Shorties.nl  -

Eerdere dagelijkse foto's

30 januari 2006
copyright: John Piek

Monaco is een constitutionele monarchie. Het land dat in feite even groot is als de hoofdstad Monte Carlo (slechts 1,95 vierkante kilometer), bestaat al sinds 1419 en al vóór die tijd zwaaide het huis Grimaldi er de scepter. Er wonen ongeveer 32.500 mensen in het stadstaatje. Monaco ligt niet ver van de Italiaanse grens aan de Franse Rivièra. De Rots van Monaco, waar nu het oudste quartier (wijk) van de stad Monte Carlo, inclusief het paleis van de prins ligt, wordt al sinds mensenheugenis bewoond, eerst door primitieve volkeren. Rond het jaar 600 bevond zich daar de Griekse kolonie Monoïkos. In 1215 werd het landje een kolonie van Genua en de rots was in 1297 de eerste verovering van Francois Grimaldi, die 700 jaar geleden als monnik verkleed de poorten van de toenmalige stad liet openen, om zo zijn soldaten de toegang te verschaffen. Als direct gevolg van deze gebeurtenis is de familie Grimaldi nu één van de langst zittende vorstenhuizen van Europa.

Monaco dankt haar naam aan de Griekse kolonie, Monoïkos, maar het Italiaanse woord voor monnik, is ook 'monaco'. Op een periode van Franse bezetting in de Napoleontische tijd na, van 1793 tot 1814, is het landsbestuur steeds in handen van de Grimaldi's gebleven. Wat overigens niet wil zeggen dat het landje altijd (helemaal) onafhankelijk is geweest. Na de Franse periode werd het door een internationaal verdrag als protectoraat toegewezen aan Sardinië. In 1860 kreeg Frankrijk door een verdrag de omliggende plaatsen in handen. Rond deze tijd vond er een opstand plaats in de nabijgelegen steden Roquebrune en Menton. Deze steden riepen de onafhankelijkheid uit en wilden eigenlijk het liefst door Sardinië worden geannexeerd. De opstand eindigde uiteindelijk met dat de steden bij Frankrijk kwamen, maar dat vier miljoen franc aan Sardinië betaald werd. Deze situatie, inclusief de onafhankelijkheid van Monaco werd uiteindelijk bekrachtigd met een verdrag in 1861.

In de periode daarop werd het land door het koningshuis als absolute heersers geregeerd, totdat Monaco in 1911 een grondwet kreeg. In 1918 aan het einde van de Eerste Wereldoorlog werd vervolgens een verdrag getekend waarin Frankrijk beperkte bescherming aan Monaco bood. Hierin werd tevens geregeld dat Monaco zich grotendeels zou richten naar de Franse economische, politieke en militaire belangen. Monaco is overigens sinds 1993 lid van de Verenigde Naties, met volledig stemrecht.

Van de 1,95 vierkante kilometer oppervlak van Monaco is 0,4 vierkante kilometer de afgelopen twintig jaar gewonnen op de zee. Een opmerkelijke 'verwantschap' dat het landje dus met Nederland heeft. Hoewel Monaco Frans als officiële taal heeft, wordt er Monagaskisch gesproken en ook op scholen onderwezen. De taal heeft nauwe verwantschappen met de taal in de omliggende gebieden en in het Italiaanse Genua. Behalve deze twee talen, kun je er ook goed terecht met Italiaans en Engels. Van alle inwoners van het landje heeft bijna de helft (40%) de Franse Nationaliteit. Een belangrijk deel van de rest van de inwoners (17%) is Italiaan, 5% is Brits en slechts 16% van de inwoners heeft de Monagaskische nationaliteit. Het land is een belastingparadijs, en leeft verder vooral van het toerisme. De munteenheid is net als hier de euro.

Officiële website:
www.gouv.mc/devwww/wwwnew.nsf
/HomeGb

Officiële website van het Paleis van de Prins:
www.palais.mc/wwwpal.nsf/Index.htm
?OpenPage&charset=iso-8859-1

Website van de hoofdstad Monte Carlo:
www.montecarlo.mc


Nationaal Museum:
www.monte-carlo.mc/musee-national

Monaco webcam met o.a. het Casinoplein:
www.monte-carlo.mc/monaco/informations/webcam.html

CIA factbook over Monaco:
www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/mn.html

Monaco weblog:
http://monaco.web-log.nl

Veel meer over Monaco:
http://monaco.pagina.nl

Bronvermelding: diverse bronnen, www.wikipedia.org, www.gouv.mc. Plattegrondjes: www.wikipedia.org

Categorie: achtergrond - 526 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

28 januari 2006
copyright: John Piek

Het is haast onvoorstelbaar, maar dit is alweer de vijfhonderdste column die ik voor mijn eigen website schrijf! Ooit begon ik met de columns om mijn schrijfstijl te verbeteren, én om beter columns te leren schrijven. Maar een ander doel was ook om mijn gram te kunnen spuien over allerlei dingen. In mijn eerste column, eigenlijk een soort spontane korte introductie, spreek ik erover dat ik mij regelmatig boos maak. Boos over onnauwkeurige journalisten die mensen en reputaties beschadigen, zonder zich om de gevolgen te bekommeren bijvoorbeeld. Boos ook over debiliserende televisiereclames. En over nieuwsprogramma's op tv, die steeds voyeuristischer met het kleine (maar ook het grote) nieuws omgaan. Ik zou onbekommerd mijn kritiek de vrije loop laten, dat was het idee. Het was op 2 augustus 2001, die eerste introcolumn, ruim een maand voor de gebeurtenissen in New York op de elfde van de maand erop.

Ik was van plan om niet alleen mijn kritische ogen goed de kost geven en mijn kritische woord de vrije loop laten. Ik zou tevens als een soort tijdsbeeld al die oude columns op internet laten staan. Een standpunt dat ik zeer lang gehuldigd heb. Los van de gebeurtenissen in New York en wat daarna gebeurd is, is dat een tamelijk naïeve gedachte. Er is inderdaad veel veranderd. Ondertussen ben ik van mening dat ik in ieder geval alles wat ouder is dan twee jaar van mijn site haal. Of ik moet het minimaal de afgelopen twee jaar nog een keer gezien hebben, en van mening zijn dat ik er nog achter sta. Zo snel kan het veranderen; je mening en de omgeving, de maatschappij waarmee die mening zich verhoudt.

Behalve dit veelomvattend inzicht is er nog wel meer veranderd. Op veel bescheidener schaal bedoel ik dan. Ik denk dat ik - hoewel ze nog altijd heel divers zijn - meer lijn breng in mijn columns dan in het begin. Zowel in het totaal van alle columns die ik produceer, als in de columns zelf. Dat heb ik er onder andere van geleerd. Vroeger vond ik het geen punt om drie onderwerpen in één column aan te pakken. Zoveel dwarsstraten kan ik soms in een gesprek nog wel eens kwijt, maar in een column kun je dat voor de leesbaarheid beter toch maar niet teveel doen.

Vrijwel tegelijk met de column die officieel nog steeds de titel 'Shortie denkt er het zijne van' heeft, ben ik (eind augustus 2001) begonnen mijn dagelijkse foto's op internet te zetten. De aanleiding daarvoor was indirect dat ik kort daarvoor mijn eerste digitale camera met een behoorlijke beeldkwaliteit gekocht had (een Canon Digital Ixus met 2,1 Mpix). Ik was zo onder de indruk van de kwaliteiten van de foto's die daaruit kwamen, dat het me heel leuk leek om er dagelijks eentje voor de website uit te zoeken. Of ik er genoeg zou maken om het iedere dag vol te kunnen houden zou ik dan wel zien. Echt dagelijks waren de foto's overigens niet, ik ben nu bij rond de 1230 foto's in 4,5 jaar, toch is het aantal als je erover nadenkt indrukwekkend. Hoewel ik wel eens extra voor wat dagelijkse foto's op pad ga, heb ik eigenlijk nooit echt problemen om iedere dag met een nieuwe te komen. Ik maak de foto's gewoonlijk als ik toch al onderweg ben. Ik heb praktisch altijd een klein digitaal cameraatje bij me, en zodra ik iets zie dat de moeite waard is komt die wel tevoorschijn. Ik kan daarnaast ondertussen uit een omvangrijk digitaal foto-archief putten. Dat archief is mede te danken aan die dagelijkse foto's, en de motivatie tot fotograferen die daar het gevolg van is.

Hoewel ik heel af en toe wel eens een periode heb dat de teksten toch wat minder makkelijk komen, heb ik ook wat de columns betreft eigenlijk nooit echt gebrek aan ideeën. Wat ik soms wel eens jammer vind is dat er toch betrekkelijk weinig gereageerd wordt. Eigenlijk gebeurt dat alleen heel regelmatig op één van de forums waar ik deze tekstjes ook plaats, en daar ben ik dan ook erg blij mee. Misschien zijn mijn teksten ook wel wat te weinig controversieel om veel stof te doen opwaaien, of zijn ze dat in de tussentijd geworden. Ik wil daar eigenlijk ook geen verandering in aanbrengen. Althans niet om deze reden.

Categorie: bespiegeling - 708 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

26 januari 2006
copyright: John Piek

Planningen zijn er om vanaf te wijken. Eerder schreef ik dat ik met de ministaatjes dicht bij huis zou beginnen, maar het tegendeel is waar. Ik ga nu al naar het staatje Hutt River dat op het zuidelijk halfrond een flink aantal tijdzones van ons vandaan ligt, omdat het één van de laatst bijgekomen nieuwe landjes is, en ook omdat het verhaal van de geschiedenis van het landje zo aardig is.

De Principality of Hutt River Province, zoals het landje officieel heet, is gesticht op 21 april 1970 door Iemand die uit nood een maas in de Australische wetgeving had ontdekt. Degene die samen met zijn vrouw Hutt River stichtte is een boer, Leonard George Casley. Casley kwam eind jaren zestig in moeilijkheden door de Australische graanquota. Toen begin 1970 de ondergang dreigde voor zijn boerenbedrijf met personeel, ontdekte Casley dat er in de Australische wet stond dat iemand bij rechtstreekse economische dreiging zelfbestuur mocht uitroepen. Met een beroep op deze wet scheidde hij zich vervolgens van de Gemenebest van Australië af omdat hij vond dat de graanquota inderdaad een rechtstreekse economische dreiging voor hem vormden. Wanneer hij zich zou afscheiden zou hij natuurlijk zelf zijn eigen quota kunnen vaststellen. Hutt River krijgt ook nu inderdaad nog haar inkomsten naast bloemen, postzegels en toerisme uit agrarische producten.

De centrale overheid van Australië voerde na het uitroepen van de onafhankelijkheid via de rechter een verbeten strijd om het landje weer in het gareel te krijgen, maar die pogingen strandden keer op keer. Het bleek juridisch niet mogelijk om Casley's actie ongedaan te maken en uiteindelijk erkende de Australische Gemenebest Hutt River dan ook als zelfstandige staat. Dat wil niet zeggen dat de Australische centrale regering op alle gebieden aan het voortbestaan van het landje meewerkt. En inwoners van Hutt River kunnen vanzelfsprekend ook geen aanspraken maken op zoiets als de Australische sociale voorzieningen.

Een van de rechters die oordeelde dat de zelfstandigheid rechtsgeldig was, stelde daarnaast dat de provincie zich pas een land zou mogen noemen, wanneer het ook beschikte over een eigen nationaliteit in de vorm van een paspoort, over valuta en over een eigen postsysteem. Die werden dan ook prompt allemaal ingevoerd. Hutt River werd een constitutionele monarchie met Casley als prins en zijn vrouw Shirley als prinses-gemalin. De paspoorten van Hutt River, die voor 250 Australische dollar te koop zijn, worden door een behoorlijk aantal landen gewoon als echt paspoort erkend. Je kunt op een Hutt River-paspoort dan ook gewoon naar zo'n land toe reizen. Ze worden niet alleen door toeristen gekocht, maar ook door mensen op afstand die graag de Hutt River-nationaliteit willen hebben. Daardoor heeft het landje inmiddels zo'n kleine 20.000 inwoners, waarvan een overweldigend groot deel dus niet in Hutt River zelf woont. Een fraai voorbeeld is de enige politieman die het landje rijk is, en die in Zweden woont. Ook het leger van Hutt River zit over ver: het bestaat uit een achttal tanks, die in Engeland in opslag staan. Het eigen leger van Hutt River heeft geen soldaten. Hutt River is 75 vierkante kilometer groot, ter vergelijking: Neutraal Moresnet was 3,44 vierkante kilometer en Sealand is slechts 550 vierkante meter, oftewel 0,00055 vierkante kilometer.

Officiële website:
www.hutt-river-province.com

Ministerie van buitenlandse zaken van Hutt River
www.hutt-river.org

Internationale organisatie van Hutt River-burgers:
www.huttriver.info

Portal van officiële Hutt River websites
www.huttriver.net

Reisverslag door Hutt River (in het Nederlands):
www.redcenter.nl/wijreizen/story.php?storyid=oz11

Bronvermelding: diverse bronnen, Wikipedia.org.

Categorie: achtergrond - 506 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

25 januari 2006
copyright: John Piek

Sealand is een echt microstaatje, veel kleiner nog dan Vaticaanstad of Seborga, maar vermoedelijke iets groter dan Rockall. Maar dat laatste is dus formeel geen apart land. De baas in Sealand is prins Michael of Sealand. Hij is een zoon van ex-marinier Roy Bates (prins Roy of Sealand). Het landje bevindt zich op een kunstmatig betonnen eiland dat door de Engelsen aan het eind van de Tweede Wereldoorlog in zee is gebouwd Roy Bates wilde er oorspronkelijk een van de vele zeezenders uit die tijd vestigen, maar toen de zender niet van de grond kwam, en Bates besefte dat hij zich op één van de twee forten bevond die buiten de territoriale wateren van het Verenigd Koninkrijk lagen, riep hij er de onafhankelijkheid uit. Bates ging met zijn vrouw op het eiland wonen en noemde het het prinsdom Sealand. Tot verbijstering van de Engelse overheid bleek in 1968 voor de rechter dat hij niet van het eiland gejaagd kon worden. Een tweede extraterritoriaal eiland dat op dat moment verlaten was, werd prompt door de Engelse marine in puin geschoten, maar aan prins Roy wilde men de vingers niet branden. Sealand ging vervolgens onder andere eigen paspoorten uitgeven, eigen geld (de Sealandse dollar, in koers gekoppeld aan de Amerikaanse dollar) en postzegels. Vooral met dat laatste werd wat geld verdiend. Plannen voor nieuwe radio- en tv-zenders hebben ze verstandig genoeg, net als het plan voor een casino laten varen. Zodoende bestaat het eilandstaatje tot op de dag van vandaag, wat overigens niet betekent dat het altijd een rustig bestaan heeft gekend.

In de loop der jaren zijn er pogingen tot staatsgrepen geweest, en er was een ware 'oorlog'. Er is zelfs op dit moment nog een regering in ballingschap. Twee Nederlanders en een Duitser, zakenmensen die eind jaren zeventig voor zakelijke besprekingen op het eilandje waren, namen toen die besprekingen niet naar wens verliepen prins Michael gevangen, en kregen zo de macht in handen. Prins Roy heroverde met een aantal manschappen het eiland en nam daarbij de drie coupplegers gevangen. De Nederlandse en Duitse regering vroegen Engeland om de mannen vrij te krijgen, maar Engeland zei niets te kunnen doen. De Nederlanders werden al heel kort daarna vrijgelaten, maar de Duitse onderdaan had tevens een Sealands paspoort en werd beschuldigd van hoogverraad. Hierop stuurde de Duitse regering met de staart tussen de benen een diplomaat naar het eilandje. Prins Roy stelt sinds die tijd dat het daarmee door Duitsland diplomatiek erkend is, waar inderdaad wel iets voor te zeggen lijkt. De prins verleende vervolgens 'omdat er geen bloed vergoten was' de Duitse man gratie.

Een paar jaar geleden was er nog een relletje rond Sealandse paspoorten die werden aangetroffen bij enkele in Spanje aangehouden ETA-leden, waardoor de onafhankelijkheid van Sealand gevaar liep. Maar omdat aangetoond kon worden dat Sealand er niets mee te maken had liep dat voorval met een sisser af. De laatste tijd is het vrij rustig rond het eilandje. Er is een colocatiebedrijf gevestigd dat met veel veiligheidsmaatregelen is omgeven. Engeland, dat vermoedelijk graag het eiland weer in bezit zou nemen of zou opblazen, maakt ook geen aanstalten dat te doen. Vermoedelijk zijn ze bevreesd voor een publicitaire en misschien internationale rel, en voor de jarenlange (en in de publiciteit wellicht breed uitgemeten) juridische nasleep van zo'n actie.

 
Vlag en wapen Neutraal Moresnet

Ik was eens met een fietstocht op het drielandenpunt. Tenminste, dat dacht ik. Een straatnaambord wees namelijk op een vierlandenpunt. Nooit begrepen hoe dat zat, totdat ik een maand of wat geleden op Wikipedia de oplossing van het raadsel vond. Ruim een eeuw lang was het namelijk inderdaad een vierlandenpunt. Het vierde land(je) hield echter begin van de twintigste eeuw op te bestaan. Moresnet was een soort van driehoekig van vorm, en lag met de bovenpunt tegen het huidige drielandenpunt aan. Het mini-staatje dat 103 jaar heeft bestaan, ontstond doordat Pruisen nét na de tijd van Napoleon onenigheid had over de grens met de toenmalige Nederlanden, waar België destijds nog deel van uitmaakte. De onduidelijkheid ging over een winstgevende zinkmijn. Uiteindelijk werd besloten om van de omstreden streek een neutraal gebied van te maken.

In het 3,5 vierkante kilometer grote gebied woonden oorspronkelijk 256 mensen. Later kwamen daar nog bijna 3000 arbeiders van de zinkfabriek bij. Het land werd bestuurd door een commissaris, maar in feite zwaaide de machtige burgemeester er de scepter. Het land had geen eigen munten, maar wel degelijk eigen postzegels. Het dwergstaatje heeft ook een tijdje een eigen vlag en volkslied gehad. Vanaf 1830, toen België en Nederland als aparte landen verder gingen, grensde het landje niet meer aan het Nederlandse grondgebied, maar aan het Belgische.

Toen de zinkmijn in 1885 uitgeput raakte, ontstonden er diverse plannen om het gebied als zelfstandige 'natie' te laten voortbestaan. Pruisen begon rond 1900 echter steeds meer druk uit te oefenen op het gebied, maar ook België wilde het zich niet laten ontvallen. In 1914, aan het begin van de Eerste Wereldoorlog viel Pruisen België binnen, waarna in 1915 Moresnet door Pruisen werd geannexeerd. In de verdragen aan het eind van deze oorlog werd het gebiedje echter weer aan België toegewezen, waar het ook nu nog steeds deel van uitmaakt. Het grappige is dat van de zestig grenspalen van het landje er nog altijd vijftig gewoon in het landschap staan.

Sinds een tijdje heeft Neutraal Moresnet een onafhankelijkheidsbeweging. Te zien aan de website is het maar de vraag hoe serieus die moet worden genomen.

Sealand
Officiële website Sealand: www.sealandgov.com
Regering in ballingschap:
www.principality-of-sealand.net (tijdelijk?) uit de lucht

Neutraal Moresnet
Informatie: www.moresnet.nl
www.grenspalen.nl/archief/moresnet-grenspalen-intro.html

Website onafhankelijkheidsbeweging Neutraal Moresnet: www.moresnet.co.nr

Sowieso een erg interessante site: www.grenspalen.nl

Categorie: achtergrond - 902 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

24 januari 2006
copyright: John Piek

'Wanneer zegt iemand eens een keer: stop?' Onder die titel schrijft Volkskrant-redacteur Arnout Brouwers een bevlogen stuk op de Forum-pagina van zijn eigen krant. Brouwers is getrouwd met een Russische, en vraagt zich af hoe ver we nog gaan met het 'integrationisme'. Minister Verdonk lanceerde afgelopen zaterdag op een VVD-congres in alle ernst het plan om de gedragscode uit Rotterdam in het hele land in te voeren. Onderdeel van die gedragscode is dat op straat in Nederland de Nederlandse taal gesproken moet worden. Vandaag zwakte de minister haar woorden enigszins af door te stellen dat ze het geen bezwaar zou vinden wanneer twee Surinaamse vriendinnen, die op straat lopen, onderling eventueel in hun eigen taal zouden spreken. Maar het streven moest toch zijn: alleen maar Nederlands op straat! Eigen taal eerst.

In Rotterdam is het trouwens al wet. Daar is die gekkigheid in gemeentelijke verordeningen opgenomen. Het mag in de tijd van de paarse kabinetten dan uiterst onbevredigend zijn geweest voor veel bewoners van dit land, het wordt nu toch tijd dat de mensen hun apathie verliezen en tegen dit soort van idioterie hun bezwaar maken. Wat is het volgende wat ons te wachten staat? Iedere man dient in het vervolg in een onberispelijk pak over straat te gaan? Iedereen weer met 'u' aanspreken en voornaamgebruik, ook in de privésfeer is voor iedereen boven de twintig niet meer toegestaan? Snorren zijn verboden? (Als dat laatste ook voor vrouwen geldt, dan moet Verdonk zelf vast ook nog extra aan het integreren).

Maar ja, wie gaat dat van die taal controleren? Ik zie het al voor me, een politieagent die zijn oor stiekem te luisteren legt bij twee fluisterende tienermeisjes. "Was dat nou Nederlands of Marokkaans? Of was het straattaal? Ja, er is een derde bij, en dan mag het niet, hè. Twee vriendinnen dat kan nog net, maar drie is teveel. Nou ja, voor de zekerheid dan maar een bekeuring..."

En wanneer is iets nou Nederlands? Bijvoorbeeld Fries: mag de taal van mijn grootouders dan binnenkort ook niet meer op straat? Ook voorzie ik problemen voor mensen die bijvoorbeeld uit een plaats als Kerkrade komen. Ik vermoed toch dat er best politieagenten zijn in Amsterdam, die het verschil niet horen tussen die hartverwarmend zachte Nederlandse taal uit de mijnstreek, en een plattelandsbewoner uit Koerdistan. Dat wordt dan nog een duur dagje hoofdstad voor die arme Limburgers.

Maar voor het zover is: genóég is genoeg. Ik ben iemand, en ik zeg dus hierbij STOP!

Categorie: opinie/politiek - 406 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Talpa gaat vanaf morgen de serie 'Van Speijk' via een stream aanbieden. De aflevering kan daarnaast integraal worden gedownload. Door die laatste mogelijkheid kunnen mensen met een beperkte internetbandbreedte de programma's tóch via internet bekijken. Talpa werkt er verder aan om de betreffende programmabestanden ook via een video podcast (ook vodcast genaamd of vlog) aan te bieden.

Kleine complicatie is wel dat voor iedere uitzending 1,50 euro betaald moet worden, als ik het goed heb waren Talpa's 'Programma gemist'-streams tot nu toe gratis. Aan de andere kant moet via de Amerikaanse versie van iTunes een soortgelijk bedrag betaald worden voor bijvoorbeeld afleveringen van series als 'Desperate housewives', en daar zijn dit soort podcasts een overweldigend succes.

Hopelijk kiest Talpa ervoor om ook de mogelijkheid in te bouwen om je (bijvoorbeeld via vooruitbetaling) op de hele serie te abonneren zodat je niet steeds voor iedere aflevering weer een nieuwe podcast aan iTunes of iPodder/Juice hoeft toe te voegen. Het aardige van een ontwikkeling als deze is dat programma's van de zender op deze manier ook te bekijken zijn voor mensen die buiten het bereik van de televisiezender wonen, zoals bijvoorbeeld expats in de VS of Azië.

Eerdere dagelijkse foto's

De mailing van mijn website www.spelling2006.nl:

Mailinglijst Spelling 2006 nr. 4

Het heeft even geduurd na de laatste mailing van Spelling 2006. Dat had onder andere te maken met aanhoudende griepverschijnselen van de maker van de site. Sinds die laatste mailing is er verder nog wel het een en ander gebeurd op het gebied van de spellingvernieuwing. De protesten waren de afgelopen maanden niet van de lucht, een aantal media en boekenuitgevers weigeren om aan de nieuwe spelling mee te werken (enkele schrijvers werken overigens nog steeds in de spelling van vóór 1996, die van 1954), en er gingen diverse stemmen op om de hele spellingvernieuwing maar af te blazen. De successen bij de protesten in Duitsland over de spellingvernieuwing daar sterken daarbij misschien ook nog de Nederlandse tegenstanders bij hun bezwaren. De Taalunie wil echter van geen millimeter wijken weten, vermoedelijk mede ingegeven door het vele geld dat al aan nieuwe woordenboeken en spellinglijsten is uitgegeven, en de mogelijke schadeclaims die uit een eventueel herroepen zouden kunnen voortvloeien. Vanuit de andere landen die in de officiële spelling van het Nederlands participeren (Vlaams België en Suriname) komen minder geluiden van onvrede, hoewel dat ook kan komen doordat deze hier in Nederland nou eenmaal minder makkelijk doordringen dan die uit het land zelf.

Heel even kwam door dit alles de gedachte op: moet deze site wel doorgaan met het behandelen van de spelling van 2006, voor het geval de boel toch nog teruggedraaid wordt? Moet niet daarnaast ook aandacht besteed worden aan de nu nog geldende spelling? Dat zou dan vermoedelijk wel tot grote verwarring leiden. (Bovendien, zou dan niet ook een andere domeinnaam gekozen moeten worden?)

Zolang niet besloten is om de herziening af te blazen, en die kans is tamelijk gering, gaat deze site dus door op de ingeslagen weg. De eerstvolgende zaken die daarbij zullen worden behandeld zijn het gebruik van het koppelteken, en het gebruik van de hoofdletters. Twee zaken die niet alleen vrij ingewikkeld zijn, maar die door hun grote verschil met de vorige spellingvariant mede aanleiding hebben gegeven tot de grootste commotie.

Wat betreft deze site, zal die een klein beetje van opzet gaan veranderen. Vanaf nu zal het laatst behandelde (deeonderwerp bovenaan op de voorpagina komen te staan. De eerdere hoofdstukken zullen zoals nu ook al het geval is, in een soort inhoudsopgave meer onderaan op de voorpagina komen. Meerdere delen, indien mogelijk gegroepeerd naar verwant opeenvolgend onderwerp, zullen daarnaast via de mailinglijst worden verspreid. Op die manier worden alle deelnemers van de lijst op de hoogte gesteld van de meest recente aanvullingen op de site, terwijl ze bij grote productiviteit niet iedere dag een nieuwe mailing zullen ontvangen. De site zelf zal daarbij als naslag dienst kunnen doen. Reacties van 'meedenkers' op het gepubliceerde zijn overigens van harte welkom.

Tot slot van deze mailing nog een leuke link: www.spatiegebruik.nl. De makers zullen rond augustus ongetwijfeld het nodige te doen krijgen met alle veranderingen op dit gebied.

John Piek
www.spelling2006.nl
www.spelling2006.be

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

19 januari 2006
copyright: John Piek

Ik heb al eerder geschreven over de ministaatjes Sealand en Neutraal Moresnet. Ik ben gefascineerd door landsgrenzen. Ministaatjes zijn in die zin natuurlijk helemaal interessant, omdat de landsgrenzen daar wel heel erg kort zijn, en dus per strekkende meter veel meer bijzonder dan de buitengrenzen van landen als zeg de Verenigde Staten of Frankrijk. Ik ben naar aanleiding van die eerdere columns over ministaatjes eens gaan speuren hoe bijzonder ze nou eigenlijk waren. In eerste instantie leek het aantal van die landjes mee te vallen. Behalve Sealand, en de wat grotere als Monaco San Marino, Andorra, Liechtenstein (Luxemburg tel ik - te groot - uiteraard niet mee), leken er bij oppervlakkig googlen helemaal niet zoveel meer te zijn. Maar naarmate je beter gaat zoeken, kom je er via verschillende wegen (encyclopedie/ Wikipedia, internet, Discovery Channel, maar ook door chats op IRC) steeds meer tegen. Behalve dit soort staatjes zijn er ook door meerdere landen betwiste eilandjes (bijvoorbeeld Rockall), soms maar een paar meter groot, waarvan daarnaast ook groepen personen de onafhankelijkheid proberen te claimen.

Wat veel van de zeer kleine staatjes gemeen hebben is dat ze op één of andere manier toch niet helemaal compleet een echt land zijn. Zo is Sealand bijvoorbeeld door niemand erkend. Er is een dorpje in Italië dat door een administratieve fout in het zeer verre verleden met de grond eromheen van 14 vierkante kilometer en 2000 inwoners ontegenzeggelijk een apart land is. Maar veel meer verschillen in vergelijking tot de omliggende dorpen dan een prins uitroepen en een eigen munt uitgeven doet het landje niet. Vaak is zo'n status wel goed voor het toerisme, en de grote buren hebben dikwijls ook geen reden om veel geld, moeite of politiek prestige te verkwisten aan het opheffen van zo'n status. En de landjes op hun beurt proberen het ook weer niet zo bont te maken dat ze de grote buurlanden daartoe aanleiding geven (zo is Sealand bijvoorbeeld nooit een omroepzender of casino begonnen). Alleen in Australië en in de VS heb je een paar landjes van notoire dwarsliggers, die het het landelijk bestuur van de grote broer ontzettend moeilijk proberen te maken. Maar ja, die vaak niet eens zo kleine landen (in Australië zijn ze soms zo groot als een provincie) liggen allemaal wel heel ver van de dichtbewoonde wereld af, dus er zal wel gedacht worden: laat maar.

Het leuke van het internettijdperk is dat al die soms al 1000 jaar bestaande kleine landjes tegenwoordig wel een eigen internetsite hebben. Dikwijls hebben ze op internet ook een eigen topleveldomein (zoals Nederland '.nl' heeft). De komst van internet heeft nog een verschijnsel laten opkomen: staten met echte inwoners en een regering, die alleen op internet bestaan. Ze streven het hebben van een eigen grondgebied helemaal niet na. En dan is er nog die man, die zich tijdens een autorit realiseerde dat nog niemand het grondgebied van de maan volkenrechtelijk had opgeëist. Hij zocht uit hoe het zat, en het bleek inderdaad waar te zijn. Vervolgens deed hij dat zelf, en toen er niemand was die er op papier wat aan kon doen begon hij stukken grond op de maan te verkopen. Zelfs president Bush en enkele personen van het Britse koningshuis hebben zich via hem van enkele lapjes grond verzekerd...

Omdat ik het zo'n leuk onderwerp vind, ga ik de komende tijd zo af en toe een paar van die landjes beschrijven in mijn columns. Ik begin redelijk dichtbij, en trek dan zo verder weg de wereld in. Ik weet niet precies waar ik met de verhalen vervolgens ga uitkomen, maar als ik er niet genoeg van krijg, sla ik misschien nog wel van die dwarsstraten in als Gibraltar of de Spaanse enclaves in Marokko. Historisch allerminst oninteressante gebieden. En als ik echt de geest krijg dan ga ik vervolgens over op alle gekke eilandjes in die allemaal een eigen topleveldomein hebben, hoewel ze vaak onder de paraplu van een grote natie schuilen. (wordt vervolgd)

Categorie: achtergrond - 659 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Kijk ook eens op de website van fotografe Piek (nee, geen familie van mij)

De foto's hierboven staan in de categorie 'WORK'.

www.piek.cc

16 januari 2006
copyright: John Piek

Ik besloot - haaruitval of niet - om het er maar gewoon op aan te laten komen. Ik kon moeilijk anders. De omschreven risico's vond ik niet opwegen tegen het verlies van mijn haar, hoezeer Gerard Joling ook de geneugten van een volle bos aanprijst. Mijn bloeddruk bleef goed op niveau, dat was wat belangrijk was. Van de apotheker hoorde ik eind juli (ik was begin mei met de bètablokkers begonnen), dat er na een moeizame speurtocht nauwelijks enige serieuze informatie te vinden was geweest. Wel waren de experts het erover eens, dat wanneer de medicatie werd gestaakt of verminderd, het verloren haar weer terug zou moeten komen. Ongeveer rond diezelfde tijd mocht ik de hoeveelheid pillen halveren. Het is gebruikelijk om bij bètablokkers met een hogere dosering te beginnen, en wanneer dat helpt, die hoeveelheid na een maand of drie terug te schroeven. Toen ik in september voor het eerst bij een nieuwe kapper kwam, zei de kapster daar "Dat is gek. Het is net alsof ik tussen uw haar allemaal nieuwe spruiten zie. Het is echt waar. Ik zie allemaal jonge haren die nog niet op lengte zijn." En inderdaad, een groot deel, zo niet alles van mijn oorspronkelijk verloren haar is teruggekomen.

Er was nóg een probleem. Bij het cardiogram dat in april gemaakt was, bleek niet alleen mijn bloeddruk verhoogd, het ECG wees ook uit dat van mijn hart de linkerventrikelspier vergroot was. Dat is meestal het gevolg van hoge bloeddruk, maar het komt ook voor bij deelnemers aan zware sporten. Ik krijg wel redelijk wat beweging, maar niet zo extreem, het moest dus wel het eerste zijn. De huisarts verwachtte dat wanneer mijn bloeddruk weer normaal was, dit euvel binnen drie maanden verdwenen moest zijn. (wordt vervolgd)

Categorie: life-log - 289 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Shorties FM Podcast #33

Alleen Engels, maar wel veel muziek.

Podcast feed:
http://podcast.xs4all.nl/rss/johnpiek/Shorties+FM+podcast

Podcast info:
http://podcast.xs4all.nl/user/johnpiek/Shorties+FM+podcast

Luister direct naar de podcast, klik op:

http://music.podshow.com/music

Of ga naar http://www.shorties.nl/streamer en kopieer onderstaande URL naar het invoervakje op de site.

Podcast #33:

http://podcast.xs4all.nl/upload/johnpiek-shorties_fm_podcast_33.mp3

Eerdere dagelijkse foto's

13 januari 2006
copyright: John Piek

Bijna twee jaar geleden dacht ik dat ik hoge bloeddruk had. "Onzin," zei mijn huisarts, "dat kun je zelf niet voelen. Onmogelijk!" Twee keer met een paar weken ertussen werd vervolgens gemeten, en daarna nog een keer op een ochtend met veel stress, maar er werd niets abnormaals geconstateerd.

De zaak zat mij ergens toch niet lekker, en afgelopen voorjaar begon dat zodanig te knagen dat ik het voor de zekerheid nóg maar eens heb laten meten. Inderdaad was op dat moment mijn bloeddruk middelmatig verhoogd. Op de korte termijn niet verontrustend, maar op de lange termijn bracht het toch zeker risico's mee, dus moest er iets gedaan.

Ik kreeg medicijnen, een zogenaamde bètablokker die er een etmaal over doet om in je bloed te worden opgenomen. Die vertraagt het hartritme, en daardoor zakt de bloeddruk ook. Ondertussen had ik voor mijzelf zo'n handig Braun dingetje gekocht, waarmee je zelf ook een beetje met de effecten mee kunt kijken. Moet je niet te vaak doen trouwens, want dan wordt het een soort selffulfilling prophecy: je gaat je zorgen maken om ieder wellicht kortdurend maximum in de aanwijzing. Door dat je-druk-maken stijgt je bloeddruk, waardoor je je nog drukker maakt, enzovoort. Een veel krachtiger effect dan de medicijnen hebben.

Het 'pilletje' werkte vrijwel direct, maar bleek echter een bijwerking te hebben: in rap tempo begon mijn haar, dat toch al aan verdunning onderhevig was, uit te vallen. Dat ging met zo'n vaart, dat ik vreesde vóór het eind van de zomer als een biljartbal verder door het leven te moeten gaan. In toch wel enige paniek belde ik achtereenvolgens de apotheek, en toen de huisarts, en vervolgens weer de apotheek. Overal kreeg ik hetzelfde te horen: het effect dat ik vreesde te hebben was uiterst zeldzaam. Mijn huisarts zei zelfs dat het onderwerp vermoedelijk alleen vanwege juridische redenen in de bijsluiter was komen te staan. Niettemin verbeeldde ik het mij niet, en bovendien vond ik op internet een Nederlandstalig forum van mensen die hetzelfde ondervonden. De apotheek beloofde het nader uit te zoeken. Dat duurde echter lang. Mijn verzoek om van medicijnen te veranderen werd sterk afgeraden: dit kon gevaarlijk zijn... (wordt vervolgd)

Categorie: life-log - 360 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

JACK SPIJKERMAN 14 JANUARI VAN START MET KOPPENSNELLERS

Zaterdag 14 januari begint Jack Spijkerman met zijn nieuwe amusementsprogramma bij Talpa. Het langverwachte ‘Koppensnellers’ begint om 20.00 uur.

‘Koppensnellers’ is een amusementsprogramma met satire en cabaret, bijzondere bekende en onbekende gasten, opvallende televisiefragmenten en een gloednieuw spel: ‘De kop van Jut’. In deze eerste aflevering wordt het spel gespeeld door Yuri van Gelder ('s werelds beste aan de ringen) en Teun de Nooijer ('s werelds beste hockeyer).

Het team van cabaretiers dat meewerkt aan het programma, en in het verleden ook al met Jack Spijkerman heeft samengewerkt, bestaat onder anderen uit: Peter Heerschop, Viggo Waas, Sanne Wallis de Vries, Mike Boddé, Thomas van Luyn, Ellen Pieters, Alex Klaasen, Martine Sandifort, Niek Barendsen en Patrick Stoof.

Koppensnellers, iedere week vanaf zaterdag 14 januari om 20.00 uur bij Talpa

10 januari 2006
copyright: John Piek 

Ik ben een beetje in de ban van elektronische boeken op het moment. Een paar weken geleden kocht ik een luisterboek van Jan Wolkers (eigenlijk gewoon een CD waar de schrijver een aantal verhalen op voorleest). Luisterboeken zijn een beetje een trend momenteel. Boeiend zoiets, en ook onderweg goed bruikbaar als je hem bijvoorbeeld in een MP3-speler kunt beluisteren. Wel oppassen natuurlijk dat je je daarbij niet al teveel van het verkeer laat afleiden.

Nog onverwachter en interessanter was een andere ontdekking die ik een paar weken geleden deed. Hoewel mijn oude, goedkope Palm-organizer het nog goed deed, was hij toch aan vervanging toe. Zoals zovelen boven de veertig, ontkom ik ook niet aan een leesbril, maar zelfs mét leesbril kon ik de tekst op het zwart-wit LCD-scherm van mijn oude organizer zonder ondersteunend licht steeds vaker niet meer lezen. Dit leidde tot bizarre toestanden, wanneer ik weer eens bij iemand, bijvoorbeeld een opdrachtgever, een afspraak wilde noteren en daarvoor bij het raam moest gaan staan. Dat kon zo echt niet meer en dus heb ik in november een nieuw exemplaar gekocht. 

De nieuwe organizer, ook weer een Palm en precies even duur als de oude, beschikt over een modern deluxe kleurenscherm, dat ik ondanks de niet eens zo heel erg grote letters, overal zelfs zonder bril en zonder probleem kan lezen. Toen ik het apparaatje in gebruik nam, ontdekte ik dat behalve een al aanwezige agenda, adressenlijst en een aantal andere toepassingen, ook extra programma's gratis van internet kunnen worden gehaald. Onder andere een schaakspel dat ik met mijn slecht ontwikkelde schaakspel onmogelijk kan verslaan. Daarnaast is er een foto-album dat er op het kleurenscherm erg goed uitziet en nog een hele hoop meer. Verder was er een programma eReader, dat ik in eerste instantie nauwelijks interessant vond. Je kunt er boeken mee lezen, en vanaf internet kun je een aantal boeken gratis downloaden, waaronder een speciale versie van het bekende Merriam-Webster-woordenboek. In de organizer passen naast een hoop andere zaken makkelijk een tiental boeken van de omvang van een roman, en dat alles in een apparaatje kleiner dan een pakje sigaretten, en maar half zo dik. (Probeer maar eens vijf of tien van dergelijke boeken in je rugzak te proppen, ik bedoel maar...) Ik besloot om voor de grap maar eens aan een boek te beginnen, en het was verbluffend hoe comfortabel zich dat allemaal van het schermpje laat lezen. Ook nadat ik - met tussenpozen - al een kleine 300 pagina's heb gelezen vind ik het scherm absoluut niet vermoeiend. 'Ombladeren' gaat met een tik op het scherm met het bij de organizer horende pennetje, maar makkelijker nog met de pijltjesknoppen onder het scherm. Het lezen gaat zeker net zo prettig als vanaf papier. Door de verlichting van het scherm is dat zeker het geval in omgevingen met weinig licht; hoe minder omgevingslicht hoe beter eigenlijk. Maar ook overdag buiten in het volle licht is het scherm gewoon nog heel erg goed te lezen. In eReader-formaat zijn ook Nederlandse boeken verkrijgbaar, waarvan een behoorlijk aantal gratis, bijvoorbeeld op de site www.ebook.nl. Heel onverwacht zomaar wat leuks ontdekt dus!

Nederlandse boeken zoals gezegd op www.ebook.nl.

Klik hier voor gratis boeken op bovenstaande site (onder andere: Jules Verne, Trude de Jong, Frederik van Eeden, Jacob van Lennep, C. Joh. Kievit (De zoon van Dik Trom), Guus Vleugel, Oscar Wilde, Multatuli (Max Havelaar), Herman Gorter (Mei), Louis M.A. Couperus, Hans Vervoort).

Gratis luisterboeken zijn o.a. te vinden op: www.voorlezer.net, www.librivox.org, www.gutenberg.org

Categorie: life-log - 519 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

[English text below]

Back to basic [Nederlands]

Het is al even geleden dat ik mijn laatste 'echte' column voor mijn site heb geschreven. De laatste column was van 17 december. Er zijn een paar belangrijke en minder belangrijke redenen die kunnen hebben bijgedragen aan mijn gebrek aan inspiratie. Ik geloof niet dat er sprake is van een echte writer's block. Eén van de mogelijke oorzaken is dat ik al een week of zes griepachtige verschijnselen heb. Volgens de huisarts is er niets ernstigs, ik moet alleen geduld hebben. Ik heb er echter wel een algeheel gebrek aan energie door en vrijwel ononderbroken een vermoeid gevoel. Een andere oorzaak heeft meer met het schrijven zelf te maken. Iemand in mijn nabijheid was begin november erg geschokt door een paar fictieve verhalen die ik enkele jaren geleden geschreven heb, en die zij op internet aantrof. Ik moet het effect, dat wat ik geschreven heb kan hebben, toch wel wat hebben onderschat.

Daarnaast wist ik niet goed wat ik in het vervolg nou met mijn site en mijn web aanwil. Zaken als mijn Engelse blog en het podcasten van audio en video, ik vind het allemaal even fascinerend en interessant. Maar uiteindelijk zal ik toch moeten kiezen. Ik heb nooit geteld hoeveel websites ik begonnen ben sinds mijn eerste twee websites, die ik halverwege de jaren negentig tegelijkertijd startte, maar het waren er veel. Ik heb in november vrijwel direct de serie Onmogelijke Liefde verwijderd, die door sommige mensen aanstootgevend werd gevonden. Niet alleen om die reden, ik was dit toch al van plan. Daarvóór heb ik geloof ik nog nooit iets van mijn sites van internet verwijderd. Mijn sites werden alleen ge-update, niet weggehaald.

Wat dit alles mij geleerd heeft is dat wat je schrijft, ook al bedoel je dit niet zo, een beperkte houdbaarheidsdatum heeft, en dat het een en ander over het algemeen niet onbeperkt op internet kan blijven, zonder dat je het af en toe herleest. Ik heb bijvoorbeeld eens naar aanleiding van een Vrij Nederland-artikel een tamelijk kritische column over Pim Fortuyn geschreven. Dit was voordat hij aansluiting had gezocht bij Leefbaar Nederland, als ik me niet vergis ruim een halfjaar voordat hij werd vermoord. Op dat moment gaf dat goed mijn mening weer, en mijn gevoel over een paar van de standpunten die hij innam. Maar achteraf ben ik zelf een aantal dingen enigszins anders gaan zien, milder ook. Daarnaast is het politieke landschap in Nederland sinds die tijd natuurlijk ook drastisch veranderd.

Om nou te voorkomen dat ik nog meer van dit soort overwegingen hier ga neerzetten: ik ga in het nieuwe jaar dus terug naar de achterliggende structuur mijn oude site op www.shorties.nl, zoals het was voordat ik daar een weblogstructuur in gebruik nam. Wel zal de site een moderner, en meer bescheiden vormgeving krijgen. Op deze site ga ik mijn teksten en mijn dagelijkse foto's publiceren. Een kopie daarvan (van tekst én foto) plaats ik direct ook in mijn weblog bij XS4ALL, net als ik tot afgelopen zomer gedaan heb. Omdat ik terug wil gaan naar mijn oorspronkelijke doelstelling, het verbeteren van mijn schrijfstijl in het Nederlands betekent dit tevens, dat ik - met pijn in het hart - afscheid zal nemen van het veelvuldig (ook) in het Engels posten. Misschien dat ik over een jaar of zo nog wel eens zal switchen naar helemaal Engels voor een aantal maanden. Maar aan de andere kant wil ik mijn podcast wat serieuzer aanpakken, bijvoorbeeld door met vaste tijdsintervallen te gaan posten, en niet meer zo ad hoc als nu. Dat betekent ook dat ik de inhoud ervan serieuzer zal kunnen samenstellen. De podcast zal daarbij alleen nog maar in het Engels worden gepresenteerd (dat geeft mij tevens de hard nodige oefening).

Hieronder dus een opsomming van de websites die blijven. De meeste andere informatie is al van internet verwijderd, of dit zal binnenkort gebeuren. Verder overweeg ik sowieso om standaard alles van internet te halen dat ouder is dan twee jaar.

www.shorties.nl
- mijn columns en foto's. De site is al online, maar hij is nog niet af.

www.johnpiek.com (rss)
- mijn XS4ALL- weblog

www.spelling2006.nl
- een website over de omstreden nieuwe spelling van 1 augustus 2006

www.xs4all.nl/~johnpiek/schippers.html
- site over de kunstenaar Wim T. Schippers (hier moet binnenkort veel werk aan gebeuren)

http://podcast.xs4all.nl/user/johnpiek/Shorties+FM+podcast (feed)
- mijn podcast

www.piek-e.nl
- Mijn zakelijke website

Daarnaast zijn er nog enkele kleinere sites waar ik niet veel werk aan heb, en die ook zullen blijven, zoals 
www.shorties.nl/webcam, www.shorties.nl/aggregator en www.shorties.nl/streamer 
 
 
 
Back to Basic [English]

It's been a while now, since I wrote my last 'real' column, My most recent column was of December 17. There have been some more or less minor causes that might have contributed to my lack of inspiration - I don't want to speak of a writer's block. One of these is that I have had some flu-like symptoms since almost six weeks back from now. According to my physician, there's nothing wrong, just need some patience, but it kept me lacking energy and being tired almost all the time. Another cause is more related to the things that I write itself. Someone quite close to me was shocked by some fiction that I wrote a couple of years ago, and that she discovered on the internet some two months ago. I must have underestimated largely the impact the things that I write can have.

Next to that I really didn't know what I wanted to do with my sites and my weblog. Things like my English blog and podcasting audio and video, I find all of them really very interesting. At the end of the day however I can only do so much things at the same time. I never counted the number of websites I really had since my first web-appearance mid-nineties, but it were a lot. In November I almost immediately removed most of the texts that were controversial to some people. Not only because I discovered they could be shocking, but I had planned to do so anyway. Before that I haven't had something removed almost from my first days on the internet. My sites were only updated, never removed.

What all this learnt me is that the things you write have limited keeping qualities, even if you intend otherwise, and that you cannot retain them on the internet forever. For example inspired by an older article in Dutch weekly Vrij Nederland I have written a fairly critical column about right-wing politician Pim Fortuyn half a year before he was killed. At that moment this reflected totally what I thought of the man. But hindsight I got to see a number of things different, and some of the things that I wrote a lot milder. And politics in the Netherlands have changed a lot since then as well.

To prevent a lengthy deliberation, I have decided that, in the new year I will go back to my old website www.shorties.nl as it was. I will get rid of the weblog structure that I implemented half a year ago, though it will get a new, more modest design. This will be the primary site where I am going to publish my columns, stories and serials, and of course my daily photo. A copy of all this will be placed in my Dutch XS4ALL-weblog as I did before. Because I want to return to my initial goal, improving my style in writing Dutch, this also means, that - with pain in my heart - I will write mostly in that language. Maybe that in a year or so, I will change to fully English once again. But the good news is that I plan to make podcasts on a regular basis, say once a fortnight or even once a week, and they will be in English only. Because I will not make them as ad hoc as I did before, I hope I will also be able to make more of an effort in selecting interesting topics for it.

Below are my websites that I will keep. Most of the other stuff is removed from the web, or will be soon. Next to that I am considering to keep removing anything on my sites that is older than two years.

www.shorties.nl
- my columns and photos, which is already online in an underdeveloped and rudimentary form

www.johnpiek.com (rss)
- my XS4ALL weblog

www.spelling2006.nl
- a website about the controversial Dutch spelling reform of 2006

www.xs4all.nl/~johnpiek/schippers.html
- my site about Dutch artist Wim T. Schippers (that needs a lot of work right now)

podcast.xs4all.nl/user/johnpiek/Shorties+FM+podcast (feed)
- my podcast

www.piek-e.com
- (the website of my small company)

In addition to that, there are some smaller sites that don't give me much extra work, such as www.shorties.nl/webcam, www.shorties.nl/aggregator and www.shorties.nl/streamer that will also stay.

Categorie: bespiegeling - 749 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Iedereen

een

heel

gelukkig

2006

gewenst!

--

Best

wishes

for

2006!