Zoals ik nu net merkte had ik de column namelijk nog niet opgeslagen.
Waarschijnlijk was het moment dat mijn PC crashte een half uur daarna. Ik had na mijn telefoongesprek flink trek in eten, en ik wilde gaan koken. Bij de computer gekomen zag ik dat die niet als normaal reageerde. Ik heb hem uitgezet en opnieuw gestart om te kijken of hij het nog deed. Kennelijk heeft de automatische opslag van OpenOffice.org, die het gewoonlijk goed doet dit keer ook niet gewerkt, want ik heb geen bericht gehad dat een bestand hersteld moest worden. Iets dat bij één van de zeldzame crashes in het verleden wel gebeurde. Deze PC crasht eigenlijk ook nooit. En nooit sla ik een column die ik aan het schrijven ben en die ergens op lijkt ook niet tussendoor af en toe op. Dit keer dus wel. Het bestand is ook in de lijsten met recente bestanden nergens terug te vinden. Nog even twijfelde ik of ik het niet allemaal gedroomd heb (en ik dus gek geworden ben omdat ik het verschil tussen waken en dromen niet meer weet) toen ik uiteindelijk bij mijn speurtocht naar sporen van de tekst toch nog een kladblok-bestandje tegenkwam met een paar aantekeningen die ik bij het schrijven gebruikt had. Niet genoeg om de boel te restaureren, maar ik had het niet gedroomd.
Het is volgens mij nog nooit eerder gebeurd dat ik een vrij belangrijk bestand op deze manier ben kwijtgeraakt.
Het was ook niet de beste column die ik ooit geschreven heb, maar heel graag had ik hem nu hier, in plaats van deze klaagzang op mijn site gezet.
Categorie: life-log - plusminus 327 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Grace Kelly
Mika live in het BBC-programma van Jools Holland
Dagelijkse foto 26/11
Space Shuttle/ISS foto's
http://www.texasjim.com/NASApix/NASA%20pix.htm
Het linkje naar deze spectaculair mooie foto's van de Space Shuttle-missie van anderhalve week geleden kreeg ik gisteren toegestuurd. Op de laatste foto is tornado Dean van bovenaf te zien, die met name in de provincie Tabasco in Mexico nogal huishield.
Amazing
De leukste single van George Michael. Veel beter dan het slapgedraaide Careless Whisper maar nooit een grote hit geweest.
Dagelijkse foto 25/11
Crazy
Gnarls Barkley in één woord fantastisch, deze speciale versie van 'Crazy' uit 2006.
Dagelijkse foto 23/11
Slagroomijs
Als ik niet op mijn gewicht
en gezondheid hoefde letten
dan zou ik volgens mij met gemak
op alleen maar slagroomijs kunnen leven...
(yummie!)
Tempted
http://www.youtube.com/watch?v=rUA7F9j_xzs
Het is al een paar jaartjes geleden, maar dit nummer van Paul Carrack en Squeeze staat nog steeds als een huis.
Dagelijkse foto 22/11
Downtown
Emma Bunton met een (nauwelijks) Spiced-up versie van de Petula Clark-hit uit de jaren zestig.
Pieten-petten
Er zaten twee (soort van) Zwarte Pieten op de
bus te wachten. Op
Martine maakte het allemaal nauwelijks
indruk...
klik op de foto voor een
vergroting
Dagelijkse foto 19/11
Dagelijkse foto 18/11
Klikken voor KiKa
Ik doe dit soort dingen nooit, maar voor deze keer maak ik een uitzondering: door op dit filmpje te klikken (op de play-knop) kun je ervoor zorgen dat de stichting KiKa 10.000 euro krijgt. Het filmpje maakt deel uit van een wedstrijd tussen enkele teams van verschillende bedrijven, en als het filmpje van dit team de meeste keren bekeken wordt, schenken zij de 10.000 euro die ze daarmee winnen aan KiKa.
(KiKa staat voor 'Kinderen Kankervrij'. De stichting zet zich in voor onderzoek om dit doel te bereiken.)
Dagelijkse foto 16/11
Lilly Allen
Lilly Allen, MySpace-beroemdheid en nooit vies van een relletje.
"Dagelijkse" foto 15/11
Frederique heeft niet drie
voorpootjes, Martine heeft links een rood voorpootje, en rechts een zwart. Beide
met witte sokjes.
foto van vanmiddag - klik op
de foto voor een vergroting
meer
vergrotingen op www.shorties.be
"Dagelijkse" foto 15/11
OK, nog eentje dan nog, om het af te leren...
Van dezelfde twee heren als de vorige.
(Hij is geloof ik wel een beetje 18+ Oppassen dus!)
En nóg een clipje...
En nu we het tóch over leuke clipjes hebben (the Mammals Song)
Goeiemoggel
Geef maar hoer.
Ik roggel het wil...
Bonny (4)
klik op de foto voor een
vergroting
#610. Blaasgruis
14 november 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Blaasgruis (1)
"Nee, niet weer een zieke kat." Zo dacht ik vrijdag. Het viel me op dat Frederique de afgelopen anderhalf à twee weken best vaak op de kattenbak zat. En ook vaak best lang. Als ik erlangs liep zag ik die lange rode harige staart soms minutenlang gestrekt naar buiten steken. Iets kostte dus moeite dat was duidelijk.
Omdat het net voor het weekend was, rond half zes maar even voor de zekerheid naar de dierenarts gebeld. Je weet tenslotte nooit. De assistente vertrouwde het toch niet. Het was best waarschijnlijk dat het blaasontsteking was. Kom voor de zekerheid toch maar even langs. De dierenarts is hier vrijwel aan de overkant, dus dat is niet zo'n heel grote onderneming. Zij het, dat Frederique dus niet alleen mee mocht. Martine die in het geheel niet opziet tegen een dierenartsbezoek (waar is brutale Martine nou wél bang voor?) wilde per se in de reismand mee. Het vorige dierenartsbezoek was dat net andersom: toen mocht Martine niet alleen en ging Frederique mee om haar te steunen. Bij de dierenarts was Frederique vervolgens doodsbenauwd, terwijl Martine het allemaal maar prachtig vond.
Dat ging nu precies hetzelfde. Een mooie gelegenheid om Martine te laten chippen. Dat was namelijk nog niet gebeurd. Maar ook hier gedroeg ze zich ronduit voorbeeldig. Zelfs de dikke chip-spuit was voor haar niet iets om ook maar een moment minder nieuwsgierig van rond te kijken. Ze gaf daarbij geen kik.
Zieke katten zijn zo zielig. Maar Frederique voelde zich helemaal niet ziek, ze dartelde ondanks veelvuldig bakbezoek als altijd door het huis. Wel waren de aanwijzingen volgens ook de dierenarts sterk voor een blaasontsteking. Daarvoor kreeg ze twee prikken die ze best vervelend vond: een langwerkend antibioticum om de blaasontsteking te bestrijden, en een pijnstiller. Daarvan, of van de stress van het onverwachte uitje was ze de hele avond nog wat stilletjes.
Voor maandag moest ik wat van haar urine opvangen. Hoe doe je dat nu bij een kat? Vul een lege kattenbak met snippers plastic. Zorg dat alleen zij daar eventueel haar plasje doen kan. Zuig de urine op in een injectiespuitje, en doe dat vervolgens in het ook van de dierenarts gekregen potje met deksel. Die urinetest is nodig om uit te sluiten dat ze geen blaasgruis heeft (een soort niersteenkristallen in de blaas bij katten). Arme Frederique. Ze is ondertussen dus weer helemaal de oude. Dat wil zeggen: net zo lief. En net zo vaak en lang weer op de kattenbak.
Blaasgruis (2)
Het is inmiddels dinsdag heel laat en het gaat goed met Frederique. In het miniplasje, waar ze wel drie kwartier over deed zat een behoorlijke hoeveelheid bloed. Het was tenminste flink rood-doorzichtig gekleurd in plaats van geel. Toch ging het opvangen dus erg makkelijk. Eerst wilde ze nog de keuken uit naar de kattenbak, maar toen ik haar daar alleen opsloot zat ze toch binnen een half uur op het kattenbakje waar ze als kitten altijd op zat.
In het urinemonster zat inderdaad blaasgruis. En ik kreeg een pijnstiller mee om de aandrang om te plassen tegelijk met de pijn te kunnen verminderen. Het effect was spectaculair. Binnen een half uur was ze weer de oude. Eerst reageerde ze vermoeid. Volgens de dierenarts kon dat goed kloppen door het onrustige gevoel dat ze van al die langdurige bezoeken aan de kattenbak kreeg Maar al een uur of anderhalf na het eerste tabletje begon ze weer uitgebreid met Martine te spelen.
Nu moet ze de eerste twee maanden op een speciaal dieet. Dat is wel wat ingewikkeld omdat ook Simoon al eigen brokjes (om af te slanken) krijgt. Drie verschillende soorten voer. Het is me wat. (Maar gelukkig gaat het wel allemaal goed.)
Categorie: life-log - plusminus 620 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Bonny (3)
klik op de foto voor een
vergroting
#609. The Big L
13 november 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Ik denk dat ik zeven jaar oud was toen ik mijn eerste transistorradio kreeg. Nou ja, van mij was ie niet echt. Pa had hem voor het gezin gekocht, maar ik verdenk hem ervan dat hij het vooral zelf een mooi bezit vond. Thuis hadden we een prachtige luxe radio met lampen van Gründig. 'HiFi' stond er op. En 'Zauberklang'. En verder de bekende zenders met namen van plaatsen waar ik nooit van gehoord had, zoals Beromünster en Wien. De transistorradio was van Sony, en het was wat later een design-classic zou gaan heten. Hij had wel twéé transistoren, en dat stond vol trots op de buitenkant. Bij aankoop zat er een oordopje bij dat de luidspreker uitgschakelde. Een walkman avant-la-lettre.
Zoals wel vaker bij design-classics voldeden de twee transistors toch niet erg goed. Vandaar dat de Sony (ik vind dat nog steeds jammer) later werd vervangen door een iets kleiner exemplaar van een onbekend merk met wel zes van die transistoren. Bij zes was het melden van het aantal nog de moeite waard om te melden. Bij grotere exemplaren werd daarom op de behuizing in die dagen 'Solid-State' gezet, waarvan ik ondanks op die leeftijd al enige kennis van het Engels helemaal niets van begreep.
De Mi Amigo in de jaren zeventig, een van de
twee zendschepen vanwaar Radio Caroline toen ik er in 1967 en 1968 naar
luisterde uitzond.
(foto: Albertok, onder GNU-licentie)
Ik was denk ik negen of tien, en het waren de hoogtijdagen van de Engelse piratenzenders, die op schepen en uit de oorlog overgebleven militaire eilanden de hipste plaatjes draaiden. Met de zes transistors was de ontvangst daarvan in de plaats waar ik toen woonde geen enkel probleem. Petula Clark, Dave Berry, Dusty Springfield en Dave Dee, Dozy, Beaky Mick and Tich behoorden tot mijn favorieten. Voor de muziek van Dusty Springfield heb ik mijn voorliefde nog altijd dus niet afgeleerd. Ik heb meerdere verzamel-CD's van haar werk.
Onlangs kwam ik door de nieuwsbrief van Hans Knot op de website terecht van een Londens lokaal radiostation, Radio Jackie, en nog altijd blijkt zo'n Londense zender naadloos aan te sluiten bij de smaak van mijn muziek. Gek is dat ik gouwe ouwen op Nederlandse zenders nooit verdraag, maar dat hier de muziek, hedendaags werk dat mij reuze aanstaat wordt afgewisseld met mijn favoriete nummers uit de jaren negentig en tachtig.
Mijn favoriete zenders toen ik een jaar of tien was waren Radio Caroline en Radio London. Vooral de laatste ('the Big L') met zijn schitterende jingles en ongehoorde Amerikaanse aanpak vond ik dus fantastisch. Big L is een tijdje terug opnieuw in de lucht gekomen (zie www.bigl.co.uk), en zendt nog steeds op de middengolf uit (op 1395 kHz). Tegenwoordig echter legaal en vanuit nota bene Nederland, maar nog steeds op het wijde gebied in Engeland rondom Londen gericht. Ik ging er enthousiast geraakt door onder andere de herkenning die ik door Radio Jackie kreeg, onlangs maar eens luisteren. Teleurstelling viel mij ten deel. De discjockey's, ik weet niet of het dezelfde zijn, omdat ik vroeger hun namen nooit onthield, zijn net als ik natuurlijk jaren ouder geworden. Je zou verwachten dat ze net als ik, qua muzieksmaak ook met hun tijd meegegaan waren, maar dat was dus niet echt helemaal het geval. Na de derde plaat met jaren vijftigmuziek besloot ik dat het meer was dan ik tegenwoordig kan verdragen.
Categorie: life-log - plusminus 538 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Bonny (2)
klik op de foto voor een
vergroting
Het bos van juffrouw Annie
GASTCOLUMNIST
Opnieuw een artikel van gastcolumnist Meiney
Het bos van juffrouw Annie
Officieel is dit bos nu van stichting de Boom, maar de
vader van een vriend van mij heeft het landgoed beheerd toen het nog van freule
juffrouw Annie de Beaufort was. En in de Leusdense volksmond is het nog steeds
het bos van juffrouw Annie. Freule Annie was ongetrouwd en liet op haar landgoed
zieke of overspannen verpleegsters uitrusten.
Maar weinig mensen weten dit stuk bos te vinden en eigenlijk wil ik dat zo houden, de charme van het voormalige landgoed is de rust, je zult er zelden een wandelaar tegen komen. Achteloos weggegooide lege limonadepakjes liggen er niet en daardoor is de sfeer van vroeger makkelijk op te roepen. Als ik er wandel zie ik in gedachten bleke verpleegsters in de tuin in luie stoelen liggen terwijl Juffrouw Annie ze voorleest of appeltjes voor ze schilt. De variëteit in begroeiing is groot: je vindt er loofbomen met dennenbomen er tussen, grote struiken hulst en reusachtige rododendrons. In het voorjaar staan die laatste bossages schitterend in bloei. Overdag zitten er kantoormensen in het woonhuis van juffrouw Annie maar die verstoren de rust niet. Het lijkt alsof zij zich aanpassen aan de serene omgeving. In het bos ligt een vennetje en daar zwom de freule op warme dagen. De boswachter moest dan mee, de juffrouw bond een touw om haar middel en het uiteinde werd stevig vast gehouden door de boswachter.
Ik wandelde altijd met de honden in verschillende bossen rond Leusden maar toen ik bevriend raakte met de zoon van de inmiddels gepensioneerde beheerder, nam hij mij mee naar het landgoed met de woorden: ik zal je eens een echt mooi bos laten zien”. Officieel mogen honden hier natuurlijk weer niet los maar ik ben nogal tegendraads in sommige opzichten dus mijn honden rennen lekker rond terwijl ik loop te genieten. In dit bos lopen veel reeën, zelfs overdag. Op een bepaalde plaats steken ze over naar een weiland en dan zag ik wel eens tien reeën achter elkaar het bos uitkomen. Mijn zoon geloofde dat niet en dus nam ik hem een keer mee. Gezeten op een boomstam maakte hij dit geweldige schouwspel mee. Je kunt de dieren ook horen, ze maken een merkwaardig piepend geluid bijna als een soort vogeltje. Volgens mij waarschuwen ze elkaar met dat geluid dat er mensen zijn.
Deze zomer zag ik een grote zwarte slang over het pad liggen lekker te genieten van de zonnestralen. Nu is dat wel fascinerend maar ik kon het beest niet thuisbrengen en dan ben ik toch voorzichtig.
Vorige week kwam ik mijn dierenarts tegen die foto’s maakte van paddenstoelen op de oprijlaan van het bos. Hij was verbaasd toen ik vertelde dat er een prachtig bos met vennetje achter lag. Grappig dat zo’n mooi plekje eigenlijk min of meer ongerept in de bewoonde wereld ligt.
Je zult begrijpen dat ik de locatie niet verklap want sommige mooie dingen moeten geen gemeengoed worden maar wellicht geeft de bijgaande foto toch iets van het geheim prijs…
Meiney Roffel
Bonny (1)
klik op de foto voor een
vergroting
Deze week werd ik gemaild door Patricia. Zij was toevallig de foto's van Vaya en Beau op het weblog tegengekomen, en bleek in het bezit te zijn van een zusje van de beide balineesjes. Erg leuk om te horen. Is het geen schoonheid?!
Martine op de webcam
