Dagelijkse foto
Amersfoort - Veilig op straat publiekscam defect
De leuke publiekswebcam van het project Amersfoort - Veilig op straat lijkt alweer ten prooi gevallen aan vandalisme. Volgens Veilig op straat-woordvoerster Tianne van Woudenberg is een hoogwerker nodig om de webcam te kunnen repareren, dus is daar enige tijd voor nodig. Vanochtend was het beeld niet beschikbaar, en vanmiddag was de camera wel in de lucht, maar stilstaand in plaats van ronddraaiend, en met onscherp beeld.
Dagelijkse foto 31/3
418. Niet te vertrouwen... (6)
418 31 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen... (6)
Een heel ander slag van notoire bedriegers zijn de verkopers van malafide advertentie-uitingen. Kun je bij de dienstverlener uit de vorige column met een klein beetje fantasie nog spreken van onwil, of desnoods onkunde, waardoor kwade opzet wellicht met een klein beetje moeite nog uit te sluiten is, bij "foute" advertentieverkopers is zoiets zonder twijfel boze opzet, hoewel hun verhalen uiterst goed zijn.
Al in het begin dat ik een website had (dat was ergens in 1996 of zo) werd ik eens benaderd door iemand die een hobbyïstenachtig praatje had, zo in de trant van dat hij de internetcommunity zo'n warm hart toedroeg en zo. En dat daar voor ondernemers veel winstkansen lagen. Hij bood mij vervolgens de naar eigen zeggen lucratieve deal aan, om een link naar mijn toen dus nog vrij nieuwe site op hun fantastische webpagina's te plaatsen. Ik snapte niet wat dat mij voor extra waarde bood. Toen ik hiernaar bleef doorvragen bleek dat hij voor deze 'gunst' een bedrag van 180 gulden wilde ontvangen. Omdat ik andermaal niet begreep wat voor mij het voordeel was, en vooral omdat hij ondanks meerdere verzoeken niets kon of wilde vertellen over bezoekersaantallen van zijn site, wilde ik niet op zijn handeltje ingaan. Vervolgens zei ik dat ik hem wel zou matsen: ik plaatste ook een link op mijn site naar de zijne. Daar rekende ik dan ook 180 gulden voor, zodat we de hele deal met gesloten beurzen konden beklinken. Mijn site werd destijds al door zo'n 200 mensen per week bezocht, wat zeker in die tijd niet gering was, maar desondanks zag hij helemaal niets in mijn toch oh zo aantrekkelijk voorstel. De geldstroom wil bij dit soort lieden slechts in één richting stromen: altijd alleen maar naar henzelf toe. Pas achteraf realiseerde ik me dat ik met een van de lieden van het kwaadwillige advertentiegilde te maken had, anders had ik de zaak wel met een flink stuk minder humor afgehandeld. (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Sommige dingen...
Sommige dingen werken slechts op één van de sites waar je regelmatig post. Ik heb vandaag op mijn blog bij XS4ALL lopen experimenteren met streaming video en audio. Helaas werkt dat hier niet, maar mocht je het toch willen bekijken, ga dan naar http://www.johnpiek.comHet einde van de televisie, zoals wij die kennen
http://www.hannekegroenteman.nl/archief/2005/03/30/help
Ja maar Hanneke, wat kunnen wij, het klootjesvolk, nog doen? Ik heb alles al overwogen. Een kijkersstaking bijvoorbeeld, maar volgens mij werkt dat alleen maar averechts. Ik vraag me ook af: wàt gaat er weg, waar ligt de grens bij amusement. Ik kijk bijvoorbeeld Den Haag Vandaag vaak als amusement (niets vermakelijker dan de absurde werkelijkheid). En het nieuws. Gaat Kopspijkers om die reden wellicht naar de commerciëlen, en is de klaplong van Jack slechts een verzinsel om uit de impasse hierover te komen? Ik zie koude televisienetten voor me als de staats-TV in de oude Sovjet-dagen. Met minder amusement zou ik geloof ik nog wel kunnen leven. Ik vermoed ook dat het daar wel op zal uitdraaien. Nog nooit is een beslissing over de omroep in Nederland in de volle omvang doorgegaan. En kabinetten hebben sinds een paar jaar de gewoonte om, zoals het een echte bananenrepubliek betaamt, de beslissingen van de voorgaande kabinetten ook gewoon weer 180 graden om te draaien. Geld speelt daarbij geen rol. Alle hoop is dus nog niet verloren. Maar als je een mogelijke actievorm weet, dan wil ik best mijn steentje bijdragen.
John Piek
Scott me up Beamey!
Leuk verhaal van Kirsten over Captain Kirk-acteur William Shatner:Nobody here
Al jarenlang =vind ik= één van de leukste sites
in het Nederlands (tegenwoordig ook in het
Japans en Engels) is die van
Jogchem Niemandsverdriet. Die arme Jogchem.
Het zit hem niet mee in het leven. De manier
waarop hij daarmee omgaat doet tegelijkertijd
vrolijkheid zowel als medelijden voelen. Prachtig!
Linkdump
Linkdump - andere leuke blogs
Voor mij tot de leukste blogs bij XS4ALL behoren
de 'juffen'-blogs, van Juf Aukje en Juf Elke (geen bekenden van elkaar).
Beide beschrijven ze de belevenissen van de kinderen in hun klas,
het is te zeggen: vanuit de geheel eigen visie
van de juffrouw bezien dan 
Dagelijkse foto 30/3
417. Niet te vertrouwen... (5)
417 30 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen... (5)
Hij mocht mij van zijn directeur niet meer betalen, zei hij, en ging dus op zoek naar een ander slachtoffer. In hoge nood had ik hem twee uur leuren later dus opnieuw aan de telefoon. Welk bedrag ik dan in gedachten had... Zestig gulden per uur was destijds mijn prijs voor vaste klanten, maar ik wilde dus niet moeilijk doen. Ik wilde weleens kijken hoe ver mijn vaardigheden in debt-collecting strekten, en of ik de vijftig gulden die hij mij voor het werk nu wilde geven ook uit zijn zak getrokken kon krijgen. Onnodig te vertellen dat me dat bij zo'n doorgewinterde wanbetaler, ook met de hulp van een deurwaarder dus uiteindelijk niet lukte. Het laatste dat ik van hem hoorde was dat ik voor mijn betalingen uitsluitend met hun heer De Wit moest spreken. Die kreeg ik vervolgens dus maar niet aan de telefoon, hoe vaak ik het ook probeerde.
Een tijdje later, toen ik de betaling ondertussen al als verliespost had afgeschreven, hoorde ik van een kennis dat zij een tijdje in loondienst bij het malafide bedrijf gewerkt had. Ook zij had na een paar maanden werken haar loon natuurlijk niet gekregen, hoewel ze tot mijn niet geringe verbazing in eerste instantie dus wel keurig betaald was geworden. Toen haar dienstverband vervolgens afliep had ze nog zo'n 9000 gulden van de club tegoed. Omdat betaling uiteindelijk niet te verwachten leek, was ze met haar brede vriend en een paar van zijn kornuiten persoonlijk naar de zaak gegaan om verhaal te halen. Onder 'lichte druk' was haar voormalige baas nu toch bereid om het bedrag uiteindelijk in contanten uit te betalen. Daarvoor gingen ze met zijn zessen naar de dichtstbijzijnde flappentap, alwaar het bedrag na nóg enige aarzeling gewoon tevoorschijn kwam.
Van mijn kennis hoorde ik ook over meneer De Wit, die inderdaad enige tijd voor de betalingen verantwoordelijk was geweest. Door haar de datum van de door mij uitgevoerde opdracht te noemen, kon zij mij echter vertellen dat de heer De Wit al twee maanden voor die tijd was overleden. In zoverre had het bedrijf dus ook de waarheid gesproken: om mijn werk betaald te krijgen was het kennelijk nodig dat ik alsnog met De Wit in contact zou komen. Over de daarvoor benodigde seance hadden ze mij echter niet getipt. Een stap naar een Yomanda-achtige persoon was mij er toen in elk geval wel meer dan eentje te ver... (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Linkdump
www.ceefax.tv
Dagelijkse foto 28/3
Linkdump
416. Niet te vertrouwen... (4)
416 28 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen... (4)
Er lopen vreemde schepsels rond op deze aardbodem. Fameus wat dat betreft was een bedrijf uit een aangrenzende regio, dat vrijwel om de twee jaar failliet ging, en dan vervolgens als een phoenix uit de as herrees. Ik was eens op een bijeenkomst van freelancers. Er waren een man of twintig aanwezig, maar toen ik de naam van dit bedrijf noemde, kwamen we bij elkaar toch al snel op 80.000 aan langer dan een halfjaar openstaande rekeningen. Sterker nog, in het hele gezelschap waar zeker de helft van de mensen al eens voor het bedrijf gewerkt had, konden we zelfs niemand vinden die ooit daadwerkelijk na gedane werkzaamheden door ze was betaald.
Toen ik twee weken na die bijeenkomst toevallig door het betreffende bedrijf gebeld werd, of ik misschien een kleine opdracht voor ze wilde doen, dacht ik 'laat ik eens kijken of ík dat misschien wél van ze betaald kan krijgen'. Bovendien vond ik het intrigerend, dat bij het gesprek met hun werknemer mijn interne alarmbelletje, waar ik in de eerste aflevering van deze serie al over schreef, niet afging. Het telefoontje was op een vrijdagmiddag, en alle nieuwe opdrachtgevers die op vrijdag na twee uur bellen, zitten hoogstwaarschijnlijk met een opdracht waar ze geen freelancer bereid voor konden vinden. Met het aanstormde weekend zitten ze vrijwel altijd ernstig met het werk in hun maag, dat meestal te vervelend is om door hun vaste afnemers op dat tijdstip nog te worden aangenomen. Het was op het moment van dit telefoontje dus vier minuten over twee.
Hij noemde mij de hoeveelheid werk - het was niet veel, in een uur of twee te doen - en daarbij een ingewikkeld standaardbedrag, dat niet zonder gecompliceerde berekening in een concrete som te vertalen was. Ik vroeg om bedenktijd om het uit te rekenen. Met de rekenmachine erbij kwam het erop neer dat ik de vervelende klus moest uitvoeren voor de somma van 7,56 gulden. Ex. btw. Ik moest daarvan schaterlachen. Toen ik hem terugbelde zei ik: "Meneer voor dat bedrag neem ik doorgaans de telefoon niet eens aan! U heeft dus nog geluk..." (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Het zal je maar gebeuren...
VingermaaltijdEten in een restaurant doet ze voorlopig niet meer. Een vrouw uit de Amerikaanse plaats Santa Clara County bestelde deze week een portie chili con carne. In plaats van een lekkere gekruide maaltijd, was het bij haar eerste hap direct mis. De vrouw bleek te kauwen op een menselijke vinger. Onmiddellijk waarschuwde ze de overige restaurantgasten. De politie tast nog in het duister. Geen van de restaurant- medewerkers bleek een vinger te missen. (bron: nu.nl)
Linkdump
Nog een keer deze link, omdat ik het ronduit
belachelijk
vind dat minister van Ardenne (ontwikkelingssamenwerking)
probeert
door het dichtdraaien van de subsidiekraan het project
te
censureren. Volgens mij is het op die manier beïnvloeden van
kritische
publiciteit op het kabinetsbeleid strijdig met
de regels van onze
rechtsstaat. Zoiets verwacht je
misschien in een totalitair land als
Zimbabwe, maar als het aan mij
ligt niet in Nederland. Daarnaast vind ik het
gewoon kinderachtig.
Dagelijkse foto 27/3
Mailinglijst
Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.
Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.
415. Niet te vertrouwen... (3)
415 27 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen... (3)
Dat de goede man niet helemaal spoorde, bleek toen hij me eens in een weekend belde. Het gaf me in ieder geval wel de steen des aanstoots in handen om eindelijk de 'samenwerking' te beëindigen. Tegen mijn gewoonte in had ik de draadloze telefoon van mijn zakelijke lijn naast mijn bed liggen. Zaterdagnacht om half twee ging die dus over. Hij wilde checken in hoeverre ik anders was dan de andere vertaalbureaus waarmee hij had gewerkt, zoals ik inderdaad beaamd had. En dan vooral op de punten waar de samenwerking in het verleden zo slecht was verlopen. Hij wilde op dat moment de op vrijdagmiddag afgeleverde conceptvertaling even met mij doornemen. Ik wist misschien niet hoe het in de reclame toeging, maar dat was een 24 uurs volcontinu bedrijf, en dat eiste hij ook van de partnerbedrijven waarmee hij zaken deed. Hij beweerde dat hij net daarvoor uit een bespreking kwam, en dat was de reden dat hij me juist op die tijd belde.
Ik bleef nog beleefd. Maar inwendig kookte ik. Wonder boven wonder bracht ik er volledig kalm uit, dat ik daar op dat moment dus helemaal niets voor voelde. En of het goed was of ik hem daar de volgende dag, op zondagmiddag over zou terugbellen.
Zo gebeurde ook: "Dan betaal ik je rekeningen ook niet," was het eerste dat hij zei toen ik vertelde dat dit de laatste opdracht was geweest waarbij wij hij van mijn diensten gebruik zou kunnen maken. Dat was voor mij een uiterst pijnlijke mededeling, want er stond nog zo'n 6000 gulden aan onbetaalde rekeningen open. De rest van de zondag knaagde de opmerking venijnig, maar 's maandags was hij veel toeschietelijker. Kennelijk had hij geaccepteerd dat ik niet de geschikte partner was voor zijn bedrijf. Dat was in elk geval wat hij mij zei. Toen ik ernaar vroeg zei hij dat hij nooit gezegd had dat hij niet zou betalen. Zijn toko had een prestige hoog te houden van op tijd betalen, en dat was wat hij gewoon zou doen. Precies op de laatste dag van de verlengde uiterste betalingstermijn die op de herinnering stond die ik hem stuurde, kwam zijn betaling bij mij binnen. (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Linkdump
Ik maak er nog maar een keer reclame voor. Volgens mij
één van de meest boeiende weblogs bij XS4ALL:
Dagelijkse foto 26/3
414. Niet te vertrouwen... (2)
414 26 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen... (2)
Iemand met wie de samenwerking vanaf het begin al stroef verliep was een jaar of acht geleden de eigenaar van een reclamebureau. Ik heb het verhaal al eens beschreven in mijn serie 'Eigen baas', maar ik beschrijf hier een andere impressie van het gebeurde dan toen. Omdat ik hem niet al te herkenbaar zal beschrijven durf ik gerust te stellen dat ik de man achteraf ronduit gestoord vond. Hij was klant bij mijn vertaalbureau, en in tegenstelling tot mijn huidige meestal creatieve werk, waarbij de samenwerking van beide kanten soepel moet verlopen, is bij een vertaalbureau als dienstverlenend bedrijf de klant dus koning. Nou dat wilde deze meneer wéten ook. Hij had zo zijn eisen. Als klant. Hij begon de samenwerking met het afkraken van al mijn voorgangers. Nou zo was ik gelukkig niet, zo moest ik toch beamen. Ik beaamde, want klant is koning. (Hoe raak ik van deze vent af, zei ik daarbij in gedachten. Maar een potentieel vrij grote klant laat je ook niet zomaar lopen.)
De goede man was paranoïde tot op het bot. Daar had hij ook wel reden voor. Zijn receptioniste maakte aan de telefoon een keer in zijn bijzijn denigrerende opmerkingen over hem, waarna ze mij met hem doorverbond door hem de hoorn in de hand te drukken, met de woorden "Gesprekje voor je. Hier!" Een andere keer lachtte ze hem waar hij gewoon bij stond vierkant uit. Niettemin voerde hij naar eigen zeggen een streng beleid ten aanzien van zijn personeel. De in die dagen net opkomende e-mail, nee, dat soort gehobby kwam er dus bij hem niet in. Dan werd er helemaal niet meer gewerkt. Gevolg was wel, dat waar bij andere bedrijven een conceptversie van een commerciële tekst door mij al gewoon via de mail verstuurd werd, daar bij hem een koeriersdienst voor werd ingeschakeld, à raison van 125 Hollandse guldens per ritje. En er gíngen wat kladversies heen en weer. Want de klant was tenslotte koning, nietwaar, en dat wilde hij weten... (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Linkdump
Dagelijkse foto 25/3
413. Niet te vertrouwen...
413 25 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Niet te vertrouwen...
Ik ben sinds 1993 zelfstandig ondernemer. In de jaren dat je zo bezig bent, leer je natuurlijk wel het nodige over mensen die je wel of niet kunt vertrouwen. Ik heb een tamelijk goed alarmbelletje in mijn hoofd dat mij waarschuwt. Intuïtie. Heel af en toe is er iemand die er tussendoor glipt: bij zo'n persoon gaat het belletje niet af, terwijl er toch van alles met zo iemand aan de hand is. Ik ga er vanuit dat meesteroplichters, zoals heer Olivier die zeldzame eigenschap bezitten, dat voor hen bij de meeste mensen de intuïtie niet werkt. Meestal echter werkt het fantastisch.
In het begin dat ik ondernemer was, heb ik zo'n gratis alarmsignaal vanuit mijn binnenste nog wel eens genegeerd. Niet één keer dat ik dat deed liep het goed af. Ofwel, ik werd lelijk behandeld, of rekeningen werden niet betaald, en ga zo maar door. Ik heb weleens gedacht dat ik die intuïtie van mijn vader geërfd heb. Mijn vader was 40 jaar lang conducteur op de trein bij de Nederlandse Spoorwegen, en hij had de zeldzame eigenschap om iemand in die eerste seconden dat hij hem/haar zag, te kunnen peilen. Bracht ik in mijn jeugd een nieuwe kennis mee naar huis, en zei mijn vader achteraf 'die jongen deugt niet', dan kon ik er voor 100% vanuit gaan dat dat ook klopte. Mijn vader was een uiterst goedhartig man, met een grenzeloos vertrouwen in het goede in de mens, en zodra hij iemand langer dan, zeg vijf minuten, had meegemaakt dan verdween zijn objectiviteit, en daarmee zijn vermogen om te kunnen zeggen of iemand wel of vooral niet deugde.
Behalve de mensen die niet deugen, heb je ook de mensen met wie dat niet duidelijk ligt. 't Kan vriezen en het kan dooien. Soms komt dat gewoon omdat je elkaar niet ligt, of doordat je niet met die persoon kunt samenwerken. (wordt vervolgd)
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Linkdump
RSS en XML
Veel mensen weten niet wat RSS is of wat zo'n XML-symbooltje (
of 
) op een website betekent.
Zonder nou heel ingewikkeld te worden kun je op zo'n symbooltje klikken om het
linkje te weten te komen, waarmee je je kunt abonneren op een zogenaamde
newsfeed (spreek uit nieuwsfiet). Veel weblogs en nieuwssites geven daarmee aan
webmasters de mogelijkheid om op die manier hun inhoud automatisch op een andere
website te kunnen gebruiken. Daarnaast bestaan er zogenaamde RSS-readers,
programma's waarin je dergelijke feeds kunt bekijken. Ik houd de meeste weblogs
die ik regelmatig lees bij met zo'n RSS-reader. Dat is reuzehandig, en
ontzettend veel sneller dan alle twintig of dertig sites die ik regelmatig zie
gewoon bij langs te surfen.
Afhankelijk van de vormgeving zie je in zo'n readerprogramma meestal aan de linkerzijde een overzicht van de sites waar je op geabonneerd bent. Achter de betreffende feednaam staat doorgaans het aantal ongelezen posts. Bovenaan rechts zie je een overzicht van titels op de in het linkerscherm geselecteerde site. Daaronder bevindt zich de inhoud van de geselecteerd titel. Dit laatste vak ziet er meestal hetzelfde uit als op de site waar het bericht zelf staat, vaak inclusief de afbeeldingen. Sites en titels kun je met een klik van de muis bij langs gaan alsof het hyperlinks zijn. Supergemakkelijk.
Bekende programma's waarmee je de feeds kunt bekijken zijn bijvoorbeeld Feedreader en Thunderbird. Er zijn geluiden dat Microsoft deze zomer ook met een RSS-functionaliteit komt. Zelf gebruik ik tegenwoordig meestal Thunderbird, omdat ik daarmee zowel mijn mail als de feeds die ik wil zien in hetzelfde venster heb. Beide programma's zijn overigens gratis en het loont de moeite om dit nog betrekkelijk nieuwe fenomeen eens te proberen.
Persbericht van de REISinformatiegroep te Utrecht
| Persbericht Utrecht, 18 maart 2005 Ontmoeten via 9292ov.nl Leuke medereiziger gezien of gesproken in het openbaar vervoer? Behoefte aan hernieuwd contact met die bijzondere persoon? Doorpraten met een hobbygenoot? Dat kan nu via de drukbezochte website www.9292ov.nl van REISinformatiegroep. Reizigers kunnen in de nieuwe rubriek 'OV ontmoetingen' een persoonlijke oproep plaatsen. Andere reizigers kunnen daarop per e-mail reageren. De 9292-site brengt de e-mails bij elkaar. Iedere week staat er een top-10 met de leukste oproepen op de site. Het plaatsen van of reageren op een oproep is gratis. Met de rubriek 'OV ontmoetingen' wil REISinformatiegroep laten zien dat het reizen met trein, metro, tram, bus, ferry en taxi naast leuk ook spannend kan zijn. Meer informatie: www.9292ov.nl/ovontmoetingen OV-ontmoetingen is een uitbreiding van de service op de openbaar-vervoersite. Want naast dit 'fun' karakter verstrekt de site dagelijks 100.000 'serieuze' deur-tot-deur reisadviezen met alle vormen van openbaar vervoer. De site heeft sindskort een snelplanner in gebruik genomen die meteen op de eerste pagina staat. Ook vertragingen van bus en trein van een half uur of meer staan voor de internetter duidelijk in beeld. De openbaar-vervoersite koppelt altijd de meest recente dienstregelingen van alle openbaar vervoerbedrijven in Nederland aan elkaar. Volgens onderzoek wordt 98% van de adviezen opgevolgd: een daadwerkelijke reis. |
Toch weet ik niet of ik die slogan van ze:
wel zo geslaagd vind
Het is voorjaar...
...dus gaan we naar het museum.Dagelijkse foto 24/3
Linkdump
Hier kijk ik elke dag wel een keer.Mevrouw Groenteman is melig
Paar melige plaatjes bij mevrouw Groenteman: Ik vind vooral die van Bush en de paus leuk, hoewel die van Charles en Camilla ook hilarisch is
http://www.hannekegroenteman.nl/archief/2005/03/12/melig_2005
http://www.hannekegroenteman.nl/archief/2005/03/17/meligheid_vervolg
Dagelijkse foto 23/3
Linkdump
De prachtige foto's van Bernhard Wolff. Ik krijg er geen genoeg van.En een heel mooi vormgegeven site ook.
Met dank aan Retecool.com
Dagelijkse foto 22/3
Dagelijkse foto 21/3
Dagelijkse foto 20/3
Dagelijkse foto 19/3
De laatste van de sneeuwfoto's
Ik ben niet boos...
... ik ben wóédend!Eenderde van de bewoners van verpleeghuizen is ondervoed, zo was gisteren in Nova te zien. Veel bewoners komen hierdoor te overlijden. Mijn vader zat tot twee jaar geleden in een verpleeghuis. Dan ga je je toch afvragen. In wat voor land wonen we in vredesnaam dat dit soort dingen kunnen gebeuren? Als je hulpeloos bent, dan ben je kennelijk vogelvrij. Middeleeuwse toestanden. Ik heb er gewoon geen woorden voor.
412. Het wekker-reset raadsel
412 18 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Het wekker-reset raadsel
Ik moet zoveel mogelijk meteen opstaan, zodra de wekker afgaat. Doe ik dat niet, dan voel ik mij de hele dag beroerd. Ik slaap dus altijd met twee wekkers. Eentje bij het hoofdeind van mijn bed, en eentje een meter of anderhalf bij mijn bed vandaan om ervoor te zorgen dat ik ook daadwerkelijk meteen opsta, en niet nog even blijf naliggen. Die bij het hoofdeind gaat als eerste af, ongeveer een halve minuut vóór de andere.
Een week of wat geleden merkte ik ineens, dat de wekker bij mijn hoofdeind iedere dag 's ochtends vroeg was gereset. Op het tijdstip van opstaan moest het ding zowel wat tijd, als wat wektijd betreft, op 13.00 uur gestaan hebben. De tijd liep daarna gewoon verder en de wektijd stond, zoals te verwachten, wanneer ik naar bed ging 's avonds nog steeds op 13.00 uur.
De betreffende wekker heb ik al erg lang. Eigenlijk is het een wekradio; eentje met een digitale afstemschaal, en tevens met de kortegolf erin. Ik heb hem vaak op vakantie mee gehad, en er in het buitenland op naar de Wereldomroep geluisterd. Dat geeft al aan dat ik hem lang moet hebben, want zo vaak ga ik niet op vakantie.
Wat heb ik me nou weer in mijn slaap voor rare gewoonte aangeleerd? Zo vroeg ik mij dus af. Maar hoe ik ook probeerde, door bijvoorbeeld 's avonds de knopjes te manipuleren, of tegelijk in te drukken, het nabootsen van het resetten van het apparaat lukte niet. Ik begon te vermoeden dat er misschien in het apparaat een print- of draadbreukje zat. En dat ik - nog steeds half in slaap - het toestel zo'n harde vuistklap verkocht, alsdat ik in mijn reconstructie niet durfde na te bootsen. Ik begon me toch licht ongerust te maken, want in wakkere toestand herinnerde ik me van die harde klap dus niks.
Het raadsel bleef mij intrigeren. Tot aan de afgelopen ochtend toe tenminste. Nét voor de eerste wekker, was ik wakker geworden door het tikken van kattepootjes die vastzitten aan een dit keer wel erg hongerig kattenlijf, tegen mijn slaapkamerdeur aan. Toen ik keek hoe laat het was, zag ik het display van de wekradio even knipperen. Ik hoorde hem vervolgens tweemaal piepend de wektoon geven, waarna het display en de toon gedurende zo'n twee seconden langzaam wegstierven. Shit! Batterijen leeg. Dat ding doet als je de radio niet gebruikt zeker anderhalf jaar op slechts twee penlightjes. Dáár had ik dus niet aan gedacht.
jp
Categorie: life-log
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 18/3
Dagelijkse foto 17/3
Voorjaar...
Na de hierboven staande foto komen nog een paar winterfoto's, en dan komt de voorjaarscollectie Ongelooflijk hoe de wereld in krap veertien dagen
kan veranderen...
Dagelijkse foto 16/3
411. Bussluis
411 16 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Bussluis
Ooit was ik een van de eerste bewoners hier in deze wijk. Al een maand of tien voordat ik dit huis kreeg, wist ik dat het aan mij was toegewezen. Tijdens de bouw ben ik dan ook regelmatig eens gaan kijken. Het landschap leek, toen ik er nog maar net woonde, nog het meest op wat ik van sommige beelden uit Afrika wel kende: volstrekte kaalslag waarlangs vanwege het ontbreken van trottoirs en openbaar vervoer mensen liepen, in dit geval dus vaak met grote boodschappentassen. Wegen waren niet verhard, en de eerste weken dat ik in dit huis woonde was er ook nog geen straatverlichting in de wijk, zodat het werkelijk stikkedonker was. Omdat ik voor het eerst op mijzelf woonde en de eerste weken dat ik hier sliep ook nog geen telefoon had, vond ik dat toen best griezelig moet ik zeggen.
De weg voor mijn huis langs, daar was iets merkwaardigs mee. Op de eerste plattegronden was die niet ingetekend. Dit moest een wijk worden waar je alleen via de ringwegen in kon, en zo'n doorgaande route tussen de delen van de wijk was niet gewenst. In plaats daarvan moesten de auto's een grote, bijna cirkelvormige omweg maken. Op die eerste plattegrond was met een stippellijn ook nog een tweede cirkel ingetekend als alternatieve route voor de eerste. Bij de informatieavond waar ik hoorde welk huis ik zou krijgen, werd verteld dat er direct voor mijn deur een busstation zou komen. Daar ik ook toen veel met het openbaar vervoer reisde, vond ik dat niet vervelend.
In de eerste weken dat ik er woonde, was de weg bij mij voor de deur dus net als de rest van de wegen door de wijk, onverhard. Het autoverkeer stoof er gewoon langs, op droge dagen grote stofwolken veroorzakend. Doordat mijn afvalcontainer maar niet werd leeggemaakt ('Aan de openbare weg voor uw huis plaatsen.' stond in de brief die ik erbij gekregen had), toch maar eens met de gemeentereiniging gebeld. Het bleek dat de weg voor mijn huis dus geen openbare weg was... Langzaamaan werd de wijk voorzien van asfalt en meer straatverlichting. Zo niet bij mij voor de deur. Al heel snel waren er ronde witte borden voor het stukje weg van amper zeventig meter lang verschenen met een rode rand eromheen. Desondanks bleef het autoverkeer er langs stuiven, en met stoffer en blik moest ik daardoor regelmatig het zand van de trap voor mijn huis scheppen.
Na een paar maanden werd er een betonnen tweebaansweg aangelegd, met in het midden van iedere rijbaan een paar opmerkelijke verhogingen en kuilen. Op datzelfde moment werd er onder de ronde borden een klein vierkant bordje geplaatst: 'Pas op!' In drie dagen tijd was het een vuurwerk van jewelste. Vooral in de spits. Als vanouds kwamen de auto's aanstuiven, die vervolgens met een klap op de verhoging en de kuilen vast kwamen te zitten. De firma Tap had zo'n auto nog niet weggetakeld of het was opnieuw raak.
Na drie dagen was het kennelijk toch te gek geworden. Er werden nieuwe grote waarschuwingsborden bijgeplaatst. Tegelijk werden de gaten waar de wielen in vast kwamen te zitten dichtgemaakt. Het duurde slechts een paar uur of de auto's stoven weer als vanouds door de 'sluizen'. Dit ging vervolgens maandenlang zo door. Tot er mannen kwamen met machines, die in slechts een paar uur tijd de gemankeerde bussluis omtoverden in een veel betere, met hogere verhoging en beter geplaatste, diepere gaten. Helaas waren de nieuwe waarschuwingsborden pas de week erop klaar. De oude werden op het ronde bord met de rode rand na alvast meegenomen. Het resultaat laat zich raden: De firma Tap draaide weer overuren.
Ook toen de borden klaar waren, ging het nog vele malen mis. De eerste vijf 'slachtoffers' die bij mij aanbelden heb ik nog vriendelijk geholpen. Samen met de mensen van de groenvoorziening die hier op dat moment toevallig aan het werk waren. Toen bij de vijfde keer dat er iemand wanhopig om hulp aanbelde mijn jas vervolgens onder het smeer zat bedacht ik mij dat het me geen hernia waard was, en besloot ik dat ik niet meer mee zou kunnen helpen. Niettemin hebben er nog vele mensen van mijn telefoon gebruik gemaakt om een hulpdienst te kunnen bellen. Het was dikwijls te hopen voor ze, dat hun auto niet eerst door een politiewagen gesignaleerd zou worden, of door een vileine buschauffeur die zijn weg versperd aantreffend, alsnog zélf de politie belde. Mensen, grote volwassen kerels stonden soms huilend hier aan de deur. Het meest schrijnend vond ik een Belgisch echtpaar met een nagenoeg nieuwe auto. Deze wijk is toch al zo'n doolhof. En een vrouw die voor haar man als verrassing de nieuwe auto alvast ophaalde, maar de verzekering nog niet geregeld had. De verhoging van de bussluis sloeg de onderkant van de carter van de motor af, en een wielas uit balans: de wagen was total loss.
Niet lang daarna zag ik op een ochtend een paar mannen in lange regenjassen wat situatietekeningen maken. Een paar dagen daarop verschenen er in de krant artikelen dat de bussluis in deze situatie wellicht niet conform de wet was. Dat had er al eerder in gestaan, maar dit keer was het kennelijk menens: vrijwel meteen daarna werden de hobbels weer weggehaald en de gaten gedicht. Ook de borden werden verwijderd. Sinds die tijd gebruiken de auto's dit als doorgaande route. De lange omwegen van de eerste plattegrond zijn nooit voor het oorspronkelijke doel in gebruik genomen.
jp
Categorie: persoonlijke historie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Opmerkelijk nieuws
bron: www.webwereld.nl
Echt goedkoop bellen...
Via 1649. Je betaalt binnen Nederland alleen 4
cent starttarief.
Geen bijkomende abonnementskosten of wat ook.
zie: www.1649bellen.nl
410. Een kennismakingsbrief
410 15 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
Een kennismakingsbrief
Ik kon het in mijn serie 'Onmogelijke liefde' niet helemaal goed kwijt, maar toen ik nog tamelijk regelmatig contactadvertenties plaatste, kreeg ik de meest uiteenlopende brieven binnen. Als je dat vaak doet, dan is de kans dat er opmerkelijke dingen bij zitten natuurlijk ook wat groter. Onderstaand is de weergave van zo'n brief. Ik heb hem vanwege de privacy en mogelijke herkenning van de persoon die hem geschreven heeft niet letterlijk opgeschreven, maar het is een impressie, die wel zoveel mogelijk de strekking van het verhaal volgt. Daarnaast heb ik de tekst enigszins ingekort. Het oorspronkelijke verhaal ging drie blaadjes (zes kantjes) op deze zelfde manier voort. De handgeschreven brief heb ik in slechts weinig verschillende versies zelfs twee maal ontvangen, met ongeveer driekwart jaar ertussen. Dat hij handgeschreven was, kennelijk met veel zorg, geeft aan dat hij wel degelijk serieus bedoeld was.
"Beste kennismakingsadvertentieplaatser,
Ik zoek een man voor een relatie, dat komt dus goed uit want als ik het goed begrijp ben ik dus een vrouw die op zoek is. Laat goed duidelijk zijn dat dat het voor een relatie is. Als je dat niet bent hoef je niet te reageren. Als je slechts op zoek bent naar avontuur dan spreek ik niet met je af. Ik vind het prettig als je er doorgaans een beetje goed gekleed uitziet en je regelmatig wast. Ik mag zelf qua uiterlijk niet klagen. Dat zeg ik niet zelf, maar ik heb meermalen van voornamelijk mannen complimenten mogen krijgen over mijn voorkomen. Ik ben niet een fotomodel, hoewel ik voor dat werk in het verleden vaak gevraagd ben. Ik sla dat soort aanbiedingen altijd af, omdat ik namelijk een hekel heb aan mannen die mij watertandend nastaren. En dat zijn er vele, dat zul je moeten aannemen. Want een foto stuur ik niet mee. Dat doe ik niet zo'n eerste keer. Daar begin ik op grond van eerdere ervaringen niet aan. Je krijgt zo'n foto namelijk nooit meer terug, dus wie weet wat die mannen er allemaal mee doen.
Ik heb op grond van slechte eerdere ervaringen ook een hekel aan mannen die roken of op de bank in hun neus peuteren. Als je zo iemand bent hoef je dan ook niet te reageren en ook als je graag naar de hoeren gaat of anderszins vaak vreemdgaat kun je deze brief beter maar terzijde leggen. Ik zou het prettig vinden als je net als ik van Birmaanse houtsnijkunst houdt, maar dit is niet per se noodzakelijk want ik ben niet echt kritisch op de mannen die ik leuk vind.
Kal(end)e mannen hoeven niet te reageren, evenmin als mannen met een snor of bril of een boven hun broek uitpuilende bierbuik. Ik kan op grond van eerdere (slechte) ervaringen meedelen dat dit bij mij geen kans van slagen maakt. Oh ja, ik loop graag in een mantelpakje, maar je zult mij thuis als ik aan het rommelen ben ook in spijkerbroek kunnen treffen. Dan heb ik ook mijn haar los. Anders draag ik het graag in een mooie coiffure opgestoken.
Van jou verwacht ik dat je netjes op je kleding bent. Kijk, een keer een pluisje is natuurlijk niet zo erg, maar haren, en vooral kattenharen; ik kan je op grond van eerdere ervaringen vertellen dat je daar bij mij niet mee moet wezen.
Ik verwacht wel dat je leuk bent. Mijn vorige vriend was heel leuk. Ik snap ook niet waarom hij het heeft uitgemaakt. Daar heb ik lange tijd over getreurd. Maar dat is allemaal verwerkt leed ondertussen, hoewel ik soms nog wel aan hem moet denken. Maar dat moet je van mij kunnen accepteren, dat is nou eenmaal zoals ik ben. Van jou verwacht ik ook dat je een verwerkt verleden en normale moederband hebt. Heb je dat niet dan kan ik je op grond van eerdere ervaringen vertellen dat het kansloos is tussen ons.
Misschien wil je op de eerste afspraak al met me naar bed. Ik kan je zeggen dat ik er heus niet vies van ben, ik ben er best wel gek op, maar op grond van eerdere ervaringen kan ik je zeggen dat ik dat dus niet meer doe. Als je daar op uit bent, dan kun je beter niet reageren. Net zomin als wanneer je niet serieus bent. Ik wil de eerste dagen van ons contact van je weten of je met mij verder wilt, en dan bedoel ik niet voor drie maanden of zo. Want veel mannen zijn niet te vertrouwen wat dat betreft. Dat kan ik je op grond van eerdere ervaringen vertellen.
Verder vind ik het fijn als je niet rookt. Dat schreef ik geloof ik al, maar ik ben nogal zuinig op mijn huis en als je elk jaar opnieuw voor mij het huis moet verven daar zul je zelf ook niet blij van worden.
Zoals je ziet, ik ben absoluut niet kritisch maar verder moet ik nog zeggen dat ik het belangrijk vind dat je een auto hebt. Liefst niet een heel grote, daar heb ik namelijk een hekel aan. Ik kan je op grond van eerdere ervaringen vertellen dat ik niet prettig zit in zo'n grote hoerenslee. Maar ik moet nu namelijk overal alleen naartoe, en dat is ook geen pretje moet ik je zeggen, zo in de grote stad. Vooral als je al eens de stad uit moet.
Ten slotte wilde ik kwijt dat ik wel hoop dat je op mijn advertentie reageert. Ik ben al meer van die vervelende onbetrouwbare kerels tegengekomen die nooit meer iets van zich lieten horen. Ik breng toch ook de beleefdheid op om op jouw advertentie te reageren? Nou die beleefdheid verwacht ik van jou natuurlijk ook! Een gesprek is het minste dat je mij kunt bieden. En een etentje in een van de betere restaurants hoort er ook bij wat mij betreft. Zoiets is toch niet teveel gevraagd?
Zoals je ziet verwacht ik niet heel veel, slechts een paar eenvoudige eisen. Ik snap niet dat sommige mannen daar soms zo onbegripvol over kunnen doen.
Vriendelijke groeten,
....
P.S. ik verwacht jou reactie binnen vijf dagen na datum van deze brief. Ik kan je zeggen op grond van eerdere ervaringen dat ik een grote hekel heb aan mannen die lang niets van zich laten horen."
Er stond een telefoonnummer onder. Hoewel ik geen seconde overwoog om in een telefoongesprek met deze dame te willen praten, jeukte het toch wel van nieuwsgierigheid. Daar er geen postadres bij stond heb ik verder niet kunnen zeggen dat ik niet geïnteresseerd was.
jp
Categorie: life-log
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 15/3
Lente...
Ik heb de lente in mijn bol!
(ondanks al die winterse foto's
hier)
Dagelijkse foto 14/3
Ha...!
Straks nieuwe afleveringen van ER...Dagelijkse foto 13/3
Dagelijkse foto 12/3
409. De griep
409 12 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
De griep
Vrijwel altijd als ik griep heb, onderken ik het niet. Het gaat volgens een vast patroon: ik ben eerst geërgerd dat ik zo verrot weinig werk aan het verzetten ben, wijt dat aan mijn eigen gemakzucht, en doe er daarom nog een tandje bij. Het gevolg is dat het nóg veel minder goed gaat, maar in plaats van na te denken raak ik eerst gefrustreerd. Er kunnen vervolgens nog wel een páár dagdelen overheen gaan voordat het werken dus helemáál niet meer wil. Dan wijt ik dat eerst opnieuw aan mijn gemakzucht, krijg gedachten als 'hoe moet dat nou als dat zo blijft?' Het duurt niet lang of ik word daarvan ernstig depressief. Nee, niet zo erg dat ik me wat zou aandoen, maar ik denk daadwerkelijk 'dit komt dus nooit meer goed.' En in de tussentijd probeer ik dus nog steeds te werken, hoewel ik wel begin te twijfelen. Maar nog altijd wil ik het dus niet zien. Tenzij ik het dus echt zó erg heb, dat ik helemaal niet meer m'n bed uit kan.
Zo ging het ook, de afgelopen dagen. Ik bedoel dat geworstel. Al begin vorige week werd ik geteisterd door hoofdpijn. Ik dacht 'dat is de spanning en de stress', en besteedde vervolgens - zoals ik gewoonlijk doe in dat soort gevallen - extra tijd aan ontspanningsoefeningen en yoga. Vorige week vrijdag sprak ik nog iemand wiens partner geveld was door de griep. Nee met mij was niets aan de hand...
Pas eergisteravond, toen ik me ineens een heel stuk beter voelde, viel het kwartje. Daarop heb ik meteen alle werk dat ik moest doen, en wat in feite toch al niet wilde, laten staan. Potverdorie, wat maak ik het mezelf toch moeilijk. Gisteren voelde ik me het grootste deel van de dag alweer OK, maar heb ik heel kalm aan gedaan. Ook vandaag nog flink de rem erop, voor je het weet wordt het weer erger in plaats van beter. Elke keer neem ik me weer voor de volgende keer wél wat serieuzer op zoiets te letten, maar iedere keer ook, tuin ik er dus opnieuw weer in.
jp
Categorie: life-log
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 11/3
Gefeliciteerd Luuk!
Luuk heeft gewonnen:http://www.koelman.com/pers.htm
http://www.koelman.com/columns/archief/000227.html
Dagelijkse foto 10/3
Dagelijkse foto 9/3
Dagelijkse foto 8/2
Dagelijkse foto 7/3
Langlaufen
Leuk om ff te vertellen: Je kijkt zelf natuurlijk nooit op het juiste moment (en ben er dan ook niet om het op te nemen), maar drie dagen geleden heeft iemand op mijn webcam, precies onder het raam, tot zijn verbazing een langlaufer voorbij zien komen. De man draaide nog binnen het beeld van de camera om, en kwam toen nogmaals onder het raam langs. Ondertussen zijn er in Nederland loipes uitgezet, maar op dat moment bood het een verbazingwekkende aanblik.Dagelijkse foto 6/3
Dagelijkse foto 5/3
Pffft... html-geknutsel
Ik ben bezig mijn zakelijke site te vernieuwen. Het moet vooral een eenvoudige site zijn, die toch alle info geeft. Hij is nog niet af, maar het begint een beetje eruit te zien zoals ik wil. (www.piek-e.com)Dagelijkse foto 4/3
Dagelijkse foto 3/3
Leuke webcam
http://amersfoortcam.vedor.nl
Becel...
Advertentie op Marktplaats.nl
Van provider naar provider verhuisd
Maar hij doet het weer: www.johnpiek.com.Dagelijkse foto 2/3
Knippen & scheren...
Webcam-pagina (met near VHS-kwaliteit beeld):
www.shorties.nl/webcam
Multi-cam-pagina:
www.shorties.nl/webcam/new_multi-cam.html
Dagelijkse foto 1/3
408. De minirok met middenbermbeveiliging
408 1 maart 2005copyright: John Piek - www.shorties.nl
De minirok met middenbermbeveiliging
Volgens Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag wordt de mode deze zomer uitbundig. 'Vrolijk en exotisch' staat er boven een artikel, en 'bloemen, kleur, volume en Afrika'. Het aardige aan de foto's vind ik, dat goed te zien is hoe de verschillende stijlen steeds meer recyclen. In de jaren zestig en zeventig was het alles gedisciplineerd, en één stijl tegelijk. Als je daar nu achteraf naar kijkt, dan heeft het nog het meeste weg van het Mao-uniform ten tijde van de Culturele Revolutie in China. Zo'n laatste golf met 'uniformen' was destijds de punk, als ik me niet vergis.
Mode kan grote invloed hebben. Ook op je persoonlijke ontwikkeling. Nèt voordat ik puber werd, kwam de minirok in zwang. Het was misschien wel de aanzet tot het beginnen van die puberteit. Middenin de tijd dat ik puberde kwamen onverwacht de Hot Pants. Sexy korte broeken, die tegenwoordig gewoon weer 'korte broek' of 'shorts' heten. Ik vond ze dus helemaal niks, zo na die korte rokjes. Een schoolkameraad van me noemde ze 'de minirok met middenbermbeveiliging'. Later vervloekte ik opnieuw de mode, toen in de eerste helft van de jaren zeventig de lange rokken het straatbeeld gingen bepalen. 'Midi' heette dat.
Het aardige aan de revival-mode vind ik dat dus alles kan. De verschillende nieuwe oude stijlen zijn ongesynchroniseerd, en ontwikkelen zich gewoon naast elkaar. Als je kijkt naar het Volkskrant Magazine-artikel over model Lieke, dan is de ene feestjurk inderdaad zoals het er staat, achteloze chic. De jurk roept associaties op met een begin jaren zeventig door een feministe gedragen tuinbroek. Andere jurken uit hetzelfde artikel zijn typisch 'roaring thirties', terwijl er ook heel duidelijke invloeden uit laat jaren zestig zijn. De laatste jurk lijkt echter weer jaren negentig. Het leuke is: het is veel minder strak geregisseerd, en veel minder is er duidelijk 'uit'.
Hetzelfde zie je bij jongeren. In de jaren zestig was je ofwel voor de Stones, óf voor de Beatles. Hoe overzichtelijk was de wereld. Toch staan die tijden bekend om hun warsheid van conventie. Tegenwoordig heb je vaak veel meer vrijheid om je te kleden, zonder dat je direct uit de toon valt. Althans, je hebt meer stijlen waar je uit kunt kiezen. Ook blijkt je politieke keuze niet meer meteen uit wat je draagt. Hoewel ik dat laatste soms wel jammer vind. Iemand draagt een ban-de-bom-symbool, omdat dat toevallig staat op de convectie van zijn of haar keuze, en niet omdat daar iets mee bedoeld wordt. Een van de heel weinige uitzonderingen wat dat betreft is er eentje met een onsympathieke lading: Lonsdale.
Wordt de mode nu vooral gedicteerd door de commercie, waarin jongeren met hun dure merken schaamteloos meegaan, zo lijkt het. In de jaren zeventig was dat ondanks alle politieke correctheid in feite niet anders. Over de hele wereld sierde bijvoorbeeld het ook nu nog veel gebruikte silhouetportret van Ché Guevara de wand van vrijwel iedere tienerkamer, en ook vele T-shirts. Wat destijds niet bekend was, dat was dat het ontwerp posterverkoper Engel Verkerke uit Veenendaal, die het portret voor het eerst uitbracht, tot zijn eigen niet geringe verbazing steenrijk maakte.
Ik volg de ontwikkelingen van de mode al vele jaren, soms van heel dichtbij - zoals bijvoorbeeld toen een bekende couturier klant was bij mijn vertaalbureau - soms van wat meer op afstand. En vooral ook vind ik interessant hoe jongerensubculturen zich ontwikkelen, met de daarbij behorende kledingvoorschriften. Nog steeds ben ik trouwens korte rokjesfan. En het heeft mij dus ook nog jarenlang dwarsgezeten, die lelijke middenbermbeveiliging zomaar precies middenin mijn puberteit.
jp
Categorie: persoonlijke historie/opinie
N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.