Shorties.nl  -

602. Mini-staatjes 18:

Lovely

30 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

De Engelse schrijver en maker van komische documentaires Danny Wallace maakte in het televisieseizoen 2004/2005 voor de BBC het programma 'How to Start Your Own Country', dat in Nederland door de RVU is uitgezonden.

Het programma is tamelijk hilarisch. Te zien is bijvoorbeeld hoe Wallace op bezoek gaat bij de prins van Seborga. Hij praat verder in de VS met de bekende Amerikaanse auteur Noam Chomsky en met een ter dood veroordeelde gevangene over het opzetten van een eigen rechtssysteem. Hij laat zich in het programma verder adviseren door de mensen achter Sealand en door Dennis Hope, die in zijn inkomen voorziet door stukken land op de maan te verkopen nadat hij zich realiseerde dat vóór hem nog niemand het grondgebied van de maan als soeverein territorium had geclaimd.

Het wapen van Lovely Het heeft expres een 'pixel'-structuur,
om zo de internet-basis van het landje te reflecteren.

Wallace vat in het programma het plan op om een eigen staat te stichten, en op de weg daar naartoe interviewt hij allerlei mensen die hem daarbij kunnen helpen. Ook doet hij diverse pogingen om alvast een eigen grondgebied voor zich op te eisen. De zoektocht van Wallace wordt hilarisch als hij probeert Eel Pie Island voor zijn doel te annexeren met behulp van een amfibie-voertuig. Eel Pie Island is een woonwijkje annex bewoond eiland in de Thames in het Londense Twickenham-district, waar ooit nog de eerste acteur die dr. Who speelde heeft gewoond. Het eiland is alleen per boot en per loopbrug bereikbaar. Samen met zijn vriend Jon Bond voert hij de 'inval' op het eiland uit in een naïeve poging om er de onafhankelijkheid uit te roepen. Bond is tegenwoordig minister van defensie van Lovely, en kreeg die baan omdat hij ervaring had als beveiliger bij de Engelse supermarktketen Tesco. Hij mocht aan de annexatie van Eel Pie Island meedoen omdat Wallace niet de beschikking had over echte militairen of een leger. De poging liep erop uit dat buurtbewoners die de verder ongevaarlijke gekken over het eiland zagen stormen en mensen aanspreken, de Londense politie belden, en Wallace vervolgens met zachte aandrang van de sterke arm de annexatie af moest blazen.

In het tv-programma roept Wallace op 1 januari 2005 zijn eigen appartement in de wijk Bow in Londen dan maar uit tot een nieuwe soevereine microstaat, met zichzelf als koning (koning Danny I). Let wel: zijn flat, niet de grond eronder, die blijft gewoon grondgebied van de UK. Vanwege de aandacht in zijn programma was er al snel veel belangstelling om burger van het nieuwe landje te worden. Alleen was er nog geen naam. Via de website van het landje werden er duizenden namen voorgesteld. Na een paar weken liet Wallace de burgers die het landje ondertussen had stemmen tussen zijn twee favoriete namen 'Home' en 'Lovely' Het werd de laatste van de twee. Het landje kreeg deze naam officieel tijdens een festiviteit voor genodigden op het Leicester-plein in London West End op 2 september van het oprichtingsjaar, waarna 2 september werd uitgeroepen tot nationale feestdag: 'Lovely Day'. Het landje kreeg vervolgens een eigen TV-station via internet (begonnen met extra materiaal dat als aanvulling op het tv-programma op de site en via digitale tv werd aangeboden, en gewoonlijk gepresenteerd door Wallace of een van de mensen uit zijn regering), en er was op een gegeven moment ook een radiostation.

Bekende 'wapenfeiten' uit het korte leven van het microlandje zijn het ontslag van de eerste minister van buitenlandse zaken van het landje, live op tv uitgezonden, en de pogingen van Lovely om met het door Wallace gecomponeerde liedje 'Stop The Mugging And Start the Hugging' (stop berovingen, begin met knuffelen), deel te mogen nemen aan het Eurovisie Songfestival. Verder zijn er de niet aflatende pogingen van het landje om een zetel bij de Verenigde Naties te verwerven, omdat het daarmee pas een compleet en echt land zegt te zijn. Totnogtoe is dat laatste punt steeds afgewezen op grond van het feit dat het landje geen eigen grondgebied heeft, en zich eigenlijk toch in de UK bevindt. Lovely heeft op 27 september 2007 wel ruim 58.000 burgers.

Danny Wallace aka King Danny I
(foto door Chris Peach, gelicenseerd onder
Creative Commons, foto is aanklikbaar)

Het staatje heeft voorts een eigen universiteit die cursussen aanbiedt, een eigen sportbeleid, een landelijke voetbalorganisatie (LFA) en een wisselend actief nationaal voetbalteam. De regering van Lovely vergadert in een Londense pub, en het land heeft iedere zes maanden verkiezingen waarbij via internet een nieuwe premier wordt gekozen. Het land heeft ook een eigen geldeenheid de IOU (Interdependent Occupational Unit, de afkorting IOU betekent in het Engels ook 'ik ben je ... schuldig') en een eigen postzegel.

Lovely postzegels

Het plan van Wallace vond navolging bij de Belgische commerciële zender VTM, waarbij presentator Rob Vanoudenhoven in een programma probeerde een eigen microstaat onder de naam Robland te stichten. Het lijkt overigens of koning Danny I zich sinds 2007 wat minder met zijn landje bemoeit, omdat hij te druk is met andere zaken.

Website van Lovely:
http://www.citizensrequired.com/

Website van Danny Wallace/koning Danny I:
http://www.dannywallace.com/

Informatie over Lovely:
http://www.lovelycountry.org/

Website Universiteit van Lovely:
http://www.twenty3design.co.uk/uol/

Robland

Eel Pie Island op Google Maps

Vergelijking grondgebied mini-staten en mini-naties (klik hier)

Categorie: mini-staatjes - plusminus 834 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Meer mini-staatjes op http://www.micro-nation.info/

601. Mini-staatjes 17:

De republiek Singapore

28 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Singapore is een van de laatste stadstaten in de wereld. Stadstaten zijn steden die hun eigen bestuur vormen, en die als zodanig souverein en autonoom zijn. Ze hebben net als andere naties hun eigen rechtsspraak, verdediging, buitenlands beleid, belastingstelsel, diplomatie en defensie. Historisch gezien bestaan stadstaten meestal niet uitsluitend uit de stad zelf, maar hebben ze ook het bewind over enige omliggende regio's en dorpen in de omgeving. Moderne stadstaten zijn behalve Singapore bijvoorbeeld Monaco en Vaticaanstad. Stadstaten zijn voor Nederland geen vreemd begrip, omdat het Gewest Holland in de Gouden Eeuw in feite bestond uit meerdere stadstaten, waarvan Amsterdam de belangrijkste was. Het paleis op de Dam, gebouwd als gemeentehuis stamt uit die tijd. Bekende en machtige Italiaanse stadstaten uit diezelfde periode waren Florence, Genua en Venetië, en in Duitsland Bremen en Hamburg. Ook in de oudheid waren veel van wat wij nu als landen onthouden stadstaten, zoals bijvoorbeeld Athene en Sparta,

Een bijzondere vorm van stadstaat waren de zogenaamde vrijsteden. Leiden was zo'n vrijstad. Deze vrijsteden bevonden zich vaak op al dan niet strategisch gelegen, en betwist gebied. De omliggende landen besloten dan bij verdrag dat een gebied autonoom zou zijn of bij mandaat zou worden bestuurd. Vrijsteden vormden vaak met goedkeuring van de omliggende landen een toevluchtsoord voor mensen die door grensverschuivingen statenloos waren geworden. De Nederlandse stad Oss was ooit ook een vrijstad, net als in het buitenland Danzig, Triëst en Tanger.

Behalve de hierboven genoemde autonome stadstaten zijn er ook niet-soevereine stadstaten zoals Wenen en Brussel.

Terug naar de stadstaat Singapore.

De republiek Singapore ligt op een groep van in totaal 63 eilanden en eilandjes die zit ingeklemd tussen Indonesië (het eiland Batam in de provincie Sumatra) in het zuiden en Maleisië in het noorden. Singapore is in het noorden door middel van een dam, en een stukje daarvandaan een brug verbonden met het vasteland van Maleisië. De naam Singapore komt uit het Maleis en is een samentrekking van de woorden 'leeuw' en 'stad'.

De eilandengroep was al in de tweede eeuw na Christus bewoond, en behoorde vele eeuwen toe aan het Sumatraanse keizerrijk, dat in de veertiende eeuw na Chr. ineenstortte. Tussen de zestiende en de negentiende eeuw behoorden de eilanden toe aan het sultanaat van Johor. Tijdens de Maleisisch-Portugese oorlogen werd in 1613 de voornamelijk door vissers bewoonde nederzetting van de eilanden door Portugese troepen afgebrand, waarna de Portugezen het beheer overnamen. In de zeventiende eeuw kreeg Nederland het bestuur over de eilanden en in 1817 landde op het hoofdeiland de Engelsman Sir Thomas Stamford Raffles, die op diverse plekken in de wereld het Britse imperium had weten uit te breiden. Raffles tekende een overeenkomst met sultan Hussein Shah om het eiland te ontwikkelen tot een Engelse nederzetting en handelspost. Het Britse gouvernement in India voerde vanaf 1858 het bestuur over de eilanden en in 1867 werd het een Britse kroonkolonie. De bevolking die eerst dus nog vooral uit vissers bestond groeide in deze periode uit tot het aantal van 100.000 in 1869.

De verbindingsdam tussen Singapore en de provincie Johor in Maleisië (aanklikbaar)
foto onder GNU

De periode van de Tweede Wereldoorlog was niet alleen een zeer vervelende, maar ook een pijnlijke episode voor de Britten. Hoewel het eiland misschien met succes verdedigd had kunnen worden, geloofden de militaire leiders en het bestuur op de eilanden met enige koloniale arrogantie niet dat de Japanners het zouden durven om het 'Bastion van het Britse imperium' aan te vallen. Omdat de Britten hierdoor en door slechte beslissingen vanuit Londen niet voldoende waren voorbereid viel het onveroverbaar geachte Singapore, waar zich de belangrijkste Britse militaire basis van Zuid-Oost-Azië en de belangrijkste Britse marine-haven van de Grote Oceaan bevonden al binnen zes dagen en kwam daarmee in handen van de Japanners. De overgave vond precies twee maanden en vijf dagen na de verrassingsaanval van de Japanners op Pearl Harbor plaats. Bij de aanval en ook tijdens de bezetting vonden diverse wreedheden door de Japanners plaats, waarvoor de Japanse leiders op het eiland na de oorlog ook gestraft werden. De eilanden werden op 12 september 1945 bevrijd.

Singapore werd in 1959 met Yusof bin Ishak als staatshoofd en Lee Kuan Yew als minister-president een staat met eigen bestuur onder de Britten. Na een referendum in 1962 ging Singapore op 16 september 1963 samen met de provincies Sabah en Sawarak op Borneo op in het federale koninkrijk Maleisië. Na een ideologisch conflict tussen de Singaporese regering en de federale Maleisische regering in Kuala Lumpur scheidde Singapore zich twee jaar later weer van Maleisië af. Op 9 augustus 1965 verkreeg het land haar onafhankelijkheid. Yusof bin Ishak werd beëdigd als eerste president van de republiek Singapore en Lee Kuan Yew bleef ook na de onafhankelijkheid eerste minister.

Wolkenkrabbers in Singapore (aanklikbaar)
foto gelicenseerd onder Creative Commons

Nu was het land weliswaar onafhankelijk, het had echter te kampen met een enorm tekort aan huizen en een massale werkeloosheid.

In 1960, een jaar na het verkrijgen zelfbestuur door Singapore leidde een Nederlandse econoom dr. Albert Winsemius (de vader van voormalig minister en Natuurmonumenten-voorzitter Pieter Winsemius) een team van de Verenigde Naties om de kansen voor industrialisatie van Singapore te onderzoeken. Hij presenteerde een tienjarenplan om Singapore om te vormen van een entrepôt, een douanevrije tussenopslag, tot hét industriële centrum van de wijde regio.

Ondertussen weer aanwezig: )standbeeld van Sir Thomas Stamford Raffles
foto gelicenseerd onder Creative Commons

Eén van de eerste adviezen van Winsemius was om het standbeeld van Sir Stamford Raffles dat toen in Singapore stond te verwijderen. Dit publieke symbool van aanvaarding van de Britse overheersing zou de  nieuwe socialistische regering een slecht imago kunnen bezorgen bij buitenlandse investeerders. Winsemius concentreerde zich in zijn adviezen verder op een grootschalig woningbouwbeleid en het uitbreiden van arbeidsintensief werk, zoals de productie van overhemden en pyjama's dat al op de eilanden plaatsvond  Voor het winnen van grond voor woonwijken en industrie maakt Singapore overigens net als Nederland gebruik van inpoldering van stukken land. De betere woonsituatie zou in ieder geval het land voor investeerders aantrekkelijk maken. En niet zonder succes. Met de hulp van Winsemius wekte de stadstaat de interesse van olieconcerns Shell en Esso, die er vervolgens raffinaderijen neerzetten.

Winsemius bleef vervolgens tot aan zijn pensionering in 1984 twee tot driemaal per jaar het land bezoeken, waarbij hij dan keek naar de belangrijke economische indicatoren en met Lee Kuan Yee, zijn latere opvolger Goh Chok Tong en vice-premier Gho Keng Swee macro-economische strategieën besprak. Een van die strategieën was om in een later stadium over te gaan van laaggeschoolde arbeid naar hoogtechnologische producten. In dat kader wist Winsemius Philips ervan te overtuigen om een grote productiefaciliteit in het landje te bouwen. Verder stelde hij voor om van Singapore een belangrijk financieel centrum te maken en tot een internationaal knooppunt voor transport in de lucht en op zee.

Uitzicht op het centrale zakendistrict van Singapore vanuit het Pan Pacific hotel (aanklikbaar)
foto gelicenseerd onder Creative Commons

De voorspellingen en adviezen van Winsemius stuwden het kleine landje naar de absolute economische top, het land is nu een van de rijkste van de regio. Het is een tijdje terug gewaardeerd als het land met de meest bedrijfs-vriendelijke economie. In Singapore werd Winsemius diverse malen gelauwerd om zijn verdiensten. Albert Winsemius overleed in Nederland op 4 december 1996. In zijn condoleancebrief schreef Lee Kuan Yew: "Het was het geluk van Singapore dat hij (Dr. Albert Winsemius) een diepe en persoonlijke interesse op zich nam voor de ontwikkeling van Singapore. Singapore en ik persoonlijk zijn hem veel verschuldigd voor de tijd, energie en ontwikkeling die hij Singapore heeft geschonken. Ik ben trots dat ik hem heb mogen kennen en zijn vriend geweest heb mogen zijn." Albert Winsemius wordt in sommige publicaties op internet een van de 'founding fathers' van Singapore genoemd.

Een van de dingen waar de verbeterde economie voor zorgde was het voorkomen van raciale spanningen tussen de verschillende etnische groeperingen op de eilanden. Singapore is 704 km2 groot en had in juli 2007 ruim 4,5 miljoen inwoners. De bevolkingsdichtheid komt daarmee op bijna 6400 mensen per vierkante kilometer (in Nederland is dat 395 per km2!) Wanneer je de Chinese regio's Hong Kong en Macao niet meerekent is Singapore na Monaco het dichtstbevolkte land ter wereld. Singapore heeft vier officiële talen: Engels, Mandarijn (het Chinees dat de meerderheid van de Chinezen uit de Republiek China spreekt), Maleis (de taal van Maleisië, waar ook het vroegere Pasar-Maleis en het Bahasa Indonesia, de officiële taal van Indonesië van zijn afgeleid) en Tamil (de taal van de Tamils in India en op Sri Lanka). Singapore heeft echt een multi-ethnische bevolking. Belangrijke groepen binnen die bevolking zijn bijvoorbeeld afkomstig uit Maleisië, China, India, Baba-Nonya of van Peranakan (een bevolkingsgroep die afstamt van Maleisische vrouwen die trouwden met naar Maleisië geëmigreerde arbeiders uit China), Eurazië en Arabische landen. De geldeenheid van Singapore is de Singapore dollar. Het land heeft inmidels zowel een leger als een marine en een luchtmacht. De internet-TLD is .sg. De zendamateurprefix van het land is 9V en S6

Lees meer over Albert Winsemius (Engels, klik hier) http://www.ntu.edu.sg/DO/Home/Professorships/Albert+Winsemius.htm

Singapore op Google Maps

Singapore Amateur Radio Transmitting Society http://www.sarts.org.sg/

Plattegrond van Singapore (public domain)

Bronvermelding: dit artikel leunt zwaar op de informatie op Wikipedia.org. Daarnaast zijn andere bronnen gebruikt en 'eigen kennis'.

Vergelijking grondgebied mini-staten en mini-naties (klik hier)

Categorie: mini-staatjes - plusminus 1502 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Meer mini-staatjes op http://www.micro-nation.info/

Ik heb ook een mailinglijst. Hierop plaats ik (on)regelmatig mijn columns. Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Je ooit

weleens afgevraagd

wat sneeuwpoppen in

de zomer

doen?

....

Mijn favoriete muzieksite is in dit deel van de wereld weer te beluisteren zo heb ik net ontdekt.

Genieten van studiosessies van John Legend, Joss Stone, Bon Jovi, Keane, Sting, Lilly Allen, en Evanescence!

http://music.aol.com/videos/sessions/sessions_flash (klik bovenaan, rechts van het midden op 'SESSIONS ARCHIEF')

600. Mini-staatjes 16:

De republiek Nauru

24 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Een van de kleinste landen is het eilandstaatje Nauru. Het is de kleinste eilandstaat ter wereld, als je landen als Sealand niet meerekent. In tegenstelling tot andere mini-staatjes wordt Nauru gewoon door grote landen erkend, en heeft het ook een zetel bij de Verenigde Naties. Nauru is ook de kleinste republiek in de wereld, en bovendien de enige republiek die geen hoofdstad heeft. Omdat er op de 21 vierkante kilometer van het eilandje toch ruim 13.500 inwoners zijn, is het aantal inwoners per vierkante kilometer bijna tweemaal zo groot als het ook relatief nogal dichtbevolkte Nederland. Het landje heeft een veelbewogen geschiedenis maar staat, ondanks dat het financiële hulp krijgt van Australië, omgeslagen per inwoner wereldwijd op de tweede plaats van rijkste landen.

Nauru ligt in de Micronesische Zuid-Pacific, ruwweg tussen Indonesië en Zuid-Amerika, maar dan dichter richting Azië/Australië dan Zuid-Amerika. Oorspronkelijk werd het eiland vele eeuwen lang bevolkt door Polynesische en Micronesische volken toen het in de negentiende eeuw een kolonie van Duitsland werd. Het werd vanaf 1798 regelmatig aangedaan door Europese walvisjagers en halverwege de negentiende eeuw liepen er op het eiland vele blanke deserteurs en klaplopers rond. Gedurende dezelfde periode had de bevolking sterk te lijden onder alcohol en vuurwapens wat er mede voor zorgde dat het eiland van 1878 tot 1888 was verwikkeld in een hevige interne oorlog, die uiteindelijk in tien jaar tijd de bevolking van 1400 deed teruglopen tot 900 inwoners. De oorlog werd in 1888 beëindigd door Duitsland, dat het eiland annexeerde en voegde bij haar Marshall Islands Protectoraat. Ook in dat jaar kwamen missionarissen op Nauru om de bevolking tot het christendom te bekeren.

Rond 1900 werd fosfaat op het eiland ontdekt, en vanaf 1907 werd deze stof vanaf het eiland geëxporteerd, door de door de Duitsers daartoe gelicentieerde Pacific Phosphate Company. Nadat in 1914 de Eerste Wereldoorlog was uitgebroken werd het eiland veroverd door Australische troepen. Na deze oorlog plaatste de Volkenbond, de voorloper van de Verenigde Naties Nauru via een mandaat onder beheer van Groot-Brittannië, welk land in 1923 toestemde om dit beheer te delen met Australië en Nieuw-Zeeland. Drie jaar eerder, en een jaar nadat de Eerste Wereldoorlog voorbij was, hadden de drie staten al een overeenkomst getekend die een commissie onder de naam British Phosphate Commission de rechten gaf over de fosfaatwinning.

Nauru aangevallen door Amerikaanse Liberator bommenwerpers
public domain, klik op de foto voor een vergroting

In 1940 werd het eiland Nauru gebombardeerd vanaf een Duitse oorlogskruiser. Daarbij werden vijf koopvaardijschepen tot zinken gebracht en liepen ook de fosfaatmijnen op het eiland schade op. In 1942 was het het Japan die het eiland vanaf 26 augustus van dat jaar in bezit nam en in maart van het jaar erop werd vervolgens een door de Japanners aangelegd vliegveld gebombardeerd waardoor het eiland verstoken bleef van de levering van voedsel voor de inwoners. De Japanners deporteerden bovendien 1200 van de bewoners van het eiland om als dwangarbeiders op de Micronesische Chuuk-eilanden te werk te worden gesteld. 463 van deze gedeporteerden overleefden dit niet. In september 1945 werd het eiland bevrijd toen het Australische schip Diamantina Nauru naderde, waarbij de aanwezige Japanners zich overgaven. (De Diamantina is er nog steeds, en ligt tegenwoordig als museumschip bij het Queensland Maritime Museum in Brisbane Australië).

De radiokamer van de Diamantina
public domain, klik op de foto voor een vergroting

De British Phosphate Commission repatrieerde in januari 1946 de overlevende Nauruanen terug naar hun vaderland en in 1947 herstelden de Verenigde Naties het beheer van het eiland door Groot-Brittannië, Australië en Nieuw-Zeeland. In 1966 kreeg Nauru zelfbestuur en leider op het eiland Hammer DeRoburt, pleitbezorger van onafhankelijkheid van Nauru zorgde ervoor dat het eiland in 1968 onafhankelijk werd. Hij verbood het vervolgens dat buitenlanders zich op het eiland zouden vestigen. In 1967 kocht Nauru de bezittingen van de British Phosphate Commission en in 1970 werd de fosfaatwinning gegund aan de nieuw opgerichte Nauru Phosphate Commission. DeRoburt zorgde ervoor dat de inkomsten uit de fosfaatwinning ten goede kwamen aan de eilandbewoners opdat zij zich niet elders zouden vestigen en op het eiland zouden blijven. Per inwoner omgeslagen staat Nauru ook nu nog op de tweede plaats van rijkste landen in de wereld.

Hammer DeRobert (midden)
foto onder GFDL vrijgegeven, klik op de foto voor een vergroting

Inkrimpende fosfaatvoorraaden zorgden echter vanaf halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw voor een inkrimpende economie en toenemende politieke instabiliteit. Tussen halverwege de jaren tachtig en nu waren er maar liefst 17 regeringswisselingen op het eiland. In 1989 klaagde Nauru Australië aan bij het internationaal hof in Den Haag voor hun wanbeheer gedurende de jaren dat zij het beheer voerden over het eiland. Belangrijkste klacht betrof daarbij de milieuschade door de fosfaatwinning. De kwestie werd uiteindelijk geschikt, waarbij Australië betaalde voor herstel van de plekken die door de mijnbouw waren uitgeput en vernield.

Nauru vanuit de lucht. Op de foto is goed te zien hoevel van het eiland al is afgegraven voor fosfaatwinning. (public domain)

In de afgelopen jaren kwam een deel van de inkomsten van het eiland binnen in de vorm van hulpgelden van Australië. Toen in 2001 een Noors schip 433 drenkelingen redde met diverse nationaliteiten van een gezonken bootvluchtelingenschip, werden deze drenkelingen in het kader van de Pacific Solution niet in Australië maar in Nauru aan land gebracht. De Pacific Solution is het veelbekritiseerde beleid van de Australische overheid om asielzoekers niet op het Australische vasteland onder te brengen, maar op eilanden in de Pacific om zo te voorkomen dat deze zich in Australië zullen vestigen. Hoewel de asielzoekers van het Noorse schip het eiland ondertussen alweer verlaten hebben, is op Nauru de afgelopen paar jaar semi-permanent een detentiecentrum voor Australische asielzoekers gevestigd, in ruil voor financiële steun van dat land.

Nauru heeft twee officiele talen: Engels en Nauruaans. De gebruikte munt in het land is de Australische dollar. De internet TLD is .nr. Het land is een gewild DX-land voor radioamateurs. De zendamateurprefix is C2.

Bronvermelding: dit artikel leunt zwaar op de informatie op Wikipedia.org. Daarnaast zijn andere bronnen gebruikt.

Vergelijking in grootte tussen de kleinste landen met VN-zetel in de wereld
public domain, klik op de foto voor een vergroting

Vergelijking mini-staten en mini-naties (klik hier)

Categorie: mini-staatjes - plusminus 952 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Meer mini-staatjes op http://www.micro-nation.info/

vrijdag 21 september 2007 11:07 uur

Internethype: wat is een poeremetator?

DEN DOLDER - Overtoom uit Den Dolder heeft gezorgd voor een ware internethype.

De leverancier van onder meer kantoorartikelen gebruikt in een reclamecampagne het niet bestaande woord 'Poeremetator'. Dat heeft geleid tot een explosie van zoekacties op het web. Ruim 35.000 mensen hebben op internet het verzonnen woord inmiddels ingetypt. Naar verwachting loopt dat aantal op tot 50.000.

In de reclame van Overtoom wordt een medewerker gevraagd producten te bestellen. De bestelling eindigt met een poeremetator.

Bron: RTV Utrecht

599. Mijn katten...

21 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik zie elke dag weer nieuwe dingen bij die drie katten van mij. Frederique (zusje 1, de middelste) en Martine (zusje 2, de jongste) spannen samen tegen Simoon (geen familie van de twee anderen), vandaar dat ik Simoon dus geregeld maar een beetje verwen en soms in de conflicten bijsta. Het is waarschijnlijk tijdelijk. Meestal gaat het zo: Martine (die nog niet helemaal volgroeid is) daagt Simoon uit. Als Simoon zich dan - terecht - wil verzetten of verdedigen, duikt ineens Frederique, die meestal minder dan een meter bij Martine vandaan is naar Simoon, en probeert haar dan een paar tikken te geven. Vervolgens druipt Simoon gewoonlijk af.

Sinds afgelopen weekend heb ik een nieuw mandje met een mooie deken erin neergezet. Precies wat ik verwachtte gebeurde: die was voor de verwendste van het stel, Martine. Alleen Frederique mag erbij, en dan alleen om Martine te wassen of eventueel om hare hoogheid te laten 'drinken'. Tussen apostrofes, want hoewel het met luid smakken gepaard gaat, melk komt er niet aan te pas. Frederique vindt dat goed. Frederique is nog steeds de goedheid zelve. Ook tegen Simoon. Ze stelt zich alleen teweer tegen Simoon als het om Martine gaat. Maar goed, door het mandje heeft Simoon nu haar favoriete plekje terug: haar hangmatje bij het plafond, dat toegankelijk is via drie krabplanken aan de muur.

Nog iets grappigs dat ik deze week voor het eerst zag: ik heb sinds kort mijn wasrek weer op de trapleuning hangen. Die had ik weggehaald omdat Frederique toen ze heel klein was daar een keer vanaf is gevallen het trapgat in. Martine vindt het nu prachtig, vooral de knijpers losmaken. Frederique kijkt daarbij dan zeer verontrust toe. Eind van de week wilde Martine er weer eens op klimmen maar toen stond Frederique ernaast. Telkens als Martine aanstalten maakte richting wasrek, kreeg ze van Frederique twee tikken voor haar kop. Uiteindelijk gaf ze de moed op, en liep ze weg. Frederique bleef echter op die plek de wacht houden. Op het laatst viel ze er in slaap.

Martine sleept trouwens met van alles wat ze te pakken krijgt. Het liefste wasgoed, en daarbij heeft ze een voorkeur voor was die nog niet is gewassen. Maar ook keukengerei vindt ze spannend om mee te slepen, stukken papier, noem maar op. Het aller-allerliefst heeft ze sokken. Sokken ja. Vanmiddag, toen ik ze wilde wassen had ik nog maar heel weinig sokken over. Terwijl ik er ongewoon veel heb. Voor zover ik kan schatten is zeker de helft verdwenen. Ik heb overal gezocht: de kast is praktisch leeg. Geen sok hing aan de waslijn, en in de wasmand waren ze ook niet. Het wordt tijd dat ik een grote stapel kartonnen dozen, waar Martine in het verleden steeds spullen achter wegstopte binnenkort maar weer eens van de kant haal...

Categorie: life-log- plusminus 470 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Ik heb ook een mailinglijst. Hierop plaats ik (on)regelmatig mijn columns. Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Het weblog van Rob Zijlstra is altijd al een van mijn favorieten. Maar sinds dit voorjaar, en nu het proces tegen Willem Holleeder de afgelopen dagen weer in het nieuws is heeft Rob een bijblogger, en nog wel een heel bijzondere: een Bunkerbijblogger in de persoon van justitieverslaggever Rob Elberse van het ANP. In het Bunkerbijblog doet hij (ja!) vanuit de bunker, de zwaar beveiligde beveiligde rechtbank in Amsterdam Osdorp, verslag van de gang van zaken in wat 'het proces van de eeuw' is gaan heten. Smullen dus!

====

Bunkerbijblog afgelopen voorjaar

Het stoten van de neus

De Bunkerbijblog

Proces van de (g)eeuw

Deconfiture

Moordzaak Endstra

Gaten

Hart van de zaak

====

September 2007

Spic, Span en de Splijtzwam

De bron van Bas

Voor wie nog wakker is

Net als een paar maanden geleden heb ik weer een mooie natuur-bijdrage van Francien Vuijsters. Ze lijkt gefascineerder door de activiteiten van de bladsnijderbijtjes in haar tafel, dan dat ze bezorgd is om haar tuinmeubilair

Bladsnijderbijtjes

Al jaren verbaas ik me over de activiteiten van bijtjes onder mijn tafel.

Via een spiegel op een kruk kon ik het bijtje mooi bekijken en foto’s maken.

Op internet las ik over de manier waarop solitaire bijen leven en zich voortplanten.

Dit is een niet geopend deurtje van het bladsnijderbijtje waar hij zich nog 'uit' moet eten.

Deze bladsnijders verschillen van de honingbij (las ik op internet) omdat deze soort geen kolonie vormt en omdat hij niet van honing maar van stuifmeel leeft. Een interessant en prettig bijverschijnsel is dat de solitaire bij niet het soms defensieve (volgens sommigen agressieve) karakter heeft van de honingbij, die meent het belang van de kolonie, dus de koningin, werksters en poppen te moeten verdedigen. Overigens zijn de meeste steken die wij oplopen van wespen, en niet van bijen.

Het gaatje in mijn tafel is 5,5 mm. De diepte 8 cm. Ze gebruiken elk jaar opnieuw de gaten. Door de 'opengegeten deurtjes' en de gangen eerst helemaal schoon te krabben.

Wat doet zo'n metselbijtje eigenlijk met zo'n stuk ter beschikking gestelde woonruimte?

Hij gebruikt het om zijn nageslacht de mogelijkheid te geven om zich tot volwassen insect te ontwikkelen. En wel, door na grondige inspectie achterin de gang een lading stuifmeel te deponeren, daarop vervolgens een eitje te leggen, en tenslotte het geheel met een muurtje van blaadjes dicht te metselen. Als de gang diep genoeg is en daartoe ruimte biedt, dan kunnen er meerdere achter elkaar liggende compartimenten gemaakt worden. Meestal is het laatste compartiment leeg om sluipwespen te bedotten. De voordeur wordt aangebracht daar waar de gang aan de oppervlakte van het tafelblad eindigt.

.
Bij 'mijn' bijtjes zijn dat blaadjes

De bladsnijder komt met een van stuifmeel lichtgeel gekleurde buik aanvliegen, inspecteert het uitgekozen gat, komt eruit, en kruipt er achterwaarts weer in om de lading stuifmeel achter in het gat achter te laten. 's Avonds, wanneer het donker was, en de bij kennelijk een andere overnachtingplaats gekozen had, dan kon je dan met een zaklantaarn achterin een laagje stuifmeel zien liggen. De volgende dag werd het werk afgemaakt.

Meestal is het laatste compartiment leeg om sluipwespen te bedotten. De voordeur wordt aangebracht waar de gang aan de oppervlakte van het tafelblad eindigt.

Ik vond het erg leuk om dit te doen. De bedrijvigheid van beestjes is altijd leuk om naar te kijken!!

Francien ©, augustus 2007

598. Ik heb een hekel aan IJsbrand

20 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

IJsbrand is commercieel directeur van een uitzendorganisatie. Dat doet hij met veel succes.

De lul!

Toch draait niet alles bij IJsbrand om geld. Hij is ook nog financieel bestuurder voor een stichting die kansarme kinderen aan een betere toekomst helpt.

Oelewapper!

Het rendement over de beleggingen voldeed afgelopen jaren aan de verwachtingen. IJsbrand is niet bang voor kritische vragen want hij belegt met een schoon geweten.

Nee vind je het gek.

Direct na zijn aantreden heeft hij contact gezocht met de institutendesk van Staalbankiers.

In plaats van zelf betrokken te zijn huurt hij meteen een paar handlangers in om de hete kastanjes uit het vuur te halen.

Die is al jaren bezig met maatschappelijk verantwoord beleggen, en kon IJsbrand direct helpen met een maatplan waar de stichting zich op geen enkele manier voor hoeft te schamen.

Slappe hark.

Staalbankiers, bankiers met inlevingsvermogen,

en die al deze hypocrisie maar mogelijk maken...

(Tekst van een irritant reclamespotje dat de afgelopen weken elk half uur op Radio 1 te horen was. Afgewisseld met mijn gedachten toen ik hem voor de tweede keer of zo hoorde).

Categorie: satire - plusminus 179 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Podcast #6: Music and

some old memories

Abonneren (ontvang de podcast gratis en geheel

automatisch op je PC, met behulp van bijvoorbeeld Juice of iTunes, de laatste alleen voor audiobestanden.)

597. Links de radioamateur, en rechts

de creativiteit...

17 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik behoor tot een klein percentage van mensen die zowel een goed ontwikkeld alfa- als een beta-brein hebben. Sommige mensen spreken van een goede linker en rechter hersenhelft, en dat klopt volgens veel deskundigen: zaken als taal, rekenen, de weg vinden en ander ruimtelijk inzicht zitten bij de meeste mensen hoofdzakelijk in de linkerhelft van het hoofd, en dingen als intuïtie en creativiteit zitten in vooral rechts. Bij mensen met levensbedreigende epilepsie bij wie alle andere therapieën falen wordt weleens het 'corpus callosum' in het hoofd doorgesneden. Dat is een soort van flatcable, of in moderne termen een USB-kabel tussen beide hersenhelften. Die loskoppeling tussen de beide hersenhelften helpt inderdaad goed tegen de aanvallen, doordat een aanval die in de ene hersenhelft begint, zich niet naar de andere kan uitbreiden. Bij psychologische experimenten bleek echter ook dat de behandeling wel enkele rare bijeffecten had. Zo wist de rechter hersenhelft van zo'n persoon dus niet meer wat de linkerhersenhelft wist. Dat leidde bij proeven tot bizarre resultaten, zoals bijvoorbeeld een artistieke grap die het taalgedeelte van de linker hersenhelft van een geteste persoon niet aansprak. De proefpersoon moest om de grap wel lachen, maar kon deze vervolgens niet in woorden beschrijven omdat de grap het spraakcentrum in de andere hersenhelft niet was opgevallen.

Mensen met vaardigheden voor zowel alfa- als beta-vakken maken bij hun opleiding en hun eerste beroep gewoonlijk een keuze voor een van die twee. De maatschappij en het scholensysteem zijn nu eenmaal op een meerderheid van de mensen ingesteld, dus wat anders kun je doen? Heel vaak zie je dat ze vervolgens tussen hun dertigste en hun veertigste een omschakeling maken. Zo heb ik bijvoorbeeld een voormalig televisiemaker gekend die daarna (met internationaal aardig succes) elektronische apparatuur voor televisieprogramma's ging maken. Zelf ben ik als technicus begonnen, maar ben ik rond mijn vijfendertigste geswitcht richting schrijven en later ook fotograferen.

Omdat ik ook in mijn vrije tijd veel met techniek deed zag je dat de verandering zich ook daar voltrok. Nou moet ik ook zeggen dat mijn hele leven voor die tijd om techniek draaide. Ik heb een tijdlang gehad dat ik bijna dacht dat ik meer radioamateur en techneut was dan gewoon mens. En dat uitte zich ook in de keuzes die ik in mijn leven maakte en de dingen die ik belangrijk vond. Na de 'omslag' heb ik zelfs enige tijd een flinke hekel gehad aan techniek en aan de techneuten. De hekel die ik eraan had is al vrij snel weer weggesleten, maar ik heb wel een jaar of vijftien vrijwel niets aan de techniek gedaan, en heb ook op hobbygebied geprobeerd om alles wat daarmee te maken had voor mijzelf zo snel mogelijk te vergeten (wat overigens niet heel erg goed lukte).

Het enige waarbij ik er nog raakvlakken mee had, zodat ik een en ander ook in die tijd niet helemaal kon vergeten is via mijn werk geweest. Ik schreef een aardig deel van de tijd dat ik als journalist actief was nog steeds over techniek. En om die reden ben ik het denk ik ook niet vergeten. Toch had ik nooit gedacht dat ik me er nog eens opnieuw mee bezig zou gaan houden, ondanks dat een aantal mensen tegen me zei om toch vooral mijn zendapparatuur niet te verkopen, omdat ik er na mijn pensioen misschien nog veel aan zou hebben. Mijn pensioen is echter nog ver weg, en eigenlijk hoop ik ook zo lang mogelijk door te werken. Niettemin kwam door een paar toevalligheden ruim tweeënhalf jaar geleden de interesse voor de radiohobby ineens weer opzetten, en het duurde niet lang of ik was er weer flink in verweven. Het is niet zoveel als het ooit, toen ik sowieso nog heel veel tijd tot mijn beschikking had wel geweest is, maar het was de afgelopen tijd niettemin iets waar ik toch dagelijks meerdere uren aan besteedde.

Op een gegeven moment begon me dwars te zitten dat mijn inspiratie om te schrijven al een tijd zo vreselijk laag was. Hetzelfde gold in enige mate voor mijn foto's. Vervolgens realiseerde ik me dat het niet alleen de inspiratie was, ik had er ook gewoon de tijd niet voor. Op tijden dat ik gewoonlijk zat te schrijven, of op zijn minst op inspiratie zat te broeden, zat ik hartstikke gezellig te kletsen of was ik uiterst gemotiveerd met de soldeerbout in de weer. Op zich heel positief, ook al omdat ik thuis werk, en veelvuldig contact met collega's daarbij moet missen zijn de gesprekken heel erg welkom Ik probeerde echter in de tussentijd wel te schrijven, maar dat lukte lange tijd niet erg. Eigenlijk steeds minder.

Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt en heb geroepen dat ik wat minder vaak gezellig mee zou kletsen, omdat het mijn schrijven op de tijdstippen dat ik dat kletsen deed teveel in de weg zat. Mede door de vakantieperiode kwam het er in de praktijk op neer dat ik er nog hoogst zelden aanwezig was, en dat was ook weer niet de bedoeling. Niettemin duurde het lang, heel lang, voordat mijn inspiratie terugkwam. Wat daarvan de oorzaak was weet ik niet. Ik denk dat ik behalve de bovengenoemde afleiding de laatste tijd ook wel een beetje uitgeschreven was, maar de vele afleiding was in ieder geval mede een factor.

Toen ik een week of twee geleden een soort van griep kreeg - eigenlijk was het in hoofdzaak vrij zware spierpijn, waardoor ik in tegenstelling tot een andere lichte griep niet langer dan het allerhoogst nodige achter de PC of waar dan ook anders dan met een dikke kussen in mijn rug kon zitten - had ik eindelijk de gelegenheid om eens wat na te denken en me op de zaak te bezinnen.

De radiohobby, die me ondertussen weer ontzettend dierbaar is, had zich in die paar jaar ontwikkeld van de bedoelde welkome ontspanning die ik er eigenlijk aan bedoelde te hebben, tot een haast fulltime bezigheid, bijna een doel in het leven. Oude patronen leer je nu eenmaal vrij moeilijk af. Maar het is hoe dan ook niet de bedoeling. Ik ben nogal optimistisch van aard en heb in die tussentijd ook weer veel teveel projecten opgepakt, waarvan ik de langlopendheid en de uren die er voor nodig zijn amper overzag.

Een van de dingen die me ook een beetje steekt is dat ik aan mijn site Vragenrubriek.nl het afgelopen halfjaar nagenoeg niet ben toegekomen. Dat is eigenlijk iets dat ik ook niet wil laten liggen, mede omdat ik er toch een paar vrij ambitieuze doelen mee nastreefde. Die hoef ik niet per se te halen, maar het is toch zonde om het gewoonweg niet te proberen.

Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik blijf een aantal leuke dingen binnen die rare hobby doen. Voorzover ze mijn creatieve activiteiten niet in de weg zitten. Gezellige babbels vind ik leuk, dus die moeten er zeker zijn, alleen dus niet zoveel uren meer, en vooral niet teveel op tijden dat ik andere dingen moet. Daarnaast wil ik graag wat aan morse blijven doen. Eigenlijk moeten - vind ik - vooral de allerleukste dingen blijven. Alleen moet ik daarbij wel oppassen dat ik me niet voor teveel tijd vastleg in ambitieuze langetermijnprojecten. Wat dat betreft ben ik er ook nog niet helemaal uit, omdat ik een aantal projecten eigenlijk niet wil loslaten.

Categorie: bespiegeling - plusminus 1237 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

klik op de foto voor een vergroting

klik op de foto voor een vergroting

Podcast #5: “Audacity“

Abonneren (ontvang de podcast gratis en geheel

automatisch op je PC, met behulp van bijvoorbeeld Juice of iTunes, de laatste alleen voor audiobestanden.)

klik op de foto voor een vergroting

klik op de foto voor een vergroting

klik op de foto voor een vergroting

klik op de foto voor een vergroting

Podcast #4a

Podcast #4b

Abonneren (ontvang de podcast gratisch en automatis

op je PC, met behulp van bijvoorbeeld Juice)

Podcast

Nieuwe dingen met oude spullen...

(hij houdt een beetje abrupt op. dat is onwennigheid.

het nummer op het eind begint trouwens met 08787-)

596. Mini-staatjes 15:

Het koninkrijk Redonda

Podcast van deze column

11 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Een eiland met een eigen koningshuis. Of nee, wel vier. En sinds dit jaar zelfs een eigen ambassade. Of is het toch allemaal verzonnen?

Het is niet zo bekend, maar onder het tot het Koninkrijk der Nederlanden behorende eiland St. Eustatius (dat onder St. Maarten en Saba ligt), bevindt zich het jongste zelfstandige land van de Caraïben, St. Kitts and Nevis, dat uit twee eilanden bestaat. Pal onder het eiland Nevis ligt weer het eiland Montserrat, waar in juli 1995 de hoofdstad door een grote vulkaanuitbarsting geheel werd verwoest. In de zeestraat tussen Montserrat en Nevis ligt vlak boven Montserrat het eilandje Redonda, dat officieel tot weer een andere naburige Caraïbische eilandstaat behoort: Antigua and Barbuda.

Redonda is als je een kudde wilde geiten niet meetelt onbewoond, en bestaat uit de kegel van een uitgedoofde vulkaan. Het hoogste punt van eiland steekt 296 m boven de zee uit, en het totale eiland is 2,6 vierkante kilometer groot (ter vergelijking, het kleinste eiland van het Nederlandse Koninkrijk, Saba is 13 vierkante kilometer, Schiermonnikoog is ruim 40 vierkante kilometer en Texel meet er 162.)

Redonda vanaf zee (foto: GNU-licentie George McFinnigan)

Redonda werd in 1493 door Columbus ontdekt op zijn tweede zeereis. Hij ging er niet aan land, maar claimde het eiland wel voor Spanje, en gaf het de naam Santa Maria la Redonda, het ronde Heilige Maria(-eiland), omdat het er vanaf het schip rond uitzag. Vanaf 1860 kwam het eiland  onder Brits bestuur.

Redonda is echter ook enige tijd een onafhankelijk koninkrijk geweest. Hoewel niet duidelijk is in hoeverre hier feiten en fictie door elkaar lopen. De vader van de romanschrijver Mathew Phipps Shiell, bankier en inwoner van Montserrat, proclameerde zichzelf in 1865, het geboortejaar van zijn zoon tot rechtmatige koning van Redonda. Vader Shiell meende dat hij dit ter gelegenheid van de geboorte van zijn eerste zoon kon doen, omdat tot dan toe geen staat blijk zou hebben gegeven van de wil om het eilandje te claimen. Die zoon zou op zijn vijftiende dan zelf tot koning (koning Felipe) worden gekroond, hetgeen inderdaad op het moeilijk toegankelijke eiland in een ceremonie, geleid door een bisschop gebeurd moet zijn. Het verhaal kent echter vele versies. Volgens een van deze niet te controleren versies, zou Shiell van koningin Victoria toestemming voor de titel hebben gekregen, op voorwaarde dat het bezit van deze koningstitel geen inbreuk zou maken op de koloniale machtsverhoudingen.

Of het verhaal nu waar is of niet, Shiell gaf de rechten op zijn schrijverswerk, inclusief de koningstitel aan de schrijver John Gawsworth (koning Juan I), die de titel onder de druk van voortdurende faillietverklaringen zelfs aan meerdere mensen doorverkocht. Gawsworth droeg de rechten en de titel uiteindelijk over aan ene Jon Wynne-Tyson (koning Juan II). Die droeg de titel en het werk van beide schrijvers op zijn beurt heel recent, in 1997, over aan de Spaanse schrijver Javier Marías (koning Xavier I).

Koning Xavier I pakte de zaken serieus aan. Onder zijn 'bewind' kwam er een uitgeverij met als naam Reino de Redonda (Koninkrijk Redonda), en een literaire prijs met dezelfde naam. Deze prijs bestaat uit enkele duizenden euro's, tezamen met een hertogtitel van het koninkrijk. Enkele houders van deze titel zijn Francis Ford Coppola (hertog van Megalópolis), J. M. Coetzee (hertog van Deshonra), Alice Munro (hertogin van Ontario), A. S. Byatt (hertogin van Morpho Eugenia) en António Lobo Antunes (hertog van Cocodrilos).

Er bestaan naast dit 'koningshuis' echter nog andere koningen, die claimen dat alleen zij de rechtmatige koning van Redonda zijn. Een van deze koningshuizen gaat uit van een andere koning Juan II (in dit geval ene Arthur John Roberts), die werd opgevolgd door koning Leo (William Leonard Gates). Deze koning leidt een regering in ballingschap die wordt gesteund door de 'Redondan Foundation', een organisatie die vele leden zou hebben, en die een kleine krant uitgeeft onder de naam 'The Times of Redonda'.

Daarnaast is er nog een Robert Williamson. Hij claimt sinds 1984 dat hij koning Robert de Kale van Redonda is. En een vierde claimer van het koningschap is Max Leggett die dat al sinds 1950 doet.

Ten slotte is er nog de Wellington Arms Pub in Southampton in Engeland. De uitbater van deze kroeg probeerde in 2007 om zijn pub uit te roepen tot ambassade van Redonda, om zo diplomatieke onschendbaarheid te verkrijgen. Op die manier zou de kroeg mogelijk kunnen uitkomen onder het rookverbod dat sinds deze zomer in de Engelse horeca van kracht is.

Websites over Redonda:

http://www.fotw.net/flags/ag-rd.html

Redondan Foundation
http://www.redonda.org/
http://www.redonda.org/javiermarias/

'Officiële' website koning Robert de Kale:
http://www.antiguanice.com/redonda/

http://strangemaps.wordpress.com/2007/07/06/142-redonda-once-....

http://calvin.st-andrews.ac.uk/external_relations/news_article.cfm?reference=603

Categorie: mini-staatjes - plusminus 781 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Meer mini-staatjes op http://www.micro-nation.info/

Podcast

Het artikel onder bovengenoemde titel was gebaseerd op een artikel op Teletekst en op Nu.nl. Ik heb eind van de avond de uitzending van Buitenhof nog bekeken, en daaruit blijkt dat het niet de bedoeling van de minister is om alle gebruik van schuilnamen te verbieden. Dit wordt alleen strafbaar, wanneer het een volwassene betreft die een schuilnaam gebruikt met als doel minderjarigen te misbruiken  Nu.nl heeft haar artikel inmiddels ook aangepast. Zo moet je dus opassen met berichtgeving baseren op derden

Naschrift bij: http://shorties.be/2006/weblog/pivot/entry.php?id=2009

Zie het naschrift onderaan!

Dat betekent dus binnenkort iedereen alleen nog maar mijn zijn of haar volledige en echte naam en echte leeftijd op datingsites, bij voorkeur met adres erbij. En alleen maar reageren met je echte naam onder een kritisch stuk op je favoriete weblog. Boven ieder weblog moet je eigen naam, zoals dat vanzelfsprekend bij het chatten ook moet. Internet-forums worden verplicht om naam adres en telefoonnummer van deelnemers te publiceren en alle hotmail- en live.nl-mailadressen moeten worden gerenamed.

Ergo: het wordt dus stil binnenkort op internet in Nederland. Zo'n maatregel raakt waarschijnlijk 95% van de internetbevolking. En het is natuurlijk maar de vraag of de mensen voor wie e.e.a. bedoeld is er ook maar enigszins door zullen worden gehinderd.

Je vraagt je ondanks de ongetwijfeld oprecht goede bedoelingen van zo'n minister toch af waar hij de laatste 20 jaar zijn informatie heeft ingewonnen. En of hij de gevolgen inziet als ook kinderen alleen nog met hun echte identiteit mogen internetten...

N.B.: Bovenstaand artikel is gebaseerd op een artikel op Teletekst en op Nu.nl. Ik heb eind van de avond de uitzending van Buitenhof nog bekeken, en daaruit blijkt dat het niet de bedoeling van de minister is om alle gebruik van schuilnamen te verbieden. Dit wordt alleen strafbaar, wanneer het een volwassene betreft doe een schuilnaam gebruikt met als doel minderjarigen te misbruiken  Nu.nl heeft haar artikel inmiddels ook aangepast. Zo moet je dus opassen met berichtgeving baseren op derden

Podcast

Vandaag (9/9) vindt de jaarlijkse ballonvossenjacht plaats. Dat wil zeggen dat een weerballon wordt opgelaten, waarna hij door een aantal mensen via radiopeiling zal worden opgezocht. Dit alles (inclusief live televisiecamera onderaan de ballon) is live via internet te bekijken en te beluisteren. Naar verwachting zal de ballon tot een hoogte van 30 km steigen, waarna hij aan een parachute weer naar beneden komt.

Linkjes om het evenement live te kunnen volgen:

Live meekijken (vanaf 11.00):
http://www.ch73.net/pi6atv2.asx

PI2NOS live luisteren:
http://www.ch73.net/pi2nos.asx

PI4VRZ/a live luisteren:
http://www.ch73.net/pi3vrz.asx

Verdere info:
http://www.ballonvossenjacht.nl/

595. 2babes

9 september 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik zap zoals denk ik velen doen 's nachts weleens met mijn afstandsbediening langs de tv-kanalen, en dan kom je uiteraard voorbij de onvermijdelijke pornodames. Meer dan de helft van de zenders is door dat soort visuele bagger en door de belspelletjes onbruikbaar om langer dan een fractie van een seconde op te blijven hangen. Ik word in de verste verte niet opgewonden van dat soort bloot. Integendeel, wat ik voel is vooral telkens terugkerende ergernis over het bedrog, en medelijden met de arme sukkels die hun telefoonrekening laten plunderen door dit soort gewetenloze televisieproducenten.

In en rond de weekenden kom je tussen deze uitzendingen ook een tv-programma onder de naam 2babes tegen. Twee dames, soort van babes inderdaad, presenteren het programma en proberen de kijker te lokken naar de ongetwijfeld supercommerciële website van dezelfde naam. De eerste keer dat ik het programma waarnam wist ik niet wat ik zag. 2babes is bijna camp. Nee het ís gewoon camp. Camp is iets dat qua wansmaak al dan niet bedoeld net over de rand is, waardoor het toch weer leuk wordt.

Nee de dames zijn ook niet bepaald het type waar ikzelf heel warm voor loop, maar ze hebben een dermate ontwapenende onnozelheid dat je het bedrog waar ze ook aan meewerken ruimhartig en uit volle overtuiging voor lief neemt. Het moet wel dat zoveel naïeve domheid gespeeld is, tenminste dat hoop ik maar voor ze.

2babes voor wie het nooit gezien heeft zijn twee meiden van ergens in de buurt van de twintig. De ene is een spichtig lacherig blond kindvrouwtje dat bij het uitdelen van hersencellen niet echt vooraan heeft gestaan. In een diverse malen herhaald fragment sprak ze bijvoorbeeld historische woorden over de mooie middag die het was, met meteen erachteraan 'oh nee, het is natuurlijk nacht'. Hoewel die indruk hardnekkig getracht wordt te wekken is het programma zoals ze hier verried inderdaad dus niet live.

De andere babe is een mooi meisje met donker krulletjeshaar en met Marokkaanse trekken, dat in haar leven duidelijk alleen maar slechte mannen heeft ontmoet. Althans zo kijkt ze als ze het over de andere helft van de bevolking heeft. Omdat het in het programma nu eenmaal moet, ja het schijnt dat het het grootste deel van de aanhang van de uitzending is, gaat ze er maar in mee. Maar eigenlijk heeft ze het gehad met al die kerels, zo staat in haar ogen te lezen, en zo is ook haar toon een beetje wanneer ze het over de mannen heeft, die natuurlijk in groten getale naar de website moeten.

De opzet van het programma is eenvoudig. De twee meiden op de bank, en dan doen ze waar de 2babes goed in zijn: geitig lachen, met hoge stem, en ook een beetje praten. Af en toe ontvangen ze een gast. Dat zijn altijd mannen. Vaak van het type waardoor je meteen weet waarom wat ik net hierboven beschreef in de ogen van de donkere babe te lezen is. Met die mannen wordt ook weer geitig gedaan. En er worden eenvoudige vragen gesteld van het type 'heb je een vriendin?'. De dames worden bij hun programma regelmatig onderbroken door reclame voor allerlei malafide datingnummers, waarbij ik doorgaans direct weer wegzap, zodat ik meestal maar een deel van de babes te zien krijg.

Sinds kort hebben ze iets nieuws, dan gaan ze op locatie. Bij een dure winkel met seksspeeltjes bijvoorbeeld of naar een paaldansinstituut. Onderwijl zie je ze af en toe vanuit de studio gniffelen omdat ze zichzelf ergens op een monitor op televisie ontwaren. Nee dat hebben ze nog nooit gezien, wat doen ze gek, zo zeggen ze zelf en wat grappig, giechelen ze verder.

Ja voor mij zijn die meisjes wel ok. Die vinden het zo prachtig dat ze op televisie zijn, dat je ze het wel gunt. En van alle bedrog dat er omheen zit begrijpen die lieve babes dus helemaal niets. Hoewel ik van die donkere af en toe wel twijfel of ze niet stiekem in de tussentijd sociologie of misschien wel marketing of management of recht of zo aan het studeren is.

Categorie: opinie - plusminus 687 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be