Frederique, maar niet die van mij 29
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 29/3
Klik op de foto voor een
vergroting
Frederique, maar niet die van mij 28
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 27/3
Klik op de foto voor een
vergroting
Deze foto is van gistermiddag.
585. De meisjes van de belspelletjes
585. De meisjes van de belspelletjes
27 maart 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
De afgelopen week was er veel te doen over de
belspelletjes op de commerciële zenders op televisie. De spelletjes zouden
oplichterij zijn en heel even, in een vlaag van eerlijkheid gaf RTL's Fons van
Westerloo dat, althans voor een deel van zijn eigen spelletjes toe. Later werd
dat via een omzichtig persbericht weer ingetrokken, een actie veel politici niet
vreemd.
Nou is het zo dat iedereen met een beetje verstand wel weet dat die spelletjes maar één doel hebben, en dat is niet een koffer vol met geld uitdelen aan de eerste beller. Om die reden richten de spelletjes zich doorgaans ook op het wat minder slimme deel van de bevolking, die de spelletjes bovendien extra aantrekkelijk vinden omdat het ze een mogelijkheid biedt om - althans tijdelijk - te ontsnappen aan een bestaan dat dikwijls vooral uit overleven bestaat, zonder enige financiële ruimte.
Wat me een beetje verbaasde is dat een andere variant van dit soort programma's buiten beschouwing bleef: de reclames voor de dating en voor sexy dames. Het bedrog is hier volgens mij veel makkelijker aan te tonen. De enige reden dat dit aantonen niet gebeurt is hier dat de slachtoffers zich gewoonlijk niet bekend willen maken als iemand die bedrogen is geworden bij zijn poging om seks te hebben met iemand die tien keer zo aantrekkelijk is als hij gewoonlijk krijgen kan, en ook nog half zo oud of jonger. Op die ene ongelooflijk moedige jongen van achter in de twintig na, die in het programma Kassa een paar jaar geleden over zijn ervaringen met een bellijn als deze vertelde. Hij had geSMSt met een meisje dat hem op de foto in de uitzending wel leuk leek. Deze had hem vervolgens op slimme wijze een halfjaar aan het lijntje gehouden. Ze vond hem aan de hand van uitgewisselde foto's net zo leuk als hij haar, alleen telkens wanneer ze afspreken zouden dan kwam er weer iets tussen. Een zieke oma of een onverwachte renovatie van haar huurhuis. Het soort zaken die je bij iemand waar je om geeft niet snel in twijfel trekken zult. Het ergste vond hij niet eens de 600 euro die de hele grap hem had gekost, maar wel het feit dat hij in het verloren halfjaar haar geen enkele belangstelling had getoond voor vrouwen die het wellicht wél serieus met hem hadden gemeend.
Een voormalig medewerker van zo'n datinglijn vertelde in dezelfde uitzending ook nog dat hij verantwoordelijk was voor de SMS-jes van zeker tien van dit soort verzonnen vrouwen. Dat deed hij in ploegendienst samen met enkele andere collega's. De enige opdracht waartoe ze nauwgezet waren geïnstrueerd was om de betaalde conversaties in tijd zo lang als mogelijk te rekken.
Toen ik een paar weken geleden eens niet kon slapen stuitte ik op nog een derde variant van het belspelletjesfenomeen. Een programma dat zich 'In control' noemt. Een huppelig meisje laat allerlei typetjes opdrachten uitvoeren waarvan de kijker door middel van een SMS-je uit telkens twee kan kiezen. Bij de uitleg van het programma kun je bijvoorbeeld kiezen om een meisje in een dun jurkje haar tong te laten uitsteken of een stripact te laten doen. In werkelijkheid is de keuze echter meestal iemand die op zijn of zijn of haar hoofd moet gaan staan, of een dansje doen. Toch komt er ook hier wel degelijk erotiek in voor. Een meisje moet haar lippen stiften, of bevallig pastachoca van haar vingers likken. Leuk om als mannelijke kijker hiervoor te kiezen. Dezelfde dames komen overigens bij de opdrachtjes steeds weer terug, en daarom bestaat tevens de mogelijkheid om ook met deze vrouwen via SMS in contact te komen.
Ik zat me bij het programma af te vragen of het wel live was, zoals het format deed voorkomen, of dat de kunstjes van tevoren waren opgenomen. Het antwoord kwam gisternacht, toen ik door lichte hoofdpijn opnieuw de slaap maar niet kon vatten. Net als een paar weken eerder zag ik ineens een filmpje met de vraag om pastachoca op te likken. Niet alleen de uitkomst van de kijkers die SMSten was dezelfde, maar ik herinnerde me ook dezelfde pasjes van de vorige keer en iets wat bijna misging. Het was een doodordinaire herhaling, waar de mensen niettemin gewoon voor waren uitgenodigd om te bellen! Toen ik nog eens goed keek merkte ik ook nog op dat in het hele programma nergens iets lipsynchroon gezegd werd. Het programma is dus hoogstwaarschijnlijk ook nog eens in een of ander op dit gebied net zo normloos land als het onze aangekocht en naar het Nederlands vertaald.
Categorie: opinie - plusminus 760 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Frederique, maar niet die van mij 27
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 26/3
Klik op de foto voor een
vergroting
Deze foto is van afgelopen middag.
Frederique, maar niet die van mij 26
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 25/3
Klik op de foto voor een
vergroting
Frederique, maar niet die van mij 25
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 21/3
Klik op de foto voor een
vergroting
584. De complicaties van een dubbele nationaliteit - Mini-staatjes (Achtergrond)
Mini-staatjes - Achtergrond
584. De complicaties van een dubbele
nationaliteit
21 maart 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
In het kader van mijn serie
columns over mini-staatjes (zie micro-nation.info) kwam de afgelopen weken nog een interessant
onderwerp in de actualiteit. Veel van de landjes waarover het in mijn serie
columns gaat, geven een eigen paspoort uit. Uit een e-mail-wisseling die ik met
het bureau buitenlandse zakan van het staatje Sealand hierover had, blijkt dat
het paspoort van dat mini-staatje heel moeilijk te verkrijgen is, en dat het
bovendien vrijwel altijd een erg beperkte geldigheidsduur heeft. Bij andere
staatjes ligt dat anders. Vaticaanstad geeft haar paspoort bijvoorbeeld alleen
als tweede paspoort uit, aan mensen die in het landje werkzaam zijn, voor de
duur dat zij daar werken. Dat zijn bijvoorbeeld mensen die in de diplomatie van
het landje werkzaam zijn, maar ook bijvoorbeeld de leden van de Zwitserse Garde,
die het landje en de paus zelf bewaken.
Andere landjes gaan heel wat vrijzinniger met hun paspoortuitgifte om. Hutt River bijvoorbeeld, verkoopt haar paspoorten voor 250 Australische dollars (rond de 150 euro) aan passerende toeristen. Het paspoort van dat landje, dat door tweederde van de landen als geldig reisdocument wordt geaccepteerd, is ook vrij eenvoudig via internet te koop. Dat paspoort is gekoppeld aan de Hutt River-nationaliteit. Gevolg daarvan is dat van de ondertussen 20.000 mensen met deze nationaliteit, er slechts enkele mensen in het landje zelf wonen. De rest is verspreid over de hele wereld. Zo woont de enige politieagent van Hutt River in Zweden. Hij heeft tevens de Zweedse nationaliteit. Wanneer je als bezitter van meerdere paspoorten in een land verblijft, dan geldt voor het land waar je binnenkomt alleen de nationaliteit van het paspoort dat je bij binnenkomst laat zien. Woon je als iemand met zowel een Nederlands als een Belgisch paspoort in Nederland en ga je naar de VS, dan kun je voor binnenkomst dus kiezen of je daar als Nederlander of als Belg wilt rondlopen.
Gevoelskwestie
Behoren tot een nationaliteit is iets merkwaardigs. Het is voor een deel een gevoels-, eigenlijk een identiteitskwestie. Zoiets is vrij lastig in wetgeving te vatten, en om die reden is dat vaak ook niet al te eenduidig omschreven.
Toen ik een week of vijf geleden advocate Britta Böhler in een interview over haar kandidaatschap voor de Eerste Kamer hoorde zeggen dat ze tot haar spijt haar Duitse nationaliteit had moeten opgeven, vroeg ik me ineens af: het was in Nederland toch toegestaan om meerdere nationaliteiten te bezitten?
Een interessante vraag in dat kader is natuurlijk: als dat zo is, breng je door het aannemen van de Hutt River-nationaliteit, heel bewust, of gewoon omdat je het paspoort in een jolige bui als een wat al te duur uitgevallen souvenir van vakantie meebrengt, niet je Nederlanderschap in gevaar? En loop je door zo'n paspoort niet het risico om net als iedere vreemdeling op een gegeven moment uitgezet te worden? Bij Hutt River is het bijvoorbeeld zo dat Australische ingezetenen hun recht op bijvoorbeeld sociale wetgevingen van Australië zelf verspelen, wanneer ze de Hutt River nationaliteit aannemen.
De reden dat ik die vraag onder andere belangrijk vind, is dat ik bij de column over Hutt River vrijmoedig melding maak dat de mogelijkheid om zo'n paspoort aan te vragen gewoon bestaat. Ik wil natuurlijk die mensen die naar aanleiding van wat ik schrijf vrijmoedig zo'n paspoort aanvragen niet in een lastig situatie brengen. Daarnaast is de kwestie natuurlijk uiterst interessant.
Dat die vraag nog niet zo eenvoudig te beantwoorden was, bleek bij een belrondje dat ik kort daarop maakte langs verschillende mensen die daar verstand van zouden moeten hebben. Ik heb gebeld met zelfstandig advocaten, met het ministerie van Buitenlandse Zaken, een advocaat in het vreemdelingenrecht, en een topambtenaar van het ministerie van Justitie, waar ook de IND onder valt.
Hoewel niemand van al die mensen mij een garantie, of harde toezegging kon of wilde geven dat het zo'n vaart niet zou lopen, zijn er toch een paar aanknopingspunten die van belang zijn. Allereerst melde de man van justitie mij, heel relevant, dat wanneer de landjes in kwestie door geen enkel groot land erkend zijn, wat inderdaad zonder uitzondering het geval is, dat het dan wel gek moet gaan om iemand in zo'n geval op grond van zo'n paspoort het inwonerschap te ontzeggen. Niet erkennen betekent hier juridisch: niet bestaan. Daarnaast is het zo, dat mensen die niet de Nederlandse nationaliteit bezitten desondanks wel het recht kunnen hebben om hun hele leven in Nederland te verblijven. Volgens de topambtenaar zou het wel zo'n vaart niet lopen. Toch was ook dit geen keiharde garantie dat je geen problemen krijgen zult.
Drie nationaliteiten
Toen ik dit dossier alweer enigszins afgesloten had - ik wilde er in een later stadium in de columnreeks over mini-staatjes weer op terugkomen - kwam de hele kwestie over de dubbele nationaliteit van de bewindslieden Albayrak, Aboutaleb en staatssecretaris Arib prominent in het nieuws. Voorop stond de vraag: mag iemand in een zo belangrijke positie voor ons allemaal wel een dubbele nationaliteit hebben?
Sommige politici vroegen zich hardop af of we niet sowieso een einde moesten maken aan de mogelijkheid om een dubbele nationaliteit te hebben. Helaas is dat niet mogelijk. In het internationaal verkeer zijn er een aantal situaties denkbaar waarbij iemand een tweede nationaliteit verwerft. Hoe dit gaat verschilt per land, maar je kunt een (nieuwe) nationaliteit bijvoorbeeld verkrijgen door naturalisatie, door afstamming van iemand met een bepaalde nationaliteit (bijv. Japan), door huwelijk met iemand van een bepaalde nationaliteit of door in een bepaald land geboren te zijn, ongeacht je afkomst of de nationaliteit van je ouders (Canada). Wanneer je een nieuwe nationaliteit verwerft, vervalt lang niet altijd je oude nationaliteit, en soms, zoals in het geval van bijvoorbeeld Argentinië en Marokko kan dit ook niet op verzoek van de persoon in kwestie. Overigens kun je ook drie nationaliteiten bezitten, bijvoorbeeld bij een kind van een Nederlandse vader en een Japanse moeder, die in Canada geboren wordt. Daarnaast was het tussen 1 januari 1992 en 1 oktober 1997 in Nederland mogelijk om bij naturalisatie tot het Nederlanderschap je oorspronkelijke nationaliteit te behouden, waar ook op grote schaal gebruik van gemaakt is.
Veel mensen voelden zich door de discussie rond de de tweede nationaliteit in discrediet gebracht. Dat ging niet alleen om mensen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond. Ik hoorde op de radio ook iemand vertellen die zelf met een Zuid-Amerikaanse getrouwd was. Hoe zat het dan met haar loyaliteit, zo was ineens door bepaalde mensen uit haar omgeving aan haar gevraagd. Pikant detail is ook dat België, waar een dubbele nationaliteit voor de meeste burgers op dit moment behalve volgens internationaal recht niet mogelijk is, juist wordt nagedacht om dit dubbele burgerschap voor Belgen mogelijk te maken. Hierbij wordt dan vooral gedacht aan de kinderen van Belgische emigranten die in bijvoorbeeld de VS zijn gaan wonen. Door die kinderen ook Belgische nationaliteit te laten behouden, zouden zij hun band met het moederland niet verliezen. Van het terugdraaien van de dubbele nationaliteit zal in Nederland niet zo snel sprake zijn. Omdat dit zoals boven omschreven is door internationale sterk wordt bemoeilijkt. Bovendien moet je tegenwoordig bij het tot Nederlander naturaliseren al je oude nationaliteit (indien mogelijk) opgeven. De discussie hierover werd dan ook vooral gevoerd 'voor de bühne', en in het licht van de provinciale verkiezingen van dat moment.
Ten slotte...
Om op de risico's van de mini-staatjes terug te komen: ik ben geen jurist, maar ik heb wel een klein beetje van de juridische pap gegeten. Op dit moment denk ik dat je met een nationaliteit van Hutt River, van Seborga of van Sealand naast je Nederlanderschap niet heel veel kans loopt op problemen. Niettemin zou ik het mensen geloof ik toch afraden om het te doen. Je zou maar tegen een overijverige diender aanlopen, of een al te precieze IND-ambtenaar. Op zijn minst kom je in zo'n geval te zitten met een flinke kostenpost aan juridische procedures. En je weet natuurlijk ook nooit wat er in de toekomst op dit gebied misschien nog voor bizarre regels aankomen. Allemaal moeilijkheden die je voor zoiets niet-serieus als een kleine-landjes-paspoort vermoedelijk niet over hebt.
|
Nederlander in vreemdelingenbewaring
Een Amsterdamse activist van de actiegroep squat.net weigerde in januari van
dit jaar, toen hij zich voor de rechter moest verantwoorden voor een zogenaamde
sabotageactie, om zijn identiteit bekend te maken. Iets wat in deze
actie-kringen vaker gangbaar is. Hij werd vervolgens door de rechter anoniem
veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangisstraf van vijf weken, die hij
inmiddels uitgezeten heeft. Nadat dit gebeurd was, werd hij overgeplaatst naar
de vreemdelingengevangenis op Kamp Zeist, waar het regime veel soberder is dan
in de 'echte' gevangenis (per cel zitten er bijvoorbeeld vier tot zes
gevangenen), en bovendien is er geen einddatum aan de tijd dat je hier
opgesloten zit. De betreffende persoon zit daar nu vier weken, en als hij erin
volhardt zijn identiteit niet bekend te maken zal hij daar wellicht tot aan zijn
dood tussen de uitgeprocedeerde asielzoekers zijn dagen moeten slijten. |
Categorie: mini-staatjes - plusminus 1522 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 20/3
Klik op de foto voor een
vergroting
583. De republiek Minerva - Mini-staatjes 14
Mini-staatjes 14
583. De republiek Minerva (het prinsdom
Minerva)
19 maart 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Nieuwe mini-staatjes-column
In 1971 vertrokken meerdere vrachtschepen met zand
vanuit Australië naar een koraalrif in de Stille Oceaan. Het Minerva Rif was een
rif dat slechts een paar keer per jaar bij laag water droogviel. Met behulp van
het zand werd het rif opgehoogd, zodat er een tweetal eilanden ontstonden, en er
werd een kleine mast met een vlag geplaatst. Vervolgens werd in januari 1972 per
brief de onafhankelijkheidsverklaring van het nieuwe landje aan de omliggende
landen verstuurd. Morris C. Davis werd in februari van dat jaar verkozen tot
president van de nieuwe Republiek Minerva. Bij de oprichting van het landje werd
ook meteen de nationale munt van het eilandstaatje geïntroduceerd: de Minerva
dollar.
Bedenker van het project is ene Michael Oliver, een steenrijke
projectontwikkelaar en politiek activist uit Las Vegas, aanhanger van de
libertarische stroming. Libertarisme is een oorspronkelijk anarchistische
stroming, die zich in later jaren vooral op een kapitalistische manier
ontwikkelde. De stroming is later opgesplitst in het libertarisme en het
libertarisch socialisme, waarbij die laatste zich juist weer afzet tegen het
kapitalistische libertarisme. Libertarisme is een geweldloze stroming, die niets
moet hebben van een overheid. De absolute vrijheid die de stroming nastreeft
eindigt net als bij veel andere stromingen, waar die vrijheid de vrijheid van
anderen zou bedreigen.
Oliver is overigens een interessante figuur voor deze serie artikelen, omdat hij meerdere malen geprobeerd heeft om op verschillende plekken op de wereld nieuwe landen te stichten, bijvoorbeeld op het eiland Abaco, onderdeel van de Bahama's en in het eilandstaatje Vanuatu, niet zo heel ver van Minerva zelf.
Foto uit 1930 van de koninklijke familie van Tonga.
Linksboven
Siaosi Taufa'ahau Tupoulahi de latere koning Taufa'ahau
Tupou
IV. (foto: public domain)
De plannen voor het eilandstaatje waren overigens groots: naar verluid is er van tevoren een consortium van investeerders opgezet met vestigingen in New York en Londen, en zo kon Oliver over honderden miljoenen US dollars beschikken om zijn plannen te verwezenlijken. De bedoeling van de nieuw te vormen libertarische staat was dat de inwoners van de eilanden zouden kunnen leven van lichte industrie, visserij en commerciële activiteiten. Vanwege de mooie ligging en het klimaat ligt daarnaast toerisme als een bron van inkomsten voor de hand. Het plan was dat meerdere eilanden van het landje huisvesting zou gaan bieden aan enige tienduizenden inwoners.
Traditonele visgronden
De omliggende landen Australië, Fiji, Cook Islands, Nauru, Nieuw-Zeeland, Nauru, Tonga en West-Samoa waren om het zwak uit te drukken allesbehalve blij met de komst het nieuwe landje in hun regio. Er werd op 24 februari 1972 een conferentie belegd, en op die conferentie claimde Tonga het gebied van het Minerva Rif, een regio waar traditioneel veel door de inwoners van Tonga wordt gevist. Op 15 juni 1972 werd die claim gevolgd door de publicatie van de proclamatie namens koning Taufa'ahau Tupou IV van Tonga. In deze proclamatie wordt geconstateerd dat er eilanden zijn gevormd op het rif waarvan iedereen vindt dat dit tot Tonga behoort. En verder worden de eilanden met een 12 mijls territoriale zone geclaimd als behorend tot het koninkrijk Tonga.
Om de claim kracht bij te zetten werd een expeditie uitgestuurd. Over deze expeditie doen verschillende verhalen de ronde, onder andere dat het de licht zwaarlijvige koning zelf was die de tocht van 270 zeemijlen (ruim 450 km) in smalle kano's aanvoerde. Hoe het ook zij, bij de expeditie werd de vlag van Minerva op de eilanden neergehaald, waarop het atol door Tonga werd geannexeerd. Deze annexatie werd enkele maanden later door het South Pacific Forum erkend.
Wat vervolgens gebeurde was dat president Davis door Oliver werd ontslagen, waarna niet meer duidelijk was wat de status van het project was, en er lange tijd niets meer van werd vernomen. In de tussentijd was het ministaatje wel onderwerp voor prikkeling van de fantasie, in verschillende romans kwam het utopische landje voor.
Hernieuwde bezetting
Minerva bestaat uit twee koraalriffen, Cardea (3,5 mijl in diameter) en Aurora (3 mijl), liggend op een vulkanisch platform in de oceaan. Daarop bevinden zich twee eilanden, met op één van de eilanden de 'hoofdstad' Port Victoria. Op de riffen staan diverse metalen constructies, onder andere nog uit de Tweede Wereldoorlog. Op het zand van beide eilanden is enige lage begroeiing, en er groeien enkele bomen. De beide eilanden liggen zo'n 270 mijl ten zuidwesten van Tonga min of meer onder de Fiji-eilanden.
In 1982 probeerde een groep Amerikanen, aangevoerd door dezelfde (president) Morris Davis de eilanden opnieuw te bezetten. Deze groep werd echter al na drie weken weer door militairen van Tonga van de eilanden verdreven.
De website van Prins Calvin en het huidige prinsdom Minerva
In de jaren daarop gebeurde er eerst een tijdlang niets, maar in de afgelopen jaren zijn er verschillende initiatieven geweest om het landje Minerva nieuw leven in te blazen. Eén ervan, een Amerikaans staatsburger uit South-Carolina die zichzelf Prins Calvin noemt, stichtte de staat Minerva in oktober 2003 opnieuw, maar dan als prinsdom. Het lijkt zelfs of deze prins diplomatieke erkenning heeft gekregen van een vertegenwoordiger van Taiwan, een land dat zelf in recente jaren iedere erkenning die het krijgt een warm onthaal geeft, omdat het door China wordt beschouwd als afvallige provincie die nog steeds officieel deel uitmaakt van dat land. Daarnaast is er een groep die zegt de oude republiek Minverva te willen voortzetten.
Verder heeft Fiji in november 2005 een tegenclaim neergelegd, waarin zij het gebied van Minerva als hun grondgebied beschouwen. Tonga herclaimde daarop het grondgebied terwijl de groep rond prins Calvin zegt zelf ook zegt een dergelijke claim te hebben ingediend. (bronvermelding: Wikipedia, diverse lemma's, diverse talen. Diverse bronnen.
http://www.minervanet.org/
http://www.imperial-collection.net/minerva.html
|
Status: onduidelijk |
Categorie: mini-staatjes - plusminus 930 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Frederique, maar niet die van mij 23
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 17/3
Frederique, maar niet die van mij 22
Foto:
Nicolette
Dagelijkse foto 16/3
Frederique, maar niet die van mij 21
Foto:
Nicolette
Dagelijkse foto 15/3
Frederique, maar niet die van mij 20
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 14/3
Frederique, maar niet die van mij 19
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 13/2
Dat kan niet...
Het kán natuurlijk niet zo zijn
hier in dit land, dat hier een
volksvertegenwoordiger is,
een fractievoorzitter nog wel,
die wij, komend uit een
grensgemeente, en sprekend
met een bijna-Duitse tongval
nog nooit in het openbaar
afstand hebben horen nemen
van de Duitse grondwet.
Frederique, maar niet die van mij 18
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 12/3
Frederique, maar niet die van mij 17
(Klik op de foto voor een vergroting)
Dagelijkse foto 10/3
Joss Stone
Kleine meisjes worden groot
(N.b.: De clips geven een foutmelding, maar spelen wel gewoon af!)
Frederique, maar niet die van mij 16
(Klik op de foto voor een vergroting)
'Dagelijkse' foto 9/3
Vervelende associaties
Mijn jongste kat Frederique begon van de week enorm over te geven. Een zieke poes is een gevoelig punt bij mij op het moment vanwege vervelende associaties: mijn oh zo dierbare kat Witje ging bijna een jaar geleden twee dagen nadat ze onverwacht ziek werd dood.
Ik heb zelden een kat zo zien kotsen als die arme Frederique-je de afgelopen tientallen uren deed. Mijn ongerustheid was zo groot dat het opruimen daar achteraan eigenlijk vanzelf ging. Op een gegeven moment had ik emmer en dweil gewoon steeds klaarstaan.
Natuurlijk was ik ondanks wat er vorig jaar gebeurd was nuchter. Tenminste, zo hield ik mijzelf dus voor. Katten hebben net als mensen weleens een kou-tje of iets soortgelijks, waardoor ze zich dan een dag of zo niet lekker voelen. Het was vast een hardnekkige haarbal. En dus schakelde ik de middag dat het begon de dierenarts nog maar niet in.
Die avond werd het dus heel veel erger. Het kotsen hield niet op. Ze trok haar neus op voor alles dat maar eetbaar was. En als ik haar dan zo ver kreeg om een enkel brokje naar binnen te krijgen, vermaalde ze dit tot gruis tussen haar tandjes, en liet dat gruis vervolgens gewoon weer uit haar kleine bekje vallen. Eén brokje slikte ze wel door. Dat kwam als geluid uit een echoput korte tijd later weer naar buiten gespoten. Samen met het water dat ze tussendoor gedronken had.
Ongerustheid alom, en tot vier uur 's nachts heb ik met het arme beest op schoot gezeten. Verwarming op 26, want ze had het koud.
De dag erop ging het langzaam beter. Ze was al die tijd gelukkig ook gewoon water blijven drinken. En nu at ze voorzichtig ook weer brokjes. Hoewel ik daarbij niet kon inschatten hoeveel ze er werkelijk van gegeten had: zeker driekwart viel na het kauwen gewoon weer op de grond. Maar een halve dag later herinnerde alleen haar zwakke miauwtje nog aan de ellende, en vandaag lijkt het wel alsof ze alle opgespaarde rottigheid (én eetlust!) van die hele zieke periode er in één klap uit gooit. Rennen met de staart omhoog. Simoon en mij plagen. Jaloers als ik Simoon ook maar enige aandacht schenk. Gelukkig!
Gatver!
En ik wil dus nooit meer leuke vrouwen in de reclame
horen zeggen dat ze niet kunnen poepen. En dat dat dan ineens wel gesmeerd gaat
dankzij Activia. Gatver. Als ik in de supermarkt Activia zie staan dan begin ik
al aan poep te denken...
Frederique, maar niet die van mij 15
(Klik op de foto voor een vergroting)
'Dagelijkse' foto 3/3
581. Pitcairn Island - Mini-staatjes 13
Mini-staatjes
13
581. Pitcairn
Island
2 maart 2007
©2007, copyright:
shorties.nl
Nieuwe mini-staatjes-column
Twintig procent van de bevolking
van Pitcairn is radioamateur
Toen Fletcher Christian op 28 april 1789 de muiterij op de Bounty
leidde, en kapitein William Bligh met een aantal loyale schepelingen overboord
zette, probeerden de achttien muiters, samen met vier aan Bligh loyale mannen
die gedwongen werden de Bounty te helpen varen, zich te vestigen op het eiland
Tubuai. Na drie maanden waarbij de lokale bevolking van het eiland door de
mannen geterrorisserd werd keerden de mannen terug naar Tahiti, waar het schip
onder commando van Bligh ook vandaan was gekomen.
Het overboord zetten van kapitein Bligh
(copyright op afbeelding verlopen)
klik = vergroting
Met acht bemanningsleden, zes mannen
uit Tahiti en elf Tahitiaanse vrouwen van wie er één een baby had, vertrok het
schip weer van Tahiti, in een poging om de Britse Marine (de Bounty was vóór de
muiterij een marineschip) te ontlopen. Volgens het logboek van het schip,
bijgehouden door een van de companen van Christian, werden de Tahitiaanse mannen
eigenlijk gekidnapt in een poging om de vrouwen mee te nemen.
De muiters voeren met hun schip langs de Fiji- en de Cook-
Eilanden. Uit angst dat ze daar ontdekt zouden worden, legden ze daar niet aan.
Uiteindelijk herontdekten ze het op dat moment onbewoonde Pitcairn Eiland, dat
op de marinekaarten die ze hadden onjuist was aangegeven. Daar vestigden de
opvarenden zich, nadat ze op 23 januari 1790 het schip in de baai van het eiland
in brand hadden gestoken. (Het schip zonk en is voor duikers onder water nog
steeds zichtbaar in de Bounty Baai bij het eiland.)
De muiters op
Pitcairn werden ondanks een uitgebreide speurtocht niet gevonden. De muiters die
op Tahiti waren achtergebleven werden daar gearresteerd en op transport naar
Engeland gezet. Tijdens een schipbreuk op dat transport (het schip zocht tevens
naar de muiters die op Pitcairn waren), verdronken vier van hen. De overgebleven
mannen werden in Engeland berecht, waarbij een viertal mannen werd
vrijgesproken, twee kregen gratie en één kreeg door een juridische fout uitstel
van straf en kreeg uiteindelijk ook gratie. Drie muiters werden veroordeeld en
opgehangen.
Ongelukken, moord en
alcoholisme
Pas in 1808, achttien jaar later dus, werden de
bewoners van Pitcairn door een Amerikaans schip aangetroffen. Het was hen niet
goed vergaan, onder andere door alcoholisme: één muiter was door natuurlijke
oorzaak overleden, vijf muiters waren door de Tahitiaanse mannen vermoord, een
Engelsman overleed toen hij dronken ten val kwam, en van de drie overgebleven
muiters werd er een gedood toen hij de andere twee mannen aanviel. Tijdens
vechtpartijen waren ook alle zes Tahitiaanse mannen omgekomen, zodat er nog
slechts één man over was, ene John Adams. Van de elf vrouwen waren er twee
omgekomen bij het verzamelen van eieren op de steile rotsen. Fletcher Christian
kreeg samen met Maimiti een zoon, Thursday October Christian. Toen de muiters in
1808 gevonden werden kreeg ook de overlevende John Adams gratie.
John
Adams en de eerder aan een luchtweginfectie overleden Ned Young hadden troost
gezocht in de scheepsbijbel en zich in plaats van tot de drank tot het
christendom gewend. Lang daarna, in de negentiger jaren van de negentiende eeuw
werd het eiland aangedaan door een missie van de zevendedagsadventisten, waarna
hun eigen vorm van het christelijk geloof plaats maakte voor dit
kerkgenootschap.
In 1838 werd het eiland en de omliggende eilanden bij
het Britse Imperium gevoegd. Tegenwoordig beschouwt de Britse overheid de
eilanden niet meer als kolonie maar behorend tot het Britse overzeese gebied.
Pitcairn wordt dus niet als soevereine staat gezien, en de VN-commissie voor
decolonisatie plaatste het 'landje' op de niet zichzelf regerende
gebiedsdelen.
Barre tocht naar Norfolk
Island
Rond 1855 werd het eiland voor de groeiende bevolking te
klein, en na een verzoek aan de Britse regering kreeg de bevolking het eiland
Norfolk toegewezen, eigenlijk een deportatie-eiland waar tot aan 1847
veroordeelden hun straf uitzaten. De gehele bevolking van 193 personen voer
vervolgens op 3 mei 1856 tijdens een vreselijke tocht naar Norfolk toe, waar het
op 8 juni aankwam. Pitcairn ligt precies midden tussen Australië en Peru,
Norfolk ligt veel dichter bij Australië, tussen Nieuw-Zeeland, Nieuw Caledonië
en Australië in. Een groot deel van de bevolking vestigde er zich in de gebouwen
van de voormalige strafcolonie. Al na 18 maanden hadden 17 Pitcairners er genoeg
van, en keerden terug naar hun eigen eiland. Zij werden vijf jaar later gevolgd
door nog eens 27 bewoners die terugkeerden.
De
ligging van Pitcairn
Het eiland had rond 1937 het grootste aantal inwoners, 233, maar door emigratie, met name naar Nieuw-Zeeland nam dit aantal in de periode daarna snel af. Er wonen nu ongeveer 50 mensen uit negen families op het eiland. Zes van de inwoners zijn als familieleden van de schoolmeester of de dominee niet van Pitcairn zelf afkomstig. Negen van de overblijvende 44 inwoners zijn overigens radioamateurs, wat Pitcairn vermoedelijk tot het gebiedsdeel in de wereld maakt met het hoogste percentage zendamateurs onder de bevolking. (De Pitcairners hebben vijf frequenties waar ze op vaste tijden aanwezig zijn: 14,181 MHz, 14,226,5, en 14,247 in de 20 meterband en 21,325 en 21, 348 op 15 meter).
Een aantal van de huidige inwoners
van
Pitcairn (foto: public domein)
klik = vergroting
Een belangrijk deel van de economie
op het eiland bestaat uit de ruilhandel van zelfverbouwde producten. Daarnaast
wordt op bescheiden schaal enig geld verdiend met visserij, landbouw en
handwerksproducten, waarbij de ruilhandel ook een belangrijke rol speelt. De
belangrijkste bron van inkomsten vormt de filatelie doordat het eiland eigen
postzegels uitgeeft. Daarnaast is honing een belangrijk exportartikel, net als
de al genoemde handwerksproducten die meest naar passerende schepen gaan
(vrijwel alle daarvan komen op de route via het Panama-Kanaal van Nieuw-Zeeland
naar Engeland of andersom bij Pitcairn langs). In 2004 bestond de gehele
werkende bevolking van het eiland uit 15 personen.
Geen eigen
radio- of TV
Pitcairn beschikt niet over een vliegveld, en zelfs
niet over een haven. Er worden 'longboats' gebruikt om mensen van het eiland
naar schepen te brengen en weer terug. De snelste manier (behalve met een
watervliegtuig of vliegboot) om het eiland te bereiken is om naar Tahiti te
vliegen, en vervolgens naar het Frans Polynesische Mangareva. Vandaar gaat er
iedere paar maanden een boot die er dertig uur over doet naar het eiland. Verder
gaan er om de zoveel tijd op onregelmatige basis vrachtboten vanuit
Nieuw-Zeeland, die er in totaal zeven dagen over doen. Op het eiland zijn enkele
auto's die het in het ruwe terrein erg zwaar hebben, en er is 6,4 km verharde
weg.
Pitcairn heeft geen radio- of TV-stations. Satellietontvangst van
buitenlandse free-to-air-stations is wel mogelijk, maar er worden ook veel
videorecorders gebruikt. Ter vervanging van een radiostation worden
marifoonporto's gebruikt om nieuwtjes uit te wisselen tussen de verschillende
delen van het eiland. Het eiland heeft geen telefoonnet, maar meerdere mensen
beschikken over een satelliettelefoon. Voor lokale gesprekken op het eiland en
met schepen worden gewoonlijk VHF-mobilofoonverbindingen gebruikt. Het eiland
heeft één door de overheid betaalde internetaansluiting, die door het hele
eiland wordt doorgelust naar alle huizen.
|
Seksueel misbruik |
Aanrader: de site van de bewoners van pitcairn met veel info en foto's: http://www.lareau.org/pitc.html
| Pitcairn
Island Status: Afmetingen/oppervlakte: Aantal inwoners: Eigen paspoort/postzegels Eigen valuta/kentekens Officiële taal Onafhankelijkheidsbeweging: Officiële website: Internet-TLD: Radioamateur-prefix: |
Zo goed als zeker Brits overzees territorium 5 km2, alle vier eilanden samen 50 Brits paspoort/ja ja/? Engels Nee http://pitcairn.pn/ .pn VP6 |
N.b. ter vergelijking: Texel is
170 km2 groot, San Marino is 61 km2,
Monaco is 1,95
km2, Vaticaanstad 0,44 km2, Sealand 550 m2
(géén km2), Andorra is 468 km2,
en Luxemburg 2586,4 km2
| Frequenties en tijden dat de Pitcairners op de amateurbanden te vinden zijn: |
| Between 3:30 and 5:00 PM PST (2330 to 0100 UTC) on Tuesdays, you can talk to Tom Christian (VP6TC) on Pitcairn Island at 21.348 MHz, or 14.181 MHz if reception is poor on the primary frequency. |
| At 9:00 AM PST (1700 UTC) on Fridays, you can talk to Tom Christian (VP6TC) at 21.348 MHz. |
| At 9:00 AM PST (1700 UTC) on Wednesdays, you can talk to Betty Christian (VP6YL) at 21.325 Mhz. |
| Between 3:00 and 4:00 PM PST (2200 to 2300 UTC) most days of the week, you can talk to Dave Brown (VP6DB) who frequents a net on 14.226.5 MHz and 14.247 MHz. |
| Other Pitcairn Ham Radio Amateurs are: Meralda Warren (VP6MW); Jay Warren (VP6JC); Terry Young (VP6TY); Dennis Christian (VP6DR); Clarice Brown Oates (VP6CB); Michael Warren (VP6AZ); Irma Christian (VP6ID); and The Club Station (VP6PAC). |
| Bronvermelding overzicht: Pitcairn Island Web Site The home of the descendants of the Bounty Mutineers. |
De
Pitcairn Islands, en Pitcairn Island uitvergroot.
Alleen Pitcairn Island zelf
is bewoond.
(bronvermelding:CIA's World Factbook, public domain)
Bronvermelding: Meerdere bronnen, waaronder vrij prominent Wikipedia (EN) en de website van de inwoners van Pitcairn.
Binnenkort: een nieuwe geheel deze serie over mini-staatjes gewijde website op www.micro-nation.info
Categorie: mini-staatjes - plusminus 1847 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.