Dagelijkse foto 31/12
'Dagelijkse' foto 29/12
Glühwein en warme chocolademelk (video)
Dagelijkse foto 26/12
574. Vrede
Column 574
26 december 2006
©2006, copyright: shorties.nl
Nieuwe column
Volkskrant Magazine heeft deze kerstdagen een special over ruzie. Erg toepasselijk, zo met het feest van vrede... Maar niet heus. Maar toch is het erg boeiende leesstof deze materie.
Het leidt tot enig soulsearching, en dat kan natuurlijk nooit kwaad. Hoe sta ik daar zelf eigenlijk in? Ken ik langlopende vetes? Ik ben kampioen in verdringen, dus als die er in het verleden geweest zijn, ben ik ze misschien pragmatischerwijs wel vergeten...
Het is niet makkelijk om een conflict met mij te krijgen. Hoewel ik heel standvastig ben, om niet te zeggen soms wat rigide, ben ik tegelijkertijd een diplomaat van formaat. Hoe ik het voor elkaar krijg weet ik niet, maar vaak realiseer ik me pas achteraf hoe gewiekst ik mijn gelijk heb gekregen. Niet alleen dat; het is doorgaans ook nog tot ieders tevredenheid. Hoe vaak heb ik mijn overtuigingskracht wat dat betreft niet onderschat...
Toch weet ik niet of het een goede eigenschap is. Vaak ben ik achteraf vervuld van schuldgevoel, en heb ik het idee dat ik mijn zin koste wat kost heb doorgedreven. Zouden de mensen die nu zo tevreden zijn met de uitkomst, dat op wat langere termijn nog steeds zijn? Bovendien slaat de twijfel toe: was het wel omdat ik het zelf graag op deze manier wilde? Of was het alleen maar geldingsdrang, dat ik mijn zin zo probeer te krijgen? Ja ja, die overtuigingskracht komt voor een deel ook voort uit onzekerheid.
Een ander iets is dat vrouwen vaak van tegenspraak houden. Dat is mannelijk. Maar in relaties houd ik zelf meer van de lieve vrede. Dat staat gepassioneerdheid heus niet in de weg. Niettemin heb ik juist een voorkeur voor vrouwen, die het conflict bepaald niet schuwen. Dat heeft al tot vele varianten van gedrag geleid. De één sloot zich als ik er niet op inging voor me af. De ander zocht juist mijn grenzen op. Ja, en die grenzen vind je echt niet, want ook dan ben ik reuze dwars en wil ik mijn gelijk. En daarnaast is enige manipulatie ook mij niet vreemd. Allemaal niet zo'n gezonde situatie. OK met de jaren komt het inzicht, maar waarom duurt dat nou toch zo verduveld lang? Maar ja, ik houd nu eenmaal niet van schepen achter me verbranden. Ik laat gewoon liever ergens langzaam de lucht uit lopen dan het met een knal kapot te maken. Wellicht ga ik me nog eens realiseren dat dat misschien op het moment zélf wel minder energie kost, maar dat je aan zo'n slepend einde door de onzekerheid en het geprakkiseer vermoedelijk in totaal wel veel meer tijd kwijt bent. En bovendien: een knetterende ruzie lucht vaak ongelooflijk op. En binnen een relatie is het goedmaken zo leuk...
Categorie: bespiegeling - plusminus 453 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 25/12
24 Dec '06
Zoals ik regelmatig doe ben ik weer aan het sleutelen met mijn webcam-pagina. Dit keer heb ik het aantal pagina's uitgebreid omdat ik wat webruimte over had. Hierdoor blijven de fotootjes veel langer staan. Ik heb er nog geen goede oplossing voor dat de nieuwste foto vrijwel altijd niet vooraan staat. En dus nu ook nog vaak niet eens op de eerste pagina... 
zie eventueel:
www.shorties.nl/webcam
Dagelijkse foto 23/12
Dagelijkse foto
573. Vragenrubriek.nl
Populair wetenschappelijke website over radioamateurs
573. Vragenrubriek.nl
23 december 2006
©2006, copyright: shorties.nl
(n.b. deze column is geschreven voor een beperkte doelgroep)
Begin 2006 ben ik een website voor radioamateurs begonnen. Bouke Zwerver (zelf ook radioamateur) van wiens hand ik regelmatig artikelen op deze website plaats, heeft mij gevraagd om eens op te schrijven waarom ik die website begonnen ben. Daar geef ik graag gehoor aan.
Tussen 1992 en 2003 ben ik redacteur, en later ook mede-eindredacteur geweest van het blad RAM. RAM was het eerste blad waar ik voor de artikelen die ik publiceerde ook betaald kreeg. Doordat RAM het blad is waar ik in feite dus als journalist begonnen ben, is dat blad mij altijd zeer dierbaar geweest. Sindsdien heb ik voor behoorlijk wat bladen geschreven, en sinds 2001 ben ik het grootste deel van mijn tijd werkzaam als freelance journalist. Toen RAM ondanks verschillende reddingspogingen in 2003 ophield te bestaan ging mij dat dan ook zeer aan het hart.
Enige tijd later, in januari of februari 2006 was ik in gesprek met een mede-amateur (PD0ZX) toen ineens het idee opkwam om mijn oude artikelen op een website te plaatsen. Oude jaargangen van het blad RAM worden op hobbymarkten immers nog regelmatig verkocht, en via zo'n website heeft ook een nieuwe generatie amateurs gemakkelijk toegang tot in ieder geval een deel van de artikelen die daarin gestaan hebben. Bovendien heb ik zelf voor veel meer bladen artikelen geschreven over onderwerpen die ook radioamateurs leuk vinden, en die kon ik ook gebruiken. Eigenlijk was ik zo enthousiast over het idee dat ik meteen aan het werk ben gegaan. Voor de aardigheid heb ik als domeinnaam mijn roepnaam (PA0ETE.nl) aangevraagd, en zo heb ik in eerste instantie de site in de lucht gebracht. Als een soort van 'werknaam' gebruikte ik toen de naam Entrepot, een soort opslagplek (van de douane). De artikelen die ik wilde plaatsen hebben na het verscheiden van RAM natuurlijk ook een tijdje 'in opslag' gelegen.
Géén kopie
De site moest absoluut geen internetkopie van RAM worden, en ik geloof dat dat ook wel gelukt is. Vanaf het begin stond de gedachte steeds voorop dat de site zich zou moeten richten op mogelijke nieuwe geïnteresseerden in onze hobby. Voor hen zijn Electron en CQ-PA misschien toch wat minder makkelijk beschikbaar, omdat deze mensen gewoon nog geen lid zijn van de verenigingen en misschien geen andere radioamateurs kennen. Bovendien richten die bladen zich toch in eerste instantie op mensen die al radioamateur zijn.
Vrij kort na het begin van de site heb ik aan een aantal van mijn vroegere mede-redacteuren van RAM gevraagd of ik ook hun artikelen op mijn site zou mogen plaatsen. Ik heb me daarbij geconcentreerd op mensen die iets met zelfbouw 'hebben', omdat mijn hart het meest daarnaar uitgaat. Die gingen daar zonder uitzondering mee akkoord.
In eerste instantie was er ook nog het plan om een Engelse variant van de site te maken. Daarmee is ook al een begin gemaakt, alleen bleek dat gewoonweg té arbeidsintensief, zodat dat plan nog steeds niet uit de kinderschoenen is en het waarschijnlijk ook niet op korte termijn zover zal komen.
Filosofie
De website wordt nog continu ontwikkeld om meer aantrekkelijk te worden voor mensen die misschien nog niet met radioamateurisme in aanraking zijn gekomen. Er moeten daar nog wel een paar stappen worden gezet, maar er is al wel een soort filosofie uitgewerkt. Als eerste is begin oktober de naam van de site veranderd in Vragenrubriek.nl. Die domeinnaam had ik door een eerder project al in mijn bezit, maar het woord 'vragen' sluit ook mooi aan bij de vragen die nieuwe mensen misschien hebben, en doordat de site nu niet meer aan mijn call verbonden is, wordt hij niet meer makkelijk aangezien voor een persoonlijke site, wat het niet is.
Wat die filosofie betreft: ik denk dat de zendhobby vooral kampt met een imagoprobleem. Dat maakt de hobby voor nieuwkomers en vooral jonge nieuwkomers minder interessant, en het werkt ook drempelverhogend. Natuurlijk zijn er problemen met de belangstelling, in de vorm van een algemene teruglopende interesse in techniek, en de komst van internet en mobiele telefonie. Maar aan de andere kant is die interesse, met name bij mensen onder de 25 er wel voor zenders als Discovery, National Geographic Channel en voor bladen als Quest, triv' en noem ze maar op. Het is gek dat zulke populair-wetenschappelijke uitingsvormen het zo goed doen, terwijl een populair-wetenschappelijke hobby als het radioamateurisme tegelijkertijd zo achterblijft. Bij zendamateurs denken veel buitenstaanders tegenwoordig toch aan een groep 'met bakjes en zo', met een beetje een stoffig imago. En naarmate de populatie amateurs ouder raakt, wordt dat probleem alleen maar groter.
Korte aandachtsspanne
Wij, als radioamateurs, zouden veel meer moeten inspelen op zaken in onze hobby waar de jeugd wel in geïnteresseerd is. Wat vooral opvalt is de korte aandachtsspanne van de meeste mensen tegenwoordig. De interesse is er wel, maar vooral vrij kort, en met name voor de in het oog springende zaken. Om die reden zouden we misschien veel meer op zaken moeten inspelen die nieuwe mensen kunnen laten participeren, ook zonder dat ze direct zendexamen moeten doen. Hierbij zou je kunnen denken aan PMR (experimenteren met gateways), LPD, vossenjachten, WiFi, maar wellicht zelfs ook 27 MHz. Gek genoeg blijkt morsetelegrafie veel 'buitenstaanders' erg aan te spreken. Wellicht doordat het een soort van geheimtaal is, of misschien door historische films. En een fraaie seinsleutel is voor een aantal mensen natuurlijk ook gewoon leuk om te hebben. Geen echte beginnersonderwerpen, maar wat nieuwkomers en buitenstaanders ook erg aanspreekt zijn onderwerpen als de rol van radioamateurs bij rampen, dat je als amateur soms met astronauten kunt praten, en het feit dat radioamateurs eigen satellieten in de ruimte hebben die door radioamateurs gratis kunnen worden gebruikt.
De website zal in de toekomst nog flink moeten veranderen wil deze tegemoet komen aan alles wat hierboven genoemd is. Het is de bedoeling om in het komende jaar wat dat betreft in ieder geval een flink eind in de goede richting te komen.
URL: www.vragenrubriek.nl
Categorie: tijdschriftartikelen - plusminus 992 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 21/12
572, Een goed doel (2)
Column 572
22 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Ik ga onverwacht nog even door over het onderwerp van mijn column van aan het begin van deze week. De dingen zitten vaak anders in elkaar dan je denkt.
Onlangs werd bekend dat een echtpaar de Postcode Loterij wil aanklagen voor het leed dat hen is aangedaan doordat hun buren wonnen, en zij niet. Ik dacht toen ik het hoorde: 'Die denken er in hun jaloezie natuurlijk alsnog een slaatje uit te slaan.' Zo'n bericht zit zoals zo vaak echter veel genuanceerder in elkaar, wanneer je wat meer achtergronden weet.
In het radioprogramma De Ochtenden van vandaag was hoogleraar psychologie Marcel Zeelenberg (ik hoop dat ik zijn naam goed schrijf). Hij doet onderzoek naar de rol die emoties spelen bij het beslissingsproces van mensen, en heeft daarvoor toevallig ook het gedrag van mensen rondom loterijen bestudeerd. Zeelenberg stelt dat de Postcode Loterij een andere loterij is dan andere loterijen. Bij de meeste loterijen kun je wel denken van 'shit, als ik nou ook een lot gekocht had dan had ik misschien ook zo'n prijs gewonnen'. Die kans bestaat natuurlijk inderdaad. Maar bij de Postcode Loterij bestaat echter niet de káns, maar de absolute zékerheid dat wanneer jij ook zo'n lot gekocht had, je die prijs ook zou hebben gewonnen. Een niet onbelangrijk verschil.
Daar komt nog bij dat in de uitzending duidelijk werd dat de Postcode Loterij iemand bij de buren van de winnaars langsstuurt, om te praten, en ze te vertellen dat wanneer ze nou ook maar zo'n lot gekocht hadden, dat ze dan die prijs ook wel gehad zouden hebben. Ik kan me haast niet voorstellen dat ze het er zo bij de verliezers inwrijven, maar wanneer dat zo is, veroorzaakt de loterij vind ik wel degelijk onnodig leed.
Zeelenberg kaart nóg een verschil aan tussen de Postcode Loterij en andere loterijen. Uit zijn onderzoek bleek namelijk dat mensen bij de meeste loterijen vooral als motivatie aangeven, dat ze het spelletje en de spanning zo leuk vinden. Bij de Postcodeloterij is de voornaamste drijfveer bij mensen juist de angst om buiten de boot te vallen doordat buren zouden winnen en zij niet. De meest succesvolle marketingcampagnes zijn, zoals ook hier, vaak gebaseerd op angst (angst voor rimpels, angst voor kwalen, voor ouder worden, en in de jaren vijftig en zestig bij was- en schoonmaakmiddelen vaak de angst om geen goede huisvrouw te zijn).
De zaak van het procederende echtpaar komt nóg meer in een ander licht te staan wanneer je kijkt naar wat zij in hun rechtszaak eisen: zij vinden namelijk dat hen psychisch leed is aangedaan doordat de verhoudingen in hun leefomgeving zo drastisch zijn veranderd. En ze verwijten zichzelf ook dat ze niet aan de loterij hebben meegedaan. Ze hebben om die reden professionele hulp ingeroepen en vinden dat de Postcode Loterij aansprakelijk is voor de financiële kant daarvan. Daar gaat de rechtszaak over.
Dat klinkt ineens een heel stuk redelijker, vooral wanneer je je bedenkt dat de Postcode Loterij ook bij de winnaars iemand langs stuurt om ze te helpen het immense geluk dat hen ten deel is gevallen zonder trauma te verwerken.
Overigens stelde Zeelenberg ten slotte nog dat ook de combinatie van liefdadigheid en loterijen vaak een kwalijke rol speelt. Bij mensen voor wie het niet verstandig is om te gokken is die liefdadigheid namelijk het alibi om dat toch te doen.
Categorie: life-log - plusminus 553 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
F*ck!
Heb ík dat weer...
Dagelijkse foto 20/12
571, Een goed doel
Column 571
20 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Of ik wat liefdadigheid bij mijn zegels wilde. Ik vond het een rare vraag. Toch werd die mij gesteld toen ik mijn kerstzegels kocht. Of ik gewone zegels wilde, of die voor een goed doel?
Ja je staat in de rij, en na 25 minuten lang wachten ben je eindelijk aan de beurt. En terwijl achter je nog zeker 25 minuten aan haastige wachters staat, ga je ook niet vragen. Ik had geen idee voor welk goed doel, en als ik dat niet weet kan het wel voor lediging van de ellende van eenzame welgestelden zijn of voor ventilatiehokjes voor straffe rokers, of voor iets anders waar ik niet achter sta. Althans niet van mijn liefdadige geld.
In de tijd dat de kleine buurtwinkel nog niet door oorlogvoerende supermarktketens was opgeslokt, was het tenminste nog de slager of de groenteboer die vroeg of het ietsje meer mocht zijn. Het goede doel was daarbij duidelijk: 's mans eigen portemonnee was het. En die gunde je het wel, want het bestaan van kleine middenstander, dat leek je toch een hardwerkend en eerzaam beroep. Maar geld geven aan een anoniem door een grote bankiersketen uitgezocht goed doel?
Ik heb het even opgezocht op de TNT-site, en eigenlijk lijken die doelen (Artsen zonder Grenzen, Greenpeace, KWF Kankerbestrijding, Natuurmonumenten, Novib, Plan Nederland, Stichting TROS HELPT, STOP AIDS NOW!, Unicef en het World Food Programme) gewoon in orde.
Ik doe het niet genoeg, maar het liefst geef ik toch gewoon uit vrije wil en vooral uit eigen initiatief. En ook als er iemand met een collectebus langs de deur komt. Zo iemand die wind en regen trotserend langskomt, dat dwingt in elk geval respect af.
Zo heb ik ook niks op met loterijen voor een goed doel. Het voelt mij gewoon niet in orde om het eigen belang om een prijs te winnen zo te vermengen met de wil iets goeds te doen. Nog afgezien van het feit dat ik kansspelen altijd al een uiterst slechte vorm van investeren vind.
Ga d'r maar eens aan staan: als je dat als legio-dexia-aandelenleaseconstructiebank doet, dan heb je het al snel met de beleggers aan de stok. Of alsnog achteraf. OK, zou je zeggen: maar bij een loterij weet je tenminste dat je voor 99,99% zeker helemaal niets van je centen terugziet. Het is dus zeker eerlijker, maar daarom toch ook niet minder dom. Maar goed, voor de organisatoren zal het goede doel het slechte middel vast wel heiligen. Net als bij de irritante zegelvraag van het begin van deze column.
Categorie: life-log - plusminus 428 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 19/12
Dagelijkse foto 18/12
Dagelijkse foto 17/12
Frederique in de kapotte oude shredder
Dagelijkse foto 16/12
Markt in Amersfoort
Dagelijkse foto 15/12
Eigen mening eerst...
Dagelijkse foto 14/12
Den Haag
Ik volg de actuele ontwikkelingen van de afgelopen 12 uur op de voet, en ik geloof dat ik het best kan volgen. Maar nou heb ik toch twee vragen.
1. Wat heeft het leger er nou mee te maken, en
2. Wie is toch die Generaal Pardon?
Dagelijkse foto 13/12
Dagelijkse foto 12/12
Dagelijkse foto 10/12
570, Kleffe kledder
Column 570
9 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Kleffe kledder
Ik kan redelijk goed koken. Helaas doe ik daar de laatste tijd niet zoveel aan. Een en ander hangt samen met het onderwerp van de vorige column: geen aardappelen, geen pasta, geen pizza, vrijwel iedere avond is het rijst eten geblazen. Rijst, in verschillende varianten, en afgewogen op een digitale weegschaal. Gewoonlijk 90 gram, maar als de honger groot is, dan schiet ik weleens uit naar 120 en in uitzonderlijke gevallen naar 160 gram.
Ik ben tamelijk kritisch over hoe rijst het lekkerste is. Kleffe kledder is uit den boze, en als je goed rijst wilt koken, dan is dat op de traditionele manier in een pannetje met wat water niet heel erg makkelijk. Nog afgezien van het feit dat je met het afgegoten water een groot deel van de smaak weggooit, inclusief de kruiden die je wellicht zelf hebt toegevoegd. En kruiden voeg ik toe, in vooral de scherpe vind ik heerlijk (Tabasco!! De uitvinder daarvan verdient een half dozijn lintjes!)
Veel beter gaat zoiets in de magnetron. En veel gecontroleerder. Het resultaat is als je er wat bedreven in bent reuzevoorspelbaar (in de zin van goed dus), en dat is voor een vaak gehaaste etensbereider als ik precies wat ik moet hebben. Dus bij 100 gram rijst komt ongeveer 250 à 300 gram water, met vanzelfsprekend de kruiden die je erin wilt doen (niet, niet(!), niet zoveel als in een pan met water), en dan de hele meut 16 tot 18 minuten op 800 watt in de magnetron. Dan is het water er zo goed als uit verdampt, en hoef je dus niet af te gieten. Zo krijg je een prachtige rijst met korrels met een bite, die bovendien ook heel erg smaakvol is. Tenzij je op een plek woont met erg hard water, zo heb ik begrepen, want in dat geval verpest het vele kalk de uiteindelijke smaak.
Klein bezwaar van deze methode is, dat deze behandeling zacht gezegd niet heel erg goed is voor een magnetron. Dat zit hem in het vele water dat bij het koken op deze wijze vrijkomt. Al na krap twee jaar van dagelijks op deze manier gekookt te hebben, zitten de roestplekken aan de binnenkant van je microgolvenkoker. Die roest is minder erg dan de uitwerking die het heeft op de interne elektronica in het apparaat. En zo kwam het dan ook dat eergisteren het drie jaar oude apparaat dat ik in gebruik had, na de eerste minuut de rijst verwarmd te hebben, de meest vreselijke gorgelende geluiden uitstootte, en de rijst verder volkomen koud liet.
In deze deerniswekkende treurnis heb ik vervolgens de rijst maar in een pan klaar gemaakt. Gevolg was een tamelijk smakeloze (inderdaad) kleffe kledder die niet in de verste verte op de heerlijke rijst leek, die ik dagelijks gewend ben te consumeren. Natuurlijk was ik ook vergeten om zout en kruiden in hoeveelheid te verachtvoudigen, zodat de substantie die ik noodgedwongen toch maar at, ook nog eens smaakte als een zouteloze stopverf die in een natriumarme maaltijd uit een volstrekt ongemotiveerde ziekenhuiskeuken niet zou misstaan. Bah!
Maar omdat ik niet echt tijd had om uitgebreid te shoppen bracht Neckermann dus uitkomst. Mijn gisteren aldaar bestelde magnetron werd ruim 20 uur later (dus vanmiddag) al bezorgd! En ze weten van aanpakken daar in Terneuzen, niets geen maatregelen als aangetekend of verzekerd versturen of meer van dat soort onzin, dat vertraagt natuurlijk alleen maar. Nee ik kon het ding zo in ontvangst nemen.
Pfft, vanavond dus weer lekker rijst! Rijst, zoals ik die gewend ben.
Categorie: life-log - plusminus 583 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 9/12
Dagelijkse foto 8/12
#569, Op de weegschaal
Column 569
7 december 2006
©2006, copyright Shorties.nl
Op de weegschaal
Ik heb de afgelopen tijd een beetje last van een soort van writer's block gehad. Sommige schrijvers doen daar heel dramatisch over, maar ik zie het sinds een aantal jaren als iets dat je overkomt. Dat is sinds ik heb gemerkt dat wanneer je gaat proberen woorden uit jezelf te persen, het in mijn geval vaak leidt tot een veel hardnekkiger vorm van diezelfde writer's block, die ook veel langer aanhoudt.
Bij mij is het eerste dat eronder lijdt mijn op eigen initiatief geschreven teksten, de dingen die ik voor de hobby doe, en mijn weblog. Dat is dus de afgelopen weken wat gebeurd is. Vele weken zelfs, want de laatste column die ik op www.shorties.be gepubliceerd heb is weliswaar van 15 november; de column die daarvoor zit is van 8 oktober. Dat is bij de frequentie van zeker vier columns per week die ik doorgaans gewend ben natuurlijk extreem weinig.
De afgelopen weken begint het echter weer wat terug te komen. Ik heb al twee 'soort van' columns geschreven, en één echte. Jammer alleen dat ik bij die echte achteraf concludeerde dat ik hem niet op de site kon publiceren: ik heb me in mijn onschuld bij het schrijven niet gerealiseerd dat daar mogelijk iemand schade van zou kunnen ondervinden.
De onderwerpen om over te schrijven komen nog niet in grote aantallen tot mij, maar het gaat alweer. Een van die onderwerpen is mijn gewicht. Ik ben daar namelijk best een beetje trots op. In het verleden heb ik door allerlei oorzaken waar ik het nu niet over ga hebben zowel de neiging tot een ondergewicht gehad als de neiging tot overgewicht. Sinds een tijdje begon mijn gewicht weer toe te nemen. Sinds de eerste helft van dit jaar toe om precies te zijn. Een langzaam voortschrijdend proces, dat vermoedelijk al veel eerder in gang was gekomen. Alleen dit voorjaar begon ik het te merken.
Afgelopen zomer begon het mij ineens enorm te irriteren, en er is bij mij ook nog een medische oorzaak waardoor ik me beter voel als ik me aan de onderkant van de gewichtsschaal bevind. Op een gegeven moment besloot ik dat de knoop moest worden doorgehakt. Daar ik niet direct bij een diëtiste aan de beurt kwam begon ik zelf alvast met iets te minderen. Niet dat dat heel veel zoden aan de dijk zette, maar de verdere groei werd toch alvast wat getemperd. In de weken voordat ik de eerste afspraak bij de diëtiste (die precies tegenover mijn huis kantoor houdt) had, lukte het me echter al om van 91 kg op 89,5 kg te komen (ik ben bijna 1,90 meter lang).
Eind september met die eerste afspraak begon dus het grote vasten. Dat het moeilijk was stond vast. Een enkele keer, toen ik wat te ver gegaan was, ben ik letterlijk bang geweest bewusteloos te raken. Ik besloot toen direct om dat punt dus nooit meer te willen naderen. Om het niet extra moeilijk te maken besloot ik tevens om zoveel mogelijk geen uitzonderingen in te bouwen. De enige uitzondering wat dat betreft die eerste weken was een lunch op een terras in oktober, waar ik besloot slechts een deel van op te eten, en vervolgens toch de rest opat. En verder nog op mijn verjaardag, begin november, toen ik wel een halve liter ijs (mijn favoriet) opat, maar verder geen hapjes, en zelf dus ook geen enkel stuk gebak.
Ondertussen begin ik dus mijn streefgewicht van 79 kg behoorlijk te naderen, ik zit daar nog krap 2 kg vanaf, en ben op dit moment de dalende trend aan het afremmen, om daar niet voorbij te schieten. Ik merk van die tien kg die er ondertussen af is fysiek niet echt wat. Wel ben ik me de afgelopen dagen vooral gaan realiseren dat het toch best knap is wat ik gedaan heb. Toen ik begon had ik nog maar één spijkerbroek van mijn oude voorraad die ik kon dragen. Verder had ik afgelopen zomer al een nieuwe ruim zittende spijkerbroek gekocht. De andere zes(!) broeken had ik al apart gelegd om weg te doen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan: die broeken kan ik nu gewoon weer aan. Zij het dat ik een riem moet dragen omdat ze anders afzakken. Omdat ik meestal vrij dure spijkerbroeken draag is het financiële voordeel daarvan niet gering. Ook merk ik het afslankproces niet alleen in de omvang van mijzelf, maar ook in het uitgavenpatroon voor de dagelijkse boodschappen. Die zijn sinds het afslanken zeker 30% gedaald. Daar mag je blij om zijn dus, zou je zeggen.
Toch kan ik niet om de conclusie heen dat het ontstaan van mijn writer's block, en het moment dat ik serieus begonnen ben met afslanken (de laatste week van september) exact samenvallen. Het moment dat ik iedere dag het ergste last heb van mijn onvermijdelijke eetlust is steevast vijf uur 's middags. Voordat ik begon met lijnen was dat het moment dat ik me eerst volstopte met brood en vaak ook andere lekkernijen, om pas daarna aan het schrijven te slaan...
Categorie: bespiegeling - plusminus 845 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 7/12
Dagelijkse foto 6/12
Sober
Why don't you call me when you're sober?
You only want it 'cause it's over
(uit een songtekst van Evanescence)
Dagelijkse foto 5/12
4 webcamfoto's
Grote vraag...
De grote vraag is natuurlijk
voldoet het Grote Boek van Sinterklaas
wel aan de Nederlandse Privacy-wetgeving
en de regels voor het omgaan met dergelijke bestanden met persoonsgegevens...
Dagelijkse foto 4/12
Dagelijkse foto 3/12
Dagelijkse foto
Dagelijkse foto
Webcam
Al sinds heel lang heb ik een webcam-site. Mijn huidige webcam-pagina stamt uit 2003, maar ik heb daarvoor ook al vaak met het fenomeen geëxperimenteerd.
De huidige pagina heeft in die periode sinds 2003 talloze metamorfoses ondergaan. Eerst zocht ik de grens op, door zoveel mogelijk camera's tegelijk aan te willen sluiten. Bij ongeveer vijf tot zes heb je de grens van één USB-poort wel bereikt (tenzij je als eerste een Philips-cameraatje gebruikt dat ik ooit gekocht heb: die eigent zich direct alle beschikbare USB-capaciteit toe, waarna er meteen helemaal niets meer bij kan).
Vervolgens heb ik met het streaming-fenomeen gespeeld. Eerst met het vrij eenvoudige Webcam32-concept, daarna lange tijd via de webcast van XS4ALL, met een verduiveld goede kwaliteit. Een tijdlang heb ik daar ook geluid bij gehad (een scanner die de brandweermobilifoon liet horen: bij een uitruk komen de wagens voor mijn raam en cam langs )
Op een gegeven moment werd die toepassing te zwaar, en ben ik weer terug gegaan naar stilstaande plaatjes. Dat was leuk, en voor de aardigheid heb ik daarvan de grenzen eens opgezocht: een zo groot mogelijk plaatje zo vaak mogelijk. Een afbeelding van 640 bij 480, eenmaal per 1,5 à 2 seconden was daarbij geen probleem. Of toch wel? De site bleek zoveel dataverkeer op te leveren, alleen al bij het upstream-verkeer (naar de website toe) dat me dat een uitbrander van de provider opleverde. Terug naar de bewegende plaatjes van Webcam32 dan maar weer. Dat levert uitsluitend verkeer op als er iemand zit te kijken. Dat was ruim een maand geleden.
Eergisteren heb ik mijn nieuwe wireless-modem eindelijk eens aangesloten. Het gevolg is dat Webcam32 nu dus niet meer werkt, omdat de computer iedere sessie opnieuw een ander IP-nummer krijgt toegewezen. Dat kan ik wel weer ondervangen, maar ik ik had mijn zinnen alweer erop gezet om mijn aloude meteo-cam-pagina nieuw leven in te blazen (met ieder halfuur een plaatje, zodat je van de afgelopen dagen het verloop van het weer kunt zien). Dat is dus gisteren gebeurd.
Het draait allemaal nog wel een beetje krakkemikkig (de modemverbinding is nog niet helemaal stabiel), maar hij is weer in de lucht...
Baal!!
Al weken lukt het me niet om een redelijk goede column te schrijven.
Vanavond ging dat eindelijk weer eens een keertje goed.
Om me toen ie klaar was te realiseren dat ik hem niet kon publiceren,
omdat de mensen waar hij over gaat daar hoogstwaarschijnlijk problemen met hun opdrachtgever mee zullen krijgen...