Shorties.nl  -

    vergroting op www.shorties.be

    vergroting op www.shorties.be

    vergroting op www.shorties.be

    vergroting op www.shorties.be

591. Als de bliksem

27 juni 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik heb in mijn familie slechte ervaringen met bliksem. Toen mijn oma van vader's kant drie jaar oud was, is de boerderij in Friesland waarin zij met haar ouders woonde door de bliksem getroffen. Op het platteland van Friesland is het weer, ik denk vanwege de grote meren daar, vaak wat heftiger dan in de rest van ons land. Mijn oma is bij die inslag toen zelf ook door de bliksem geraakt. Haar moeder en een tante dachten toen ze huilde dat ze alleen maar geschrokken was, en zich aanstelde. Maar toen ze goed keken bleek dat het meisje onder haar kleren flink verbrand was met een grote brandwond op haar buik. Dat is gelukkig allemaal weer goed gekomen. De kat die ze hadden kwam er echter minder goed vanaf, die was door de inslag blind geworden.

Ik heb zelf enkele tientallen jaren geleden een keer een apparaat beschadigd gehad door een experimentele, buiten geplaatste antenne. Toen de antenne net stond trok er een buiencomplex voorbij, en de statische lading daarvan zorgde ervoor dat er tussen de kabel en de centrale verwarming vonken oversprongen. Daar zat het apparaat in kwestie tussen, en die was daar niet tegen bestand.

Afgelopen zaterdag was er opnieuw apparatuur van mij niet bestand tegen de zich wild ontladende elektronenstromen van dit natuurverschijnsel. Ik was beneden, en het weer ging zodanig tekeer dat mijn twee jongste katten al onderaan de trap waren gaan zitten. De oudste, die voor sommige dingen heel angstig is, zat in een hoekje weggedoken op de bovenetage. Ineens was er twee keer met een minuut ertussen een harde donderslag. Na de tweede klap hoorde ik het zeker een seconde of vijftien knetteren, waarbij het van beneden af leek of dit geluid zich over de overloop boven verplaatste. Dat lijkt op een vrij zeldzaam verschijnsel dat bolbliksem heet. Ik schrok me rot, want geknetter kan ook de voorbode zijn van een veel grotere inslag. Doodeng.

Na de vijftien seconden hield het geknetter gewoon op. Mijn kat op de boven-etage had gelukkig niks, maar kwam meteen na dit geluid heel laag op haar pootjes steeds angstig achterom kijkend de trap af geschoven. Ze durfde de eerste paar uur ook absoluut niet meer naar boven. Omdat ik de bui had zien aankomen had ik van de antennes die ik tegenwoordig buiten heb, van tevoren de aansluitingen losgemaakt. Verder had ik van de meeste apparaten de stroom afgeschakeld. Toen de bui weg was heb ik enigszins ongerust alle apparatuur weer aangesloten om te kijken of ze het nog deden, je weet immers nooit. Eén apparaat, dat ik een uur daarvoor nog had gebruikt bleek niet goed meer te werken. Zowat het enige apparaat waarvan de stekker niet uit het stopcontact was gehaald, omdat ik deze ene was vergeten. Schade als hij niet te repareren is: 140 euro.

Ik heb een verzekering voor dat soort dingen, en ik heb in het verleden weleens een keer wat lelijks over verzekeraars geschreven. Vanaf vanochtend laat ik dat dus maar een poosje achterwege. Toen ik de schade meldde en zei dat ik het apparaat wel zou laten repareren, werd gezegd: "Bij een dergelijk bedrag repareren is waarschijnlijk weinig zinvol. Koopt u maar gewoon een nieuwe en stuurt u ons de bon. Die betalen wij gewoon."

Categorie: life-log - plusminus 546 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

    vergroting op www.shorties.be

    vergroting op www.shorties.be

    vergroting op www.shorties.be

extra grote vergroting

    vergroting op www.shorties.be

Volgend jaar wordt in de horeca ook in Amersfoort een algeheel rookverbod van kracht. Ik ben geen fanatiek anti-rook-activist, maar ik kan wel zeggen dat ik mijn geluk niet op kan. Het was geen populair onderwerp om in de afgelopen jaren aan te snijden, zo heb ik gemerkt. Ja, wel als je op een feestje klaagde over de betuttelende overheid, maar niet wanneer je er ook daadwerkelijk vaak acuut last van hebt, en daarom een rookverbod wel toejuicht.

Foto geplubliceerd onder GNU

Al sinds 1950 zijn de kwalijke gevolgen van roken bekend. Mijn vader was zich bijna twintig jaar later zeer bewust van wat zijn gewoonte om te roken voor schade bij zijn toen nog kleine kinderen teweeg kon brengen. Hij stopte daarom met roken. De moeite die hij daarvoor moest doen (en een doktersbezoek, omdat de eerste keer dat hij stopte zijn mondhoek tijdelijk was verlamd), maakten als kind een diepe indruk op mij.

Niettemin kwamen er in de jaren daarop telkens opnieuw onderzoeken waarin gezegd werd dat het wel meeviel met die schade door het roken. Soms ook door gerenommeerde instituten, maar vrijwel altijd gesubsidieerd of in gang gezet door krachten uit de tabaksindustrie. Aan het eind van de jaren vijftig, tien jaar na het ontdekken van de schadelijkheid van roken, werden in reclame voor shag en sigaretten in Nederland nog altijd bekende sportmensen ingezet, die roemden over de gunstige uitwerking van het roken op de gezondheid en voor je algehele conditie.

Afzuiginstallatie

Behalve dus de sigarettenindustrie, is het in veel landen ook de horeca die zich over een rookverbod druk maakt. Gevreesd wordt dat mensen jarenlang massaal zullen wegblijven. In de praktijk is dat in alle landen waar zo'n verbod van toepassing is, echter reuze meegevallen. In Ierland nam het horecabezoek juist toe na zo'n verbod.

Niettemin kwam de afgelopen jaren in Nederland de horeca nog met een onderzoek van TNO op de proppen: als je maar genoeg in afzuiging investeert, zou de overlast en ook de aantoonbare sigarettenrook bij andere tafels in dezelfde ruimte niet meer aantoonbaar zijn. Afscherming van een aparte ruimte voor rokers was in zo'n geval ook niet meer nodig. Ik heb zelf echter nog nooit in een restaurant gezeten, waar ik geen last van sigarettenrook had, zodra er meer dan slechts een enkele sigaret gerookt werd. Verder bleek een dergelijke installatie financieel alleen maar haalbaar voor de echt grote horeca-gelegenheden.

Eerste hulp

De omslag in de VS kwam overigens door een in eerste instantie vrij onbelangrijk lijkende gebeurtenis. In een klein plaatsje (zo'n 30.000 inwoners) werd door het gemeentebestuur het roken in de horeca verboden. Een paar slimme onderzoekers ontdekten dat vanaf dat moment het aantal mensen dat met hartproblemen op de eerste hulp binnenkwam met bijna 40% verminderde. Sterker nog, toen de plaatselijke horeca er een half jaar later via de rechter in slaagde om het rookverbod ongedaan te maken, zaten de opnames binnen no-time weer op de oude cijfers. Nog nooit daarvoor was het verband aangetoond tussen hart- en vaatziekten en roken, en de gebeurtenis was uiteindelijk de directe aanleiding voor een algeheel rookverbod in alle horeca in de VS, nu alweer vele jaren geleden.

Britse rokers vóór hun kantoorgebouw, Canary
Wharf Londen in 2005. (Foto gepubliceerd onder GNU)

Ook een rookverbod, zoals dat op de werkvloer in Nederland al een paar jaar van kracht is, werkt overigens niet altijd goed uit. Afgelopen week had ik bijvoorbeeld nog een afspraak bij een bedrijf, waar ik iets te vroeg aankwam. Ik werd op een wachtruimte gewezen, een grote zithoek niet ver van de receptie, en een meter of twintig verwijderd van de openstaande toegangsdeur. Daar stond een grote betonnen bloembak, vol met afgebrande peuken, en een kleine groep van het personeel eromheen. Door een ongunstige luchtstroom kreeg ik dus de volle laag.

Eén horecabezoeker

En daarmee kom ik bij het punt van de overlast die ik zelf van tabaksrook ondervind. Ik ben er namelijk echt allergisch voor. Als ik een avond in een restaurant met rokers heb gezeten, dan zitten de rest van de avond, en de nacht erop meestal niet alleen mijn ogen bijna dicht (het effect is vergelijkbaar met een zware hooikoortsaanval), maar vaak is ook mijn neus verstopt. Dat laatste heeft in mijn geval vaak zeer vervelende consequenties. Doordat ik aan slaapapneu lijd, moet ik sinds een aantal jaren slapen met een apparaat dat er 's nachts voor zorgt dat ik blijf ademen. Wanneer ik niet adem is dat overigens niet acuut gevaarlijk, maar wel is het zo dat ik er ziek van wakker word. Dikwijls kan ik de dag na een daardoor slecht geslapen nacht gewoon niet werken. En vaak heb ik er de dag daarop dus in mindere mate ook nog last van.

Wanneer ik dus onbezonnen meer dan een half uur of zo in een café met rokers ga zitten, is de kans dat ik de dag erop niet kan werken, en bijvoorbeeld ook simpele dingen als boodschappen alleen maar met grote moeite kan doen als ik het moet schatten tussen de 80 en 90%. Ik kom 's winters dan ook vrijwel nooit in de horeca in de binnenstad. Alleen 's zomers zit ik met graagte op een van de terrassen. Afijn, ik wou het goede nieuws dus zelf maar even brengen: horeca van Amersfoort pas op, want vanaf winter 2008 heeft u er in het koude seizoen ieder geval één bezoeker bij.

Foto gepubliceerd onder GNU

Geschreven voor www.eemlandcentraal.nl

Mijn kleinste katje (Martine) is heel erg erg...

Haar 1 jaar oudere zusje (Frederique) heeft zich opgeworpen als haar surrogaat-moeder,

dat is zo ontzettend schattig. Ze voedt haar min of meer op, en houdt ook altijd

bij het spelen een oogje in het zeil.

Aleen als oudere zus nu iets lekkers van mij krijgt (en de kleine ook),

is de eerste wat de kleine doet het lekkers uit “moeder's“ mond trekken,

of daar net voor weg te snaaien. Om vervolgens aan haar eigen hapjes te beginnen.

En zuslief vindt het zielig genoeg allemaal prima

Gelegenheid: Coffee Club
Locatie: Winkelcentrum Emiclaer

Ik zit op een terras waar ik vaker zit. Een paar jaar geleden kwam ik er bijna dagelijks om even mijn krantje te lezen, of een column als deze te schrijven, maar tegenwoordig heb ik het drukker en doe ik het wat rustiger aan. Het wordt gerund door een paar aardige en hardwerkende mensen. De koffie is er niet helemaal naar mijn tamelijk selectieve smaak, zodat ik er liever een chocomel, spa, of als het warm is een enkele keer een witbier bestel. Maar het uitzicht over de vijver is er fantastisch, en de plek heeft dan ook al veel inspiratie opgeleverd.

Terwijl ik er vandaag zit lopen een vader met een meisje van een jaar of drie een eindje voor mij langs, over het terras. Zij wil aan een leeg tafeltje aanschuiven. "Nee Annelieke, we gaan vandaag niet lekkerdoen." Als hij verder loopt, sjokt zij gedwee achter hem aan. Hoe ik het zo uitgekiend heb weet ik niet, maar ik zit er vandaag op het absoluut enige moment in de week dat het op dit terras wat minder is. Een paar jaar geleden wist ik dat dit op de woensdagochtend gebeurde. En op welk tijdstip, zodat ik als dat zo uit kwam rond die tijd gewoonlijk een terras verderop bij de Hema voor ging zitten.

De afvalcontainer van de woonflats boven de winkels wordt tegenwoordig dus op dinsdag al geleegd. Daartoe stopt een vuilniswagen middenin het voetgangersgebied, vlakbij het terras. Toegegeven, de vuilnismannen maken met hun vracht gewoonlijk de allergrootste haast bij het dicht langs het terras lopen, maar het is toch niet bepaald mijn favoriet moment. De rust was gelukkig snel weer terug. En het appelgebak met slagroom was behoorlijk lekker. Ik vond vandaag dat ik dat verdiend had.

Geschreven voor www.eemlandcentraal.nl

Terrassen in amersfoort

Gelegenheid: coffeeunited
Locatie: Stationsplein

Bij coffeeunited kun je koffie met veel melk krijgen die Latte Machiato heet, en mintthee met complete groene bladeren, met de groene takken er nog aan. Het terras is niet afgeschermd, gewoon wat losse tafels, op een enkeling staat de suiker. Het is er deze dag niet druk. Het regent een beetje, dreigt naar onweer, maar door de tafel wat te verschuiven zit je prettig droog onder de betonnen overkapping.

Er is veel te zien. Mensen die op de bus wachten. Mensen die naar de bus rennen. Mensen die langs lopen naar... Ja, naar waar eigenlijk? Want je zit hier toch op een redelijke uithoek van het plein.

Zo komen er vier ouderen luidruchtig aanlopen. Het zijn twee mannen en twee vrouwen. Eén man loopt met een rollator. Een van de vrouwen deelt hoestbonbons aan de andere drie van het gezelschap uit. Er is wat overredingskracht voor nodig voor de man met de rollator er een wil. Ze reikt hem vervolgens met grote moeite, want er zit een breed zitplateau tussen, de hoestbonbon aan.

Ondanks het enigszins druilerige weer is de stemming bij de vier die toch echt niet meer piepjong zijn uitgelaten. Een man, halverwege de dertig, met een prachtige donkerbruine huidskleur ziet het met een glimlach aan. Of hij er ook een wil. 'Is goed voor je gezondheid?' zegt hij in gebroken Nederlands. Het hele gezelschap vindt hem onbevangen aardig. Het is geloof ik wel wederzijds. De man neemt de hoestbonbon vol dank in ontvangst. En in zijn beste Nederlands voegt hij er welgemeend 'En een heel fijn weekend nog!' aan toe. De ouderen groeten hem allervriendelijkst en lopen verder richting uithoek van het plein.

Ik ben als inwoner niet altijd een even groot Amersfoort-fan geweest. Dan moet ik even uitleggen om een achtergrond te scheppen. Ik ben geboren in de hoofdstad van Drenthe, en opgegroeid in Dordrecht. Pa werkte bij het spoor en werd toen ik elf was overgeplaatst naar Amersfoort. Een bewuste keuze, vanwege onder andere de bosrijke omgeving en het ontbreken van de vele grootschalige en vervuilende industrie, die het deel van de Randstad kenmerkt waar wij daarvoor woonden.

Vanaf dat moment ben ik officieel inwoner van Amersfoort geweest. Ik heb echter een tijdlang twee woonplaatsen gehad, waarbij ik heen en weer pendelde. Het grootste deel van de week, inclusief mijn vrije weekend, bivakkeerde ik in Nijmegen, en slechts betrekkelijk korte tijd was ik in die dagen in Amersfoort. Rond die tijd begon ik Amersfoort soms te zien als voor mij wat al te provinciaal. Ik weet niet of Nijmegen nou werkelijk wel zoveel beter is in dat opzicht, maar zoals ik het toen zag was het dat wel.

Toen ik ondertussen weer zo goed als al mijn tijd in Amersfoort doorbracht, werd het er niet beter op. Waar ik vooral tegenaan hikte was dat de groei van de stad, die natuurlijk immens geweest is, soms pretenties opwekte die het in mijn ogen provinciale plaatsje helemaal niet waar kon maken. Wat bij mij daarbij vooral werkte als de spreekwoordelijke rode lap op een stier, waren dingen die Amersfoort wilde importeren, om maar vooral haar aanzien voor bewoners en buitenwacht te verbeteren.

Een voorbeeld wat dat betreft was een periode, ergens jaren negentig dat je een wethouder hoorde roepen 'Amersfoort moet het Maastricht worden van het noorden'. Wat mij daarbij stak, was dat je zag dat allerlei dingen ook daadwerkelijk gekopieerd werden. In die tijd werd het na een bezoek van de betreffende wethouder aan de Limburgse hoofdstad bijvoorbeeld voor terrashouders in de binnenstad verplicht om alleen nog maar rieten stoelen buiten te plaatsen. Inderdaad zijn de Amersfoortse terrassen er daardoor erg veel mooier op geworden, maar wat mij misnoegde was dat er door de wethouder vrij dwingend bij gezegd werd dat dit de stoelen moesten zijn die je op de meeste terrassen op het Vrijthof aantrof. Overigens schreef een tijdschrift van middenstandondernemers in dezelfde periode dat Amersfoort in hun visie het Amsterdam van het midden zou moeten worden.

Voor mij geldt voor een stad eigenlijk hetzelfde als vaak voor mensen geldt: Amersfoort moet bij al die verandering toch vooral zichzelf blijven!

Bovenstaande tekst is een artikel op de website Eemland Centraal.

590. Dorps

8 juni 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Vanochtend moest ik in het mooie Diemen Zuid zijn. Ja, van dat liedje van Lange Frans en zijn kleinere werkgever B. Ik kom er af en toe. En misschien binnenkort wel vaker. Ik ben er vanaf het treinstation slechts op een paar ongezellige plaatsen geweest. En op een paar gezellige.

Telkens wanneer ik er in de stationsrestauratie zit bedenk ik mij dat helemaal niets wijst op de nabijheid van de grote stad. Het is een intrigerend feit. Waarom is dat Diemen Zuid dat ik dus ken, zo vreselijk dorps? De stationsrestauratie draait er vast helemaal niet goed. Hoewel, hij zit er na jaren dus nog steeds. Maar nooit als ik er was, zaten er behalve mijzelf nog meer dan twee andere mensen.

Het enige aanwezige personeelslid, van duidelijk Surinaamse of van Antilliaanse afkomst, maakte toen ik er vanochtend aan een slappe cappuccino zat het shoarma-apparaat schoon. Maar het ruikt er in de tussentijd vooral naar ouderwetse Hollandse pot.

Het ging vanochtend grondig mis met mijn treinverbinding. Hoewel het dus goed uitpakte. De reisplanner van NS gaf gisteravond laat een prachtige computerfoutmelding. Iets van 'no response, servlet (0,0,12, ' of zoiets. Een onaffe boodschap in ieder geval. Dat kwam tot de morgenstond ongetwijfeld niet meer goed, vandaar dat ik 9292ov.nl probeerde. Met mijn slaperige kop had ik vanochtend vroeg dus niet goed op de uitdraai gekeken, en zo kwam ik er voor de tweede keer binnen twee weken achter dat ik dus in de verkeerde trein terechtgekomen was. Ik had op intuïtie de verbinding genomen die ik kende, en niet die het papier beval.

Tot mijn stomme verbazing sloot de trein op de plek waar ik moest overstappen naadloos aan. Net als veel medepassagiers, die hier kennelijk op gerekend hadden stapte ik in de gereedstaande trein naar mijn eindbestemming. Ik was aldus een kwartier eerder, en niet - waar ik op gerekend had - een kwartier later dan gepland waar ik moest wezen. Ik moet vaker op mijn intuïtie afgaan.

Categorie: life-log - plusminus 329 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

.

.

Frederique bemoedert (en is speelkameraad)

.

Katje Martine (2)

.

.

Onderstaande column van mij staat sinds begin deze week op het Opinieweblog van internetprovider XS4ALL:

Belmenu’s en wachtmuziekjes

Door John Piek, 04 juni 2007

Bedrijven zijn steeds slechter bereikbaar voor hun klanten. Dat geldt in het bijzonder wanneer bedrijven groot zijn, of wanneer ze alleen via internet of per telefoon bereikbaar zijn, zoals telecom-, kabel- en internetbedrijven. Het probleem doet zich in iets mindere mate voor bij bijvoorbeeld postorderbedrijven. Waar het allemaal toe kan leiden zie je in consumentenprogramma’s. Het programma Kassa van de VARA heeft bijvoorbeeld een klachten-top 3, waar steevast bedrijven staan vanwege de moeite die klanten hebben om iets te bereiken wanneer er wat misgaat.

Ondanks de vaak honderden of duizenden klachten die zo’n programma ontvangt, betreft het natuurlijk maar een kleine minderheid van de klanten waar het op zo’n grondige manier misgaat. Niettemin: het zal je maar overkomen!

De oorzaken zijn vaak makkelijk aan te wijzen, en vanuit zo’n bedrijf ook heel plausibel te verklaren. Een bedrijf heeft een nieuw product op de markt gebracht, dat nog nét niet voldoende de tekentafel is ontgroeid. En in een ander geval zijn de oorzaken juist te vinden in het grote succes van het product of de dienst. De vraag is heel veel groter dan het bedrijf zich dus had voorgesteld, en daardoor is niet voldoende personeel opgeleid en aangenomen, een voldongen feit dat vanwege de duur van het opleidingstraject vaak ook niet 1-2-3 is op te lossen. Het probleem is zeker niet nieuw. Bij de invoering van ISDN, een tiental jaren geleden traden soortgelijke problemen op, zij het dat de schaal wel iets kleiner was dan nu.

Wat tegenwoordig ook verschilt van de situatie van een paar jaar geleden is dat de bereikbaarheid van bedrijven slechter lijkt dan het ooit was. Klanten ontevreden, en terecht, want bedrijven verschuilen zich achter meterslange belmenu’s en wachtmuziekjes, op telefoonlijnen waar regelmatig ook nog pijnlijk veel voor moet worden betaald. En als je dan eindelijk eens iemand aan de lijn hebt, blijkt die persoon nergens verantwoordelijkheid voor te willen of te durven nemen. Je wordt doorverbonden naar iemand die de zaak klaarblijkelijk beter zou weten, maar die nadat je deze eenmaal aan de lijn hebt niet alleen van jouw zaak niets blijkt te weten, maar die ook nog op de verkeerde afdeling blijkt te zitten. En zo begint het hele proces dan weer van voren af aan.

Door mijn werk als journalist spreek ik weleens met mensen aan de andere kant van de lijn. Ook daar bestaat flinke ontevredenheid over de ontwikkelingen. Een leidinggevende over een helpdeskafdeling snapte off-the-record wel waarom de afstand tot de klant zo is vergroot: “Wat je ziet is dat klanten tegenwoordig ook steeds mondiger worden. Veel mensen hebben een rechtsbijstandverzekering, en al snel wordt met juridische stappen gedreigd. Regelmatig krijgen wij dan ook met rechtszaken te maken. Dat is echt iets van de laatste jaren. Sommige medewerkers zetten nog wel degelijk die stap extra voor een klant. Zo iemand loopt daarbij echter wel een risico: als iets misgaat zullen sommige klanten direct klaarstaan met een advocaat, en dat kan vervelende gevolgen hebben voor zo iemand. Door dat besef zijn mensen ook steeds minder vaak bereid om zich extra voor iemand in te zetten. Als zijn leidinggevende hem tenminste al niet te verstaan heeft gegeven dat dat dus gewoon niet mag.”

Bij een andere gelegenheid verzuchtte een helpdeskmedewerker eens tegen mij: “Mensen denken tegenwoordig over hun breedbandverbinding net als over stromend water. Het is een eerste levensbehoefte geworden, en als die uitvalt schreeuwen ze moord en brand.”

De toenemende barrières tussen klant en leverancier blijken erg lastig om te slechten. Wanneer beide zijden iets zouden afspreken, bijvoorbeeld in de vorm van ‘ik ben best bereid om te garanderen die extra stap voor je te zetten, als jij dan maar garandeert om mij niet aan te pakken als dat misgaat’, zullen consumentenorganisaties niet helemaal onterecht roepen dat de klant hiermee zijn rechten verkwanselt. Bovendien levert zo’n oplossing vermoedelijk ook weer extra juridisering op, omdat die afspraak misschien ook wel weer op papier moet worden vastgelegd.

Het lijkt dan ook waarschijnlijk dat de wapenwedloop nog wel even door zal gaan. Misschien wel totdat een en ander het economisch verkeer teveel begint te belemmeren, of dat met name klanten al te vaak de dupe zijn en de overheid om die reden het initiatief tot maatregelen neemt.

Een bijdrage van John Piek

John Piek is freelance schrijvend journalist/fotograaf en vertaler

Eventuele reacties graag via het Opinieweblog van XS4ALL.

foto: Karen

Klik op de afbeelding voor een vergroting.

Klik op de afbeelding voor een vergroting.

Klik op de afbeelding voor een vergroting.

.

.

Katje Martine (1)

.

.