Shorties.nl  -

Eerdere dagelijkse foto's

29 juli 2006
copyright: John Piek

Meestal houd ik me meer bezig met het landelijke, en het internationale nieuws, dan het nieuws in mijn eigen woonplaats. Soms duiken er echter nieuwsberichten op, die het melden gewoon waard zijn. Als ik het goed heb, dan heb ik ze in het landelijke nieuws niet gezien, maar het kan zijn dat ik dat gemist heb.

Een eerste kwestie speelt op een reformatorische school in mijn woonplaats. Daar had een jongen van zestien zich aangemeld, die zich vanwege zijn overtuiging tot de strenge identiteit van de school aangetrokken voelde. Principieel als hij is, vulde hij het aanmeldingsformulier voor de school geheel naar waarheid in. Ook het feit dat in het huisgezin waar hij deel van uitmaakt een televisie aanwezig is, en bovendien een computer met ongefilterd internet. Naar aanleiding van het aanmeldingsformulier werd het gezin vervolgens voor een gesprek uitgenodigd met de toelatingscommissie van de school. Daar kregen zij te horen dat de zoon vanwege deze feiten niet tot de school wordt toegelaten.

Voor de ouders is het bezit van een televisietoestel echter principieel. Het apparaat wordt overigens alleen gebruikt voor belangrijke nieuwsfeiten, maar zij vinden de aanwezigheid van moderne media in huis belangrijk, om hun kinderen op deze manier te leren om op een kritische manier, en vanuit hun eigen levensbeschouwing met dit soort zaken om te gaan. Naar aanleiding van de weigering van de school hebben ze ondertussen overigens een internetaansluiting genomen met filter. Het mocht echter niet baten, net zomin als het bekend worden van het feit dat meerdere leerlingen en leerkrachten van de school er geen geheim van maken zelf thuis ook een televisie of een ongefilterde internetaansluiting te bezitten. De ouders zijn ondertussen naar de rechter gestapt om via een kort geding alsnog toelating van hun zoon gedaan te krijgen.

Een tweede nieuwsfeit is het gevolg van de veranderde wetgeving op het gebied van de prostitutie van de laatste jaren. Daardoor vroeg een vrouw die in een ouderenflat woont, netjes een vergunning aan voor het administratieve werk dat zij al meer dan tien jaar doet voor een overigens legaal opererend escortbureau. De vrouw van rond de veertig had de woning in de ouderenflat ooit gekregen, omdat haar flatwoning op dezelfde plek een aantal jaren geleden plaats moest maken voor de bouw van de seniorenflat. Een van haar medebewoners trof in een huis-aan-huis-blad de officiële mededeling aan, dat een dergelijke vergunning voor het betreffende huisadres was verleend. Geschrokken trok deze bewoner aan de bel. 'Vergunning verleend voor een bordeel in een ouderenflat.' Zo kopte vervolgens menig lokaal en regionaal nieuwsmedium. Het moest hier toch niet gekker worden.

Groot tumult was het gevolg. Al die aanrijdende auto's van geile mannen, het beeld dat ook in de media werd opgevoerd, was vele bewoners (en terecht) een gruwel. Alleen, het klopte niet. Maar ook toen de gemeente naar waarheid zei dat het slechts ging om iemand die uitsluitend de administratieve kant voor het escortbureau vanuit haar woning verzorgt, waarvoor tegenwoordig een vergunning nodig is, het mocht niet baten. En dat ze dat werk al jaren volkomen onopgemerkt vanaf diezelfde plek had gedaan deed niets ter zake. Namens de ouderen kwam vervolgens de woningbouwcorporatie in het geweer. Stond niet standaard in het huurcontract dat iedere bedrijfsvoering vanuit een bij hen gehuurde woning was verboden? Nooit iemand die daar acht op slaat, maar met deze kapstokregel in de hand zou het werken de vrouw onmogelijk worden gemaakt, en gaat ze toch nog door, dan wordt zij uit haar huis gezet. En niet alleen dat, de corporatie zal de komende tijd ten strijde trekken tegen de gemeente, die het in hun vermetele hoofd hebben gehaald om zo'n ondoordachte vergunning te verstrekken.

Categorie: - achtergrond - plusminus 612 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

www.dailystar.com.lb

www.haaretz.com

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

25 juli 2006
copyright: John Piek

Te mooi om te laten liggen: in Amsterdam hebben twee nonnen in habijt op de fiets een dief achterna gezeten. Ook nonnen gaan met de tijd mee, maar misschien niet genoeg: het mobieltje van de nonnen stond bij de achtervolging uit, waardoor de politie niet kon achterhalen waar ze in het kielzog van de dief naartoe waren.

De nonnen hadden de dief in eerste instantie herkend van de beelden van hun (ook al hoogtechnologische) bewakingscamera. De dief wist uiteindelijk in de Amsterdamse Pijp aan zijn achtervolgers te ontsnappen. Ik durf er niet aan te denken wat er anders met die arme man had kunnen gebeuren...

En dan die vermetele dorpsveldwachter in het mooie plaatsje Veendam. Deze wakkere gezagsdienaar laat zijn aandacht nimmer verslappen. Zeker daar, waar het zware criminaliteit als wildplassen betreft. Met dit weer moet Iedereen veel drinken, maar je kunt ook met deze warmte voor dit soort ernstige vergrijpen natuurlijk niet een oogje toeknijpen.

Dat de wildplasser in de bosjes een peuter van drie jaar is doet dan verder niet ter zake. Het jongetje moest de 75 euro contant voldoen. Mooi dat moeder in de buurt was, anders had de ambtenaar hem waarschijnlijk ook nog een nachtje ingesloten. Maar Vrouwe Justitia maakt nu eenmaal geen verschil tussen alle burgers, en de agent verdedigde zich tegenover de moeder van de peuter met de woorden “Morgen staat hier weer een volwassene met een blaasprobleem en dan kan ik ook geen uitzondering maken.” Zo zie je, de wijze woorden 'regels zijn regels' van mevrouw Verdonk hebben ook in de provincie ruimschoots wortel geschoten.

En dan nog het bericht van twee inwoners van Leiden. Die kochten vanwege de warmte een zwembad van twee bij drie meter. Omdat ze helemaal geen tuin hadden, hebben ze het ding klem opgesteld tussen de kastjes en de muur van de keuken in hun flatwoning. Toen het water bij diverse benedenburen langs de muren en de ramen stroomde kwam de politie een einde maken aan de dikke pret. Je zou ze toch. Geen enkel gevoel voor humor ook die jongens. Maar voor de buren toch wel tof, dat verdere schade werd voorkomen.

Categorie: - satire - plusminus 355 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

(N.b. bericht 1 komt uit de Volkskrant, het tweede en derde komen van NOS Teletekst.)

Eerdere dagelijkse foto's

24 juli 2006
copyright: John Piek

Ik ben gek op oude spoorlijnen. En ook op inmiddels opgeheven spoorlijnen waarvan de sporen in het landschap nog te herkennen zijn. Een zo'n spoorlijn die ik fascinerend vind, liep oorspronkelijk van Amsterdam via Amersfoort naar Veenendaal en Rhenen. Van daaruit ging het met een brug naar de Betuwe, en vervolgens langs Kesteren en Tiel naar Nijmegen, Groesbeek, en zo naar Duitsland. Een deel van deze spoorlijn door de Betuwe naar Duitsland, was tot ongeveer 1990 nog in gebruik voor internationale treinen die naar Oostenrijk gingen. Begin jaren negentig werd het traject van Nijmegen via Groesbeek en Kranenburg richting Duitsland buiten gebruik gesteld.
  
Het gedeelte vanaf Amersfoort hield al veel eerder op te bestaan toen de Engelsen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog de spoorbrug die Rhenen en Kesteren met elkaar verbond bombardeerden. De NS besloot om economische redenen om deze brug na de oorlog niet opnieuw weer op te bouwen. Daardoor was ook de spoorlijn van Amersfoort naar Veenendaal en Rhenen niet meer rendabel, en wie sindsdien met het openbaar vervoer deze reis probeert te maken krijgt maken met een busreis die drie keer zo lang duurt als dezelfde rit met de auto, of met een grote omreis per trein via Utrecht. Regelmatig duiken dan ook plannen op voor een light-rail verbinding (een soort sneltram) van Amersfoort naar Veenendaal over de oude spoorlijn.
  
De huidige trein vanaf Utrecht die via Veenendaal naar Rhenen rijdt, gebruikt nog steeds een deel van de oude spoorlijn die in Rhenen net voor de rivier ophoudt. Het gedeelte vanaf Amersfoort houdt tegenwoordig op bij Volkswagenimporteur Pon in Leusden. Begin jaren tachtig is de spoorlijn tussen Leusden en Woudenberg-Scherpenzeel, die toen nog alleen voor goederenvervoer in gebruik was opgeheven, en in februari 1986 is ook het station daar aan de slopershamer ten prooi gevallen.
  
Het Railbedrijf van de NS ProRail verkoopt praktisch nooit de grond waarop ooit spoorlijnen hebben gelegen. Vaak worden hierop fietspaden aangelegd, maar soms wordt het terrein ook overgelaten aan de natuur. Aan de voormalige spoorlijn tussen Amersfoort en de spoorlijn Utrecht-Arnhem kun je zien hoe door de jaren heen de mentaliteit van de mensen die aan de voormalige spoorlijn wonen veranderd is. Van het gedeelte dat kort na de oorlog werd gesloopt is vrijwel niets door de aanwonenden in gebruik genomen. Vaak ligt zelfs het grind er nog. Van de spoorlijn tussen Leusden en Woudenberg-Scherpenzeel, die in de jaren tachtig verdween  is echter driftig gebruik gemaakt om op te bouwen. Parkeerplaatsen, schuren, en desnoods de opslag van allerlei materialen, alles tref je er aan.
  
  
Blokwachtershuisjes
  
Spoorlijnen zijn ook nu nog onderverdeeld in zogenaamde blokken. Als ik me niet vergis zijn die blokken twee kilometer groot. Binnen zo'n blok mag zich om veiligheidsredenen maar één trein bevinden. De blokken worden afgeschermd met seinpalen, en voordat alles geautomatiseerd was, werd zo'n sein bediend door een blokwachter, die die functie dikwijls combineerde met die van overwegwachter. Ook de overwegbomen werden lang geleden nog handmatig bediend. Blokwachters woonden in een dienstwoning, het blokwachtershuis.
  
Langs de voormalige spoorlijn van hierboven staan de meeste blokwachtershuisjes nog, en meestal is daarop ook nog het opeenvolgende (blok)nummer van het huisje te vinden, dat door de mensen haast liefkozend telkens weer wordt overgeschilderd. Wel zijn de huisjes dikwijls onherkenbaar verbouwd, want het waren oorspronkelijk naar huidige maatstaven erg kleine woningen. In de buurt van Amersfoort worden diverse van deze blokwachtershuisjes sinds een tijdje bedreigd, omdat er sprake is van de aanleg van een nieuwe weg langs het Ponlijntje, en afhankelijk van aan welke kant van het spoor die weg aangelegd wordt, zullen de historische huisjes aan de Arnhemseweg en aan de Leusderweg dus moeten verdwijnen. Jammer.
  
Vier jaar geleden ben ik voor de aardigheid nog eens langs een deel van de oude lijn gefietst, en ik heb daar toen diverse foto's van gemaakt. Zowel van de blokhuisjes, als van herkenbare delen van de oude lijn en een viaduct onder de spoordijk door, die nog steeds in gebruik is, maar waarover dus allang geen rails meer loopt.

Blokwachtershuis 41 is bijna onherkenbaar verbouwd en uitgebreid. Aan de achterzijde is de oude spoorgrond gebruikt om een leuk binnenplaatsje op aan te leggen. Enigszins verborgen achter een boompje is nog wel het bloknummer op de gevel te lezen (zie hieronder).

Een stukje verderop, richting woudenberg ligt op de plek waar de rails van de oude spoorlijn verdwenen zijn nog een duidelijk herkenbaar restant.

Even verderop, in geen velden of wegen een spoorlijn te bekennen, ligt een oud rijtuigwagenstel.

Bij een loods staat een deel van een oude locomotief.

En aan de kant ligt een dieselmotor uit een locomotief.

Het enige stukje rails dat er te vinden is, gaat een loods in.

Waar de vrachtwagen staat liep vroeger de rails voor het oude Van Gend en Loos-gebouw langs. Ongeveer op de plek waar de fotograaf nu staat was het oude station Woudenberg-Scherpenzeel

De straatnaam herinnert nog aan het verleden, de naam van het 'Stationsrestaurant', rechts net buiten de foto is een jaar of wat geleden veranderd.

Het nummer op het blokwachtershuisje van blok 40 was op het moment van de foto net vers geschilderd. In de rechterhelft van de foto bevond zich de overweg, en de rails (oorspronkelijk dubbel spoor) liep net voor het huisje langs in de richting van waar nu de bomen staan. Dit is het gedeelte waar het spoor al veel langer geleden werd verwijderd.

Niet ver van de plek van het oude station heeft de buurtvereniging een gebouw dat met veel gevoel voor historie is opgetuigd...

De oude spoorlijn liep op de achtergrond waar de begroeiïng is van links naar rechts.

Dit is blok 39, de 3 ontbreekt. Voor het huisje langs liep de rails. Het nummer is zo aangebracht. dat het vanuit de aanrijdende trein door de machinist goed te lezen was.

Het spoor is nu een overwoekerd voetpad

Dit is het begin van de oude spoordijk, zonder rails met hier en daar nog grind. Het huis dat hier rechts net buiten de foto staat, heet "Spoorzicht".

Duidelijk is te zien dat zowel het linker als het rechtergedeelte van het blokhuisje 'aangebouwd' is.

Bij blokwachtershuisje 38, is een viaduct dat voor wegverkeer gewoon in gebruik is. 

De verhoogde spoordijk, door de vele begroeiïng bijna niet te herkennen. Helemaal rechts op de foto loopt achter de bomen parallel aan de horizon de spoorlijn Utrecht-Arnhem met in het verlengde van de niet gebruikte spoordijk het huidige spoor naar Vennendaal en Rhenen. 

Categorie: - achtergrond - plusminus 667 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

23 juli 2006
copyright: John Piek

Ik denk weleens 'wat heb ik toch een luizenbaan.' Nou wil ik dus niet klagen, want ik heb het met mijn werk heel erg naar mijn zin, maar toch lijkt iets van tevoren wel eens leuker dan dat het in werkelijkheid gaat. Van één van mijn opdrachtgevers kreeg ik dit jaar weer de opdracht om een aantal campinggangers op hun kampeerplek te gaan interviewen. Inderdaad, geen vervelend werk. En, mooie dagen genoeg de laatste tijd.

Niettemin waren er wel wat hobbeltjes in de weg. Heel letterlijk in dit geval, want bij de eerste camping die ik (na van tevoren toestemming gevraagd te hebben), bezocht, bleef ik net voor ik de camping opreed met mijn trapper achter een paaltje haken. Het moet een fantastische entré geweest zijn. Als in een vertraagde opname vloog mijn achterwiel omhoog, en zo ging ik zelf over mijn stuur heen richting steentjesasfalt. De kracht van mijn val wist ik met mijn meebuigende armen af te weren op mijn beide handen, maar niettemin raakte ik met mijn borstkas zodanig hard de straat dat ik er een week lang last van hield. Ook mijn kin bleef niet ongeschonden, hoewel het meeviel: ik had daar een lichte schaafplek van de steentjes in het asfalt. Er was niemand bij om het te zien, maar anders was het vast voor iemand een reuze komisch tafereel geweest. Ik had trouwens nog lang nodig om me te bevrijden, want mijn voet zat knel tussen mijn fiets en het paaltje (zoiets verzin je niet) en ik kreeg op mijn buik liggend achter mijn rug mijn fiets amper in een andere positie gedraaid. Uiteindelijk stond ik op. Het enige dat ik verder had was dat mijn spijkerbroek vol met vlekken zat. Voor de zekerheid heb ik voordat ik aan de interviews begon aan een langskomende moeder met kind gevraagd of mijn gezicht en verdere uiterlijk wel toonbaar was, want ik had geen idee als wat voor landloper ik er met schaafplek verder uitzag. Ik heb vervolgens in enkele uren een paar hartstikke leuke interviews gedaan, compleet met foto's, maar toen ik thuiskwam had ik het wel heel even gehad.

Een van de leuke aspecten aan dit werk is, dat je mensen die je verder niet kent onbeschaamd een aantal dingen kunt vragen die anders niet in je zouden opkomen. En de meeste mensen vinden dat nog heel erg leuk ook.

Voor het tweede deel van het artikel ben ik bijna twee dagen lang op pad geweest. De aardigheid van het lopen in een vakantieparadijs gaat er na enige tijd wel vanaf als het je niet lukt om, van tent naar tent naar caravan lopend ook maar iemand te vinden die geschikt is voor het gesprek dat je voor ogen had. En die dan ook nog mee wil werken (hoewel de meesten dat dus inderdaad wel heel graag doen).

De harde eis voor dit artikel was om mensen te vinden die op de camping naar televisie kijken. Dat selecteert zich makkelijk uit, want het is vrijwel altijd te zien aan de antenne. Maar er waren nog een paar voorwaarden vanuit het blad of mijn eigen inzicht waardoor iemand wel of niet geschikt was. Veel mensen zijn trouwens overdag helemaal niet op de camping aanwezig. Van het restant valt ongeveer 60% al dan niet na een kort voorgesprek af. Als ik kijk hoe het gisteren ging denk ik dan ik gemiddeld eens in de drie kwartier iemand aantrof die me wel geschikt leek. Zo had ik dus na bijna zes uur rondlopen in de brandende zon, precies vier geïnterviewden. Een redelijk zware werkdag dus, hoewel het gaat om interviews van een regel of zes. Maar goed, het was wel in een erg leuke omgeving, met een aardig strandrestaurant in de nabijheid, waar ze perfecte koffie schenken en heerlijke waldkornbroodjes maken, en met in het vakantiepark zelf een ijsboer die je meerdere keren tegenkomt zodat je dan weer even met een waterijsje af kunt koelen.

Een leuk aspect bij de interviews is nog de foto, die ik bij dit soort verhalen steevast aan het einde van een gesprek maak. Ooit is bij mij de gewoonte ingesleten om de foto's zoveel mogelijk aan het begin van een interview te maken, bevreesd als ik was toen ik dit werk pas deed, dat ik in de trein terug erachter zou komen dat ik de foto's was vergeten. Dat is me gelukkig nooit overkomen. Bij de gesprekjes die ik gisteren (vrijdag) voerde is het echter beter om te wachten tot het laatst, onder andere omdat zich vaak nog iemand in het gesprek mengt, een echtgenoot, een zoon, een buur. Dan kan die persoon meteen ook op de foto.

Ook op de terugweg had ik pech, al kwam ik er dit keer zonder blauwe plekken vanaf. Oorspronkelijk wilde ik op de heenweg vanwege de lange busrit, de slechte aansluiting tussen trein en bus en de lange wandeling vanaf de bushalte een taxi nemen. Maar ja de bus was vertraagd en stond toen ik op het station aankwam klaar om te vertrekken. Die verleiding kon ik niet weerstaan, en zo ben ik dus met de bus richting camping gegaan. Ik overwoog om op de terugweg toch maar wel een taxi te nemen, maar ik realiseerde me net op tijd dat ik door de haast op het station vergeten was te pinnen. Dus moest ik wel met de bus terug, die gaat daar eens per uur.

Toen ik al een minuut of wat in de brandende zon bij de bushalte stond, ontdekte ik de kleine lettertjes in de dienstregeling: deze bus reed een groot deel van de tijd in juli en augustus niet. Afijn, dan maar de taxi gebeld, maar die meldde dat er in die plaats op het station geen pinautomaat was, en daarmee was de kous dus af. Geen taxi. Het station dat was een kilometer of acht. Na ongeveer een kwartier lopen, afwisselend in de brandende zon en af en toe schaduw, kwam ik op een stuk fietspad waar ik zo'n anderhalve kilometer vooruit kon kijken. Op dat hele stuk geen schaduw te bekennen, en voor zover ik wist de twee kilometer daarachter ook niet. Nou ben ik niet zo kinderachtig met lopen of met fietsen, dus vrolijk zette ik de pas erin, maar na een paar minuten bedacht ik me dat dat misschien toch minder verstandig was. Nou zou het wel zo'n vaart niet lopen als met die ongelukkige Vierdaagselopers afgelopen week, ik was na die hele dag ondanks zonnebrand wel al behoorlijk aan het verbranden, en een tocht van misschien nog wel meer dan een uur waarvan een groot deel in de zon was misschien toch teveel van het goede. In mijn tweede telefoontje aan de taxicentrale klonk de lichte nood van de situatie kennelijk in mijn stem door, want nu was men ondanks mijn lege portemonnee toch bereid om me onderweg even bij een betaalautomaat af te leveren. Ruim twintig minuten later stond ik vervolgens dus al op het station, waar ik achter elkaar twee ijsjes en een flesje cola naar binnen werkte. Een luizenbaan, ja toch eigenlijk dus wel...

Categorie: - life-log - plusminus 1180 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Hier had 10 man toch nog 6 dagen over gedaan...

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Vanwege de vele vragen over de vorige post hieronder een uitleg

Een wiki is een manier om interactief betrouwbare informatie op het web te zetten, die door meerdere mensen kan worden bewerkt. Een bekend voorbeeld van een wiki is de web-encyclopedie www.wikipedia.org. Die encyclopedie schrijft zelf onder andere het volgende over het begrip wiki:

WikiWiki

Een Wiki is een softwareapplicatie, toepassing, waarmee webdocumenten gezamenlijk kunnen worden bewerkt, zonder dat de inhoud door deskundigen moet worden geredigeerd en/of geaccepteerd. Deze toepassing is met een vrij eenvoudig programma te realiseren. Zo is bijvoorbeeld deze Wikipedia een Wiki. Het woord wiki wiki komt uit het Hawaïaans en heeft de betekenis van 'snel, vlug, beweeglijk'.

Toepassing

In principe kan een Wiki dienen voor alles waarvoor de gebruikers willen dat het dient. Het systeem leent zich uitstekend voor samenwerking met anderen. In toenemende mate wordt dit concept op het intranet van een organisatie ingezet om de kennisdeling te vergroten.

Zie eventueel:
http://nl.wikipedia.org/wiki/WikiWiki
http://www.xs4all.nl/allediensten/experimenteel/wiki.php
http://www.nu.nl/news.jsp?n=781616&c=50&rss

Hàh!

Ik heb een Wiki!

http://johnpiek.wiki.xs4all.nl

(nog geen idee wat ik ermee ga doen )

21 juli 2006
copyright: John Piek

Seborga is volgens de eigen bewoners een zelfstandig land. Het prinsdom is zo'n vier vierkante kilometer groot en ligt in de heuvels van de regio Liguria in het noordwesten van Italië, vlakbij de Franse grens. 

Het in aanvang feodaal geleide landje werd gesticht in het jaar 954, toen het grondgebied werd overgedragen aan de monniken van Lerino, die er hun klooster vestigden. Vanaf 1079 waren de opeenvolgende abten van het klooster tevens Prins van het Heilige Roomse Keizerrijk, die tijdelijk het prinsdom van Seborga zouden leiden. Deze situatie duurde tot 20 januari 1729, toen het landje werd geannexeerd door het koninkrijk Piedmont-Sardinia. Hierna is het landje nooit meer als zelfstandig land erkend door enige staat of internationale organisatie. Maar de zelfstandigheid is ook nooit officieel ontkend...

Begin jaren zestig van de vorige eeuw, begon ene Giorgio Carbone, die directeur was van de lokale bloemenkwekerscoöperatie, de historie van het plaatsje als onafhankelijk prinsdom opnieuw onder de belangstelling te brengen. In 1963 waren de inwoners van Seborga voor de ideeën van Carbone gewonnen, en kozen ze hem tot officieel staatshoofd: Prins Giorgio de eerste van Seborga.

Niet iedereen neemt de onafhankelijkheid van het plaatsje serieus. De Italiaanse staat behandelt het landje bijvoorbeeld, in tegenstelling tot San Marino en Vaticaanstad, gewoon als onderdeel van de Italiaanse staat.

Er zijn echter wel degelijk argumenten vóór de onafhankelijkheid van Seborga. Toen het landje in 1729 is verkocht, is (waarschijnlijk omdat het zo onbelangrijk was) verder nergens vastgelegd dat de onafhankelijkheid van het landje werd opgeheven. Toen verschillende delen van het huidige Italië werden samengevoegd, werd vervolgens Seborga nergens genoemd, waarmee het ook buiten dit verdrag viel. Een omissie die later niet meer eenvoudig rechtgezet kon worden, zodat ook in het verenigingsverdrag van het koninkrijk Italië uit 1861 Seborga niet bij Italië gevoegd werd, net zomin als bij de vorming van de republiek Italië in 1946.
  
  
Niemandsland
  
De meningen over de werkelijke status van Seborga verschillen. Het zou kunnen dat wanneer het landje niet verkocht was, op het moment dat er geen prinselijke abten meer waren, Seborga aan andere delen van Italië toe had moeten vallen. Ook wanneer dit niet gebeurd zou zijn, had dit niet noodzakelijk betekend, dat het landje zelfstandig was verdergegaan. Het had ook een vorm van niemandsland kunnen worden. In veel gevallen was het landje dan uiteindelijk toch gewoon onderdeel geworden van Italië. Toch is er, hoewel het Italiaanse ministerie van Buitenlandse Zaken nog wel geprobeerd heeft om dit aan te tonen, geen enkel juridisch document, nationaal of internationaal, waaruit blijkt dat het prinsdom Seborga geen onafhankelijke staat (meer) zou zijn. Terwijl het landje dus wél officieel is opgericht.

Op 23 april 1995 werd een nooit door de Italiaanse overheid erkend referendum gehouden onder de inwoners van Seborga. Daarbij stemden 304 mensen voor de grondwet van het prinsdom, en voor de 'onafhankelijkheid' van Italië. Vier inwoners stemden tegen. Ondanks de uitgeroepen onafhankelijkheid, zijn er geen spanningen tussen de staat Italië en die van Seborga. Er wordt gewoon belasting betaald, en de inwoners nemen gewoon deel aan de Italiaanse verkiezingen, met een opkomst die zelfs aan de hoge kant te noemen is.
  
  
Eigen munt
  
De autonomie van het prinsdom levert echter wel de nodige publiciteit op, wat het toerisme in Seborga heeft doen aantrekken. Maar het landje doet wel degeljik dingen die bij een zelfstandig land horen. Zo geeft het landje eigen postzegels uit. Die hebben echter alleen waarde voor filatelisten, omdat het land geen eigen posterijen heeft. Daarnaast kan er in Seborga betaald worden met de eigen munt, de luigino, die naast de Euro, en daarvoor de Lire, betaalmiddel is in het land. (Een luigino is 22 eurocent waard.) Verder geeft het land een toeristenpaspoort uit, dat verder geen reële waarde heeft, omdat er geen internationale grenzen mee gepasseerd kunnen worden.

De ontwikkelingen van de laatste tijd in het landje gaan snel. Je kunt je afvragen of die bijdragen aan de ernst waarmee de claim van zelfstandigheid in de rest van de wereld wordt gezien. In juni 2006 schreef prinses Yasmine von Hohenstaufen Anjou Plantagenet aan de president van Italië dat zij de rechtmatige ergenaam was van de troon van Seborga, waarbij zij aanbood om als prinses het staatje te gaan leiden. Op 1 juli 2006 stelde prins George de 28-jarige Amerikaanse acteur Nate Richert voor als zijn opvolger, die vervolgens op 6 juli de nieuwe prins George II van Seborga werd. Seborga heeft een burgemeester en op de officiële website van het landje wordt ook gesproken van de "ministers" en "ambassadeurs" van het landje (met aanhalingstekens), wat de zwaarte van de onafhankelijkheid nog verder relativeert.

Seborga heeft 362 inwoners en leeft vooral van de bloementeelt en van het toerisme. De officiële talen zijn Frans en Italiaans. Het land ligt zo'n 500 meter boven de zeespiegel en vanuit Seborga zijn de stranden van Nice, Cannes, Saint Tropez en Monaco met het blote oog te zien.

Officiële website: http://seborga.net

Bronvermelding: dit artikel leunt zwaar op Wikipedia Engels en Wikipedia Nederlands.

Ligging Seborga, links in het uiterste puntje van het bruine gedeelte.
(original picture published under GNU licensing)

Ligging Seborga. Klik op de afbeelding voor een vergroting.
(bronvermelding: officiële site Seborga)

De serie 'Ministaatjes' tot nu toe: Svalbard (7) - Tristan da Cunha (6) - Vaticaanstad (5) - Het Prinsdom Monaco (4) - Hutt River (3) - Sealand en Neutraal Moresnet nogmaals (2) - Ministaatjes (1)

Categorie: - achtergrond - plusminus 813 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

20 juli 2006
copyright: John Piek

Gisteren werd de vierdaagse van Nijmegen voor het eerst in negentig jaar afgelast. De oorzaak was de huidige hittegolf, die zorgde dat zoals gezegd werd, mensen 'bij bosjes' neervielen. Uitendelijk waren er twee mensen bij wie reanimatie triest genoeg niet meer mocht baten.
 
De Vierdaagse van Nijmegen heeft in mijn persoonlijke geschiedenis een steeds wisselende rol gespeeld. Als linkse rakker en pacifist vond ik lange tijd de Vierdaagse vooral een symbool van militarisme. In die zin wilde ik er niets mee te maken hebben. Ik zag echter ook weer niets in mensen die destijds vonden dat alle militairen uit de Vierdaagse moesten. De Vierdaagse is ooit begonnen als een mars voor militairen, en ik vond in die tijd ere wie ere toekomt, dus laat die groene padvinders hun mars maar mooi houden.
 
Ik ben wat betreft fietsen veel ambitieuzer dan met wandelen. Ik houd door de jaren heen wel van wandelen, maar het moet ook weer geen afzien worden. Ik doe het voor mijn plezier. Met fietsen ga ik wél tot het uiterste, en ik heb regelmatig in heuvelachtige streken tochten gemaakt in de brandende zon van 80 km of meer. Maar ik heb dus - ook in later jaren - uiterst zelden de aandrang gevoeld om de vierdaagse te gaan lopen.
 
Tegen de vierdaagse ben ik heel anders aan gaan kijken toen ik zelf grotendeels in Nijmegen woonde. Het adres van mijn toenmalige vriendin waar ik destijds meestal was, lag nog geen drie minuten lopen van het laatste stuk van de St. Annastraat, de Villa Gladiola, waar de sterken die het gehaald hebben worden binnengehaald. Daar ben ik dan ook zeker zeven, acht keer bij de intocht aanwezig geweest. Iets minder vaak, maar met nog veel meer plezier heb ik met vriendin of nog met anderen in de stad de slot-avond meegemaakt. De laatste dag is het grote slotfeest van het festijn. Daar was wat mij betreft geen enkel militair trekje aan te bekennen, en het contrast met mijn aanvankelijke mening over de Vierdaagse was dan ook enorm. Ik herinner me trouwens nog glasscherp hoe eind jaren tachtig op die laatste dag overdag, een gezelschap Russische militairen in uniform voor een groepsfoto poseerde met als achtergrond de - in hun ogen - overvloed van de parfumerie-afdeling binnenin het V & D-filiaal.
 
Een tamelijk kalm slotfeest zal het dit jaar dus wel worden. Net als de komende dagen die toch anders zullen zijn. Niet alleen vanwege de twee te betreuren doden. Veel van de buitenlandse gasten gaan vermoedelijk vandaag al op de terugreis, wat de sfeer ook anders maakt.

Categorie: - bespiegeling - plusminus 429 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Ik kan wel zeggen dat ik zo'n goede fotograaf ben, maar het is in werkelijkheid een prachtige toevalstreffer deze foto, die op zich natuurlijk ook al best goed gelukt is. Ik zag het zelf pas toen ik hem in een groot formaat bekeek.

(klik op de foto voor een vergroting)

Eerdere dagelijkse foto's

Onderzoeken, dat is ook iets waar journalisten erg blij mee zijn als de hoeveelheid echt nieuws (op een aantal zware zaken na), het vanwege de vakantie even laat afweten.

Drie voorbeelden van de afgelopen dagen.

Vrouwen worstelen met het gebruik van hun mobieltje. Mannen bestuderen alle gadgets direct uitgebreid, en hebben daar dus geen last van. Meer stereotiep kan het niet. Let ook eens op waar het onderzoek waarop het artikel op gebaseerd werd, is uitgevoerd, in Engeland, door een winkel. Heel representatief, vast, maar dat doet er niet toe.

Onderstaand onderzoek levert wel enige interessante gezichtspunten op, hoewel het open-deur-gehalte toch wel erg de boventoon voert, en de titel toch ook wel een beetje erg 'pakkend' is. Kennelijk was er niet veel tijd voor het onderzoek, want dat is uitgevoerd bij PanelWizard (www.panelwizard.com). PanelWizard heeft op haar site onderstaande tekst staan, zodat een simpel tellen van de vragen in het artikel waarschijnlijk meteen laat zien hoeveel dat onderzoek gekost heeft. Maar het is natuurlijk wel veel beter dan een blad dat het onderzoek onder de eigen lezers of zelfs onder de bezoekers van haar website uit laat voeren, zoals ook vaak gebeurd. Zo'n club 'geselecteerden' uit de eigen lezers is natuurlijk in het geheel niet representatief te noemen.

Ik vind het hele artikel toch te tenenkrullend voor mijn blog, zodat ik alleen het eerste gedeelte hier overneem. De rest is met het linkje onderaan te volgen.

Op het laatste artikel met een onderzoek, ook van Nu.nl heb ik niet veel aan te merken. Het artikel geeft een trend aan, de organisatie die het onderzoek deed is in orde, en dan zal het onderzoek dat vermoedelijk ook wel zijn. Het onderzoek en ook het artikel heeft zelfs relevantie met het vakantieseizoen. Het kan dus ook wel goed. Definitief geen komkommer dus... of tòch?

Het is weer komkommertijd. Misschien moet ik dat maar weer eens doen: wat is komkommertijdnieuws en wat is het niet? Het mooist is natuurlijk als het op het grensvlak ligt. Dat je je nog een keer achter je oor krabt van 'kan dit nou wel of kan het niet?' Het onderstaande bericht is zo'n twijfelgeval. Een bericht als dit zou volgens mij buiten dit komkommertijdseizoen nooit op deze manier het landelijke nieuws halen.

Vooral de kreet 'Wat de man dreef is niet bekend.' vind ik trouwens een giller! Hoewel het voor degenen die er last van hebben natuurlijk allerminst leuk is.

Eerdere dagelijkse foto's

18 juli 2006
copyright: John Piek

Ooit had ik een vriendin, verder overigens heel netjes door haar ouders opgevoed, die thuisgekomen uit haar werk de colafles uit de koelkast pakte, en die aan de mond zette. Ze zette de fles daarna gewoon weer in de koelkast, voor verder gebruik. De hoeveelheid die ze nam was naar haar eigen zeggen ongeveer die van een frisdrankglas vol, en ja, waarom zou je onnodig afwas vies maken? Ik wist het wel.

Wat ik zelf heel vies vind zijn mensen die hun bril in het afwaswater gooien omdat de glazen vuil zijn, en die vervolgens in dat water de vaat gaan doen. En op de middelbare school was een jongen die in de fonteintjes in het klaslokaal, waar toch vaak uit werd gedronken, als er niemand keek een snotje probeerde vast te plakken. (Waarom heb ik dat toch nooit aan een leraar verteld?)

Zelf heb ik ze ook wel hoor. Die vieze gewoontes. Maar als ik met een vingernagel mijn neusgaten heb schoongemaakt, was ik daarna wél altijd netjes mijn handen. En verder neem ik bij het peuteren meestal zo'n positie aan dat ik van buiten af niet te zien ben, en buitenshuis als het echt niet anders kan doe ik zoiets netjes voor niemand zichtbaar op het toilet.

Als een ware metroseksueel let ik op mijn uiterlijk, en gebruik ik regelmatig basale cosmetica zoals een vochtinbrengende dag- en nachtcrème, de eerste met UV-filter. Verder beschik ik al jaren over een elektrische neushaartrimmer. Want dat vind ik zo ongelooflijk smerig om te zien, zo'n partiële snor die met naar buiten sprietende punten in twee openingen zit, in plaats van net daaronder. En wat ik een geweldige vooruitgang vind, is dat ik tegenwoordig een elektrisch scheerapparaat heb dat ik gewoon onder de hete kraan kan schoonspoelen.

Maar hoe vaak moet ik nou - zeker met dat warme weer - een schone theedoek pakken en de oude in de was doen? De voerbakjes van mijn katten was ik altijd als laatste in mijn afwaswater, waarna ik de afwasbak enigszins schoonmaak. Maar is het nou wel hygiënisch om de volgende keer weer gewoon dezelfde afwasborstel voor mijn eigen afwas te gebruiken? Om met Cor van der Laak te spreken: Van die dingen hè, van die dingen!

Categorie: - bespiegeling - plusminus 368 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Fred speelt, en groeit

http://shorties.be/2006/fred/fredopfilm8.html

Eerdere dagelijkse foto's

Ik heb vanwege de situatie in het Midden-Oosten zojuist aan mijn aggregator de feeds van de Jerusalem Post, en die van het Libanese gedeelte van de in Beiroet verschijnende interregionale krant The Daily Star toegevoegd.

Veel media in de regio blijken helaas niet over een RSS-feed te beschikken, en ik kan er ook geen scraped feed van vinden (als iemand er eentje weet sta ik open voor suggesties). Dat geldt zowel voor verschillende Jordaanse kranten en de internetsite van het TV-station Al Jazeera als voor media in de Gazastrook en op de Westbank. Ik vermoed dat dat komt doordat ik natuurlijk de Engelse varianten van die Arabische media wil lezen. Ik kan niet ontcijferen of sites in het Arabisch wel een feed hebben. Jammer, ik had die media graag wat eenvoudiger mee kunnen lezen (nu moet ik er af en toe heen surfen als ik wat wil weten).

N.B. een aggregator is een soort van feed-lezer, hoewel de termen weleens verwisseld worden. Een feedlezer of aggregator is een soort van automatische knipselkrant voor internetsites. Reuzehandig voor journalisten en webloggers De aggregator die ik gebruik draait in ieder geval bij de provider en niet op de eigen PC. Dat betekent dat hij ook het nieuws voor mij verzamelt als mijn PC uit staat.

Shorties Aggregator: www.shorties.nl/aggregator (het duurt even voor de site 'staat')

Volgens de dierenarts is de vader van Fred hoogstwaarschijnlijk
van een langharig ras, en wordt Fred daarom waarschijnlijk zelf
ook langharig.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Niet druk

12 juli 2006
copyright: John Piek

Waar komt mijn fascinatie voor morse-telegrafie toch vandaan? In de vorige eeuw hebben veel mensen al dan niet verplicht geleerd om in morse te communiceren. Het was bijvoorbeeld verplicht gesteld bij een deel van de manschappen op de koopvaardijvloot, bij de marine, en ook voor een aantal dienstplichtigen. Voor de meeste mensen is het op het gehoor ontcijferen van morse het moeilijkst te leren, maar voor sommige anderen is dit geen probleem, maar is juist het seinen weer heel moeilijk. Hoe dan ook kost het vele maanden om te leren, maar misschien vormt dit juist ook wel onderdeel van de uitdaging...

Hoe saai is morse? Aflevering 13

Hoe saai is morse? Aflevering 14

De zelfgebouwde keyer bleek na al die jaren op de kastplank te hebben gelegen nog gewoon voortreffelijk te werken. Niks op aan te merken. Voor de zekerheid heb ik naast de adapter nog een kleine aanpassing ten opzichte van vroeger gemaakt. Ik ben erg voor galvanische scheiding. Dat wil zeggen dat de apparaten in feite niet met elkaars stroomvoorziening in verbinding staan. En dus heb ik een relaistje gebruikt om de functie van schakelcontact van de seinsleutel in de keyer te vervullen, waarmee aan deze voorwaarde is voldaan. Dit geeft een extra veiligheid, zodat als er een groot probleem is met de keyer, deze niet gemakkelijk de elektronica van de aangesloten zendontvanger kan vernielen.
 
Hoewel ik nog niet gigantisch veel verbindingen met het zendertje heb gemaakt bevalt het ding goed. Zo goed dat hij vrijwel letterlijk de hele dag aan stond, om te horen of er niet nog wat signalen uit de ruis tevoorschijn kwamen. Stond, want tevens kwam een tekortkoming van de 30 meterband aan het licht: het bandje is dus niet zo heel verschrikkelijk druk.
 
Omdat ik ook een wat drukkere frequentieband wilde gebruiken heb ik een apparaatje van een ander merk gekocht. En nog wel in bouwpakketvorm. Dat is voor mij een hele stap, na al die jaren zo goed als niet solderen. En heel wat werk ook. Ik wil er geen regelmatig terugkerende gewoonte van maken, maar ik verheug me wel op het in elkaar zetten van het ding, dat vermoedelijk helaas tot na het voor mij drukke zomerseizoen zal moeten wachten. Wanneer het er bij het in elkaar zetten een beetje boeiend uitziet, ga van de bouw van het apparaat een fotoverslag maken voor op mijn website over zendamateurisme. (wordt vervolgd)

Categorie: - bespiegeling - plusminus 286 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Klik hier voor

geluidsfragment (Engels)

Eerdere dagelijkse foto's

Drie sites om zelf TV uit te zenden.

YouTube Broadcast Yourself

Google Video

Lulu TV

   
(Je eigen video op internet is een van de 'heetste' dingen op internet van het moment)

11 juli 2006
copyright: John Piek

Een weerbarstige krant op een terras. Het weer is heerlijk. Niet warm, maar een frisse bries. Daar houd ik van. CaMu stopt, lees ik voor de zoveelste keer. Maar vandaag is het menens. Voor het laatst een stukje van Remco Campert op de vaste plek, die hij met Jan Mulder samen deelt voorop de Volkskrant. Ik las ze niet altijd. Ca een beetje vaker dan Mu. Mu associeer ik misschien teveel met voetbal, dat mij minder interesseert.

Ook op pagina 2 van de krant gaat het over de laatste CAMU, en over inspiratie. Is dat zwaar, iedere dag weer zo'n 250 - 400 woorden? Ik kan erover meepraten, hoewel ik, zoals de mensen waar het hierover gaat, voor mijn website dus niet echt moet. Dat maakt veel uit. Zo'n column is voor veel columnisten een dagtaak. Als ik teveel te doen heb, of ik heb geen inspiratie, dan druk ik gewoon voor anderhalve maand mijn snor.

Topsport is het soms, zo'n tekstje. Alleen geef je dus welgetimed je eigen startschot zelf. Want het schrijven ervan is een ontlading. Althans dat is bij de beste columns zo. De beste zijn die teksten die je er niet uit hoeft te persen. Die waarvoor je niet hoeft te puzzelen. Want de tekstjes met veel puzzel, knip- of plakwerk, al ziet de lezer het dus niet, het zijn gedrochten, en eigenlijk altijd onder de maat. Ik schreef het al: zo'n 40% van wat ik schrijf haalt nooit mijn weblog niet. Die gooi ik weg. Je eigen kinderen vermoorden, noemen sommigen dat. Het lijkt er wel een beetje op, want je houdt wel degelijk van je pennevruchten.

Voor een goede column pep je je dus urenlang op. Je zit te broeden. En als het goed is schrijf je daarna in een klap dus die 3 à 400 woorden op. Dat duurt soms hooguit 5 tot 10 minuten.

Maar goed, om daarop terug te komen: vooral Ca zal ik in de krant dus missen.

Categorie: - bespiegeling - plusminus 328 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Zo, ook meteen even een aanpassing aan mijn blog gemaakt. In de rechterkolom is een nieuwe linkdump geplaatst. Vaak kom ik bij al mijn gesurf erg leuke websites tegen, maar heb ik gewoon de tijd niet om ze aan de site toe te voegen. Vervolgens vergeet ik ze weer of ik raak de aantekening kwijt, of ze zijn als ik ze terugvind gewoon niet meer actueel.

Het verschil van de nieuwe linkdump met de oude linklijstjes is dat deze kan worden bijgehouden via een eenvoudig web-interface (met wachtwoord vanwege de spammers), zodat ik zodra ik een site tegenkom, deze direct aan de lijst kan toevoegen.

Eerdere dagelijkse foto's

Een viertal posts afkomstig van mijn moblog-site www.shorties.nl

Kopjes geven

Een viertal posts afkomstig van mijn moblog-site www.shorties.nl

Kopjes geven

Een viertal posts afkomstig van mijn moblog-site www.shorties.nl

Een viertal posts afkomstig van mijn moblog-site www.shorties.nl

Deze zag ik vanochtend op Bieslog staan. Het stukje is mij zo uit het hart gegrepen dat ik het hier overneem. Ik hoop dat de auteur daar voor een keertje geen bezwaar tegen heeft. Wim de Bie stelt door overdrijving eminent aan de kaak hoe ondergeschikt onze privésfeer wordt gemaakt aan een klaarblijkelijk vrij onbelangrijke 'opsporing'. Hij doet dat op een manier zoals volgens mij alleen hij dat kan.

Voor meer moois: http://bieslog.vpro.nl

Eerdere dagelijkse foto's

Van iemand die al jaren in het buitenland woont kreeg ik een vraag over het Sinterklaas-fragment dat ik gisteren in mijn weblog plaatste. Hierbij mijn antwoord:

De achtergrond van deze Sint ken je waarschijnljik inderdaad niet, maar daar zit een verhaal achter. Jiskefet (het Friese woord voor vuilnisvat) is de naam van een inmiddels dacht ik niet meer bestaand satirisch programma van de VPRO. Het werd gemaakt door een drietal jongens die daarmee ongelooflijk populair waren. De situaties in het programma waren vrijwel altijd zeer absurd. Enkele seizoenen hebben ze een satire gemaakt op bepaalde categorieën mensen. Zo hebben ze zeer treffend een reclamebureau nagedaan, waarbij een seizoen lang de avonturen van die coke-snuivende en grove figuren in beeld zijn gebracht (alle geacteerd door de drie mensen van het programma, soms met andere bekende acteurs). Een ander seizoen hebben ze een studentendispuut nagedaan, waarbij half Nederland gevleugelde woorden als bijvoorbeeld 'hey lullo' van ze nariep.

Het meest populaire seizoen heette Debiteuren Crediteuren. Daar komt dit fragment uit. Het speelt in een kantooromgeving, en diep onder de oppervlakte kun je zien dat de hoofdpersonen elkaar om het zwak te zeggen niet bepaald respecteren. Maar ja, het werk moet gedaan, en met de meest domme grapjes onderling wordt de sfeer erin gebouden. Ellenlange verhalen worden gehouden, die door de ander maar half geloofd worden, maar worden aangehoord om de sfeer niet te bederven. Belangrijk persoon is juffrouw Jannie, een waarschijnlijke maagd met enig overgewicht van halverwege de dertig. Vermaard is de kreet uit het programma 'goeiesmorgens juffrouw Jannie', die je ook overal onder middelbare scholieren en (echte)kantoormedewerkers hoorde naäpen. Dit fragment is een klassieker. Sinterklaas wordt gespeeld door Hans Teeuwen, een van de meest talentvolle cabaretiers van dat moment. Toen ik het voor het de eerste keek wist ik niet wat ik zag. Toch is het fragment, zelfs onder het behoudende deel van Nederland zeker niet controversieel gebleken, waarschijnlijk door hoe goed de serie gemaakt is, en door de populariteit van de hoofdpersonen.

Buro Renkema: Rembrandt is Laat

http://www.burorenkema.nl/2006/07/rembrandt_is_laat.php

www.rickvanvelthuysen.nl/fun4u/ritabrief.swf

8 juli 2006
copyright: John Piek

Ik heb wel eens vaker een periode gehad van writer's block. Sinds ruim een maand gaat het schrijven niet. Meestal lukt het me dan ook niet om voor mijn werk te schrijven, en gaan de columns dus nog wèl. Nu lijkt echter precies het tegenovergestelde het geval.
 
Nadat ik eerst een tijdje niet zoveel zin - en ook niet zoveel tijd - had om te schrijven, werd de drempel alsmaar hoger. De aanleidingen waren veelvoudig: een paar ingewikkelde dingen op het privé-vlak. Ik voel me de afgelopen maand niet al te lekker. En ook het gevoel dat ik na ruim vijfhonderd columns over zowat alles al heb geschreven stak de kop op. Verder ben ik al weken heel druk met saaie werkjes die echt nu moeten gebeuren. Ik heb verder een nieuwe website met foto's, waar ik een deel van mijn creativiteit wel in kwijt kan. En verder de opvoeding van een jonge kat, wat een belangrijk lichtpunt in al deze vlakheid is, net als het ongelooflijke plezier dat zo'n dartel beestje geeft. Maar ik wil mijn weblog er niet bij in laten schieten, dus ik zal er ondanks de alom uitgebroken zomer toch de schouders weer eens onder moeten zetten.
 
Er is ook bij mijn weblog een aantal dingen blijven liggen. Ondanks dat ik al anderhalf geschreven hoofdstuk daarvoor heb liggen, is mijn serie over morse nog steeds niet afgerond. De reden daarvan was in eerste instantie dat ik twijfelde of deze extra lange aflevering nou het slot zou moeten zijn, of dat ik het onderwerp nog verder zou willen uitdiepen. Verder heb ik nog de serie ministaatjes - erg leuk om te doen - waarvoor ik ook nog redelijk veel ideeën heb. Ik had het dus vermoedelijk daarmee wel weer op kunnen pakken.
 
Deze column over writer's block is dus tegelijk ook de doorbraak van dat fenomeen, want dit is de eerste column die weer lukt. Zoals misschien bekend, gooi ik zeker eenderde van de geschreven columns weg, omdat ik ze niet voldoende vind om in mijn blog te publiceren. Een column over writer's block van een halve week geleden was ook dat lot beschoren. Maar over deze ben ik dus wel tevreden.

Categorie: - bespiegeling - plusminus 343 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Sinterklaaspret

klik hier

(niet voor kinderen!)

Eerdere dagelijkse foto's

De eerste komkommertijd-artikelen verschijnen alweer. Deze heel fraaie staat op de headlines-pagina van de NOS:

06 Juli 200610:39

Indiër verliest stuk van schedel

De electricien Sambhu Roy uit Indië is een bezienswaardigheid. Honderden mensen verdringen zich om zijn ziekbed om hem met eigen ogen te aanschouwen. Of beter gezegd, een deel van hem. Want sinds afgelopen zondag mist Sambhu een een groot stuk van zijn schedel.

Nadat hij vorig jaar geëlektrocuteerd werd, had hij ernstige brandwonden aan zijn hoofd. Na enkele maanden was zijn schedel al te zien en afgelopen zondag is een groot stuk losgekomen.

Daaronder groeit een nieuwe schedel: dat komt bijna nooit voor. Sambhu wil zijn stuk hoofd daarom nooit meer kwijt. Hij weet zeker dat het hem geluk brengt.

Eerdere dagelijkse foto's

Fred's favoriete zender Animal Planet

http://shorties.be/2006/fred/fredopfilm7.html